Bedankt allemaal, heel lief hoe jullie reageren. Ik ga zo naar huis om nog even een paar uurtjes van de mooiste poes van de wereld te genieten

Ze heeft een prachtig leven gehad. Ze was geen bange poes maar een avonturier. Ze ging regelmatig bij Mevrouw Van Dijk op bezoek maar had ook een eigen etensbakje bij het leasekantoor naast ons, waar ze nog wel eens een weekend werd ingesloten omdat ze op vrijdagmiddag niet in de gaten hadden dat Kriebel weer door het raam was gekropen.
Ze ging zo heerlijk happen als ik op dat stukje net boven haar staart ging kriebelen. Ze was dol op meloen, dan werd ze helemaal gek. En ze vroeg regelmatig waarom we niet wat vaker naar de poelier gingen om kip te halen. Maar ze lustte net zo goed een bordje pasta of een brok kaas.
In de zomer kroop ze altijd bij de professor op schoot die bij ons op de binnenplaats de NRC ging lezen. Een mevrouw van 85 die het heel gezellig vond en Kriebel ook want ze bleef zo lekker lang heel rustig op dezelfde plek zitten.
Kriebel kon ook boos zijn. Op Sientje de buurkat die het waagde om op de binnenplaats te komen. Kriebel was daar het laatste jaar echt wat door van slag en vond het nodig om op allerlei plekken een urinespoortje achter te laten zodat de baasjes met emmer en sop in de weer moesten.
Maar Kriebel kon vooral lief zijn. Heel lief. Heel, heel erg lief

Ze is bijna 13 jaar onze trouwe poortwachtster geweest, onze waakpoes en onze vrouwelijke rots in de branding. En nu krijgt ze rust