Mensen ontmoeten (in studentenstad)

quote:

Op donderdag 9 juli 2009 10:14 schreef VonHinten het volgende:
Benzin, zet gewoon es wat doelen voor jezelf op papier waar je niet onderuit kunt. Dus niet elke ochtend dingen gaan overwegen en vervallen in een misschien-misschien-misschien verhaal, maar gewoon duidelijke doelen die je vertellen wat je gaat doen. Dus maandag -> inschrijven bij twee huisjesmelkers, dinsdag -> introprogramma van drie studentenvereniging bekijken, woensdag -> ergens sporten in teamverband, donderdag -> etc, etc. Zo sta je niet elke ochtend te twijfelen voor de spiegel én bereik je nog es wat. Een win-win-situatie.

Je zou eens moeten zien hoeveel papierwerk ik heb met concrete plannen die ik gemaakt had. (Plannen die ik nooit heb uitgevoerd) Elke keer dat ik zulke papieren terugvind ben ik alleen maar teleurgesteld in mezelf.

Ik heb dat vaak genoeg geprobeerd, maar ik doe gewoon niet wat ik opschrijf.

quote:

Op donderdag 9 juli 2009 11:23 schreef Étoile het volgende:
Benzin, volgens mij heb je heel hard professionele hulp nodig om hier uit te komen. Wij kunnen hier keer op keer suggesties en oplossingen bieden, maar het is nu wel duidelijk dat het je niet alleen lukt om over je angsten en onzekerheden uit te stappen.

Ik wil geen professionele hulp. Ik moet dit zelf, of met behulp van vrienden oplossen. Nou heb ik niet echt vrienden, dus ik denk dat ik het zelf moet doen.

Als het alleen niet kan, dan kan het niet.

Weetje, de oplossing voor dit alles lijkt steeds verder zoek te raken en eigenlijk weet ik het niet meer. De laatste dagen ben ik kapot. Ik ben doodmoe, ik slaap slecht. Ik voel niets meer behalve verdriet en misselijkheid.

Een paar jaar geleden dacht ik nog dat alles goed zou komen als ik maar hard genoeg zou proberen. Nu begin ik er steeds zekerder van te worden dat het leven niet meer te repareren is. Soms denk ik tijdelijk dat het veel beter gaat, maar eigenlijk zak ik steeds dieper.

Ik zou willen dat ik 5 jaar terug kon gaan in de tijd om mijn problemen op te lossen. Toen was het nog redelijk eenvoudig.

Ik wil niet over 10 jaar wakker worden en beseffen dat het alleen maar erger is geworden en ik nog steeds even eenzaam ben. Geen vrienden, geen vriendinnetje. Zo wil ik het niet.

Ik heb het gehad met vechten. Mijn leven is als je erover nadenkt net roulette. Soms lijk ik even flink te winnen, soms zet ik teveel in en verlies ik heel groot. Maar wat er ook gebeurd, het casino wint op de lange termijn altijd. En dat gevoel is kut.

Gokken is heel simpel, je verliest op de lange termijn altijd. Je moet op een hoogtepunt stoppen, en als dat niet lukt, dan in ieder geval voor je geld op is. Ik denk

Soms voelt het alsof er op de wereld geen plek is voor iemand als ik. Er is niemand zoals ik. En hoe hard ik probeer positief te zijn, hoe hard ik ook vecht, het heeft geen zin. Het leven biedt mij af en toe een paar leuke momenten en wat afleiding. Maar dat stelt niets voor ten opzichte van de ellende die bij me terecht komt.

Ik ben er eergisteren achter gekomen dat ik een hoop dingen waarvan ik dacht dat ik ze bereikt had helemaal niet bereikt had, ik heb gewoon anderen verkeerd ingeschat. (Ik ga hier niet te diep op in, het is nogal specifiek en het zou leiden tot herkenning)

Ik heb maar een persoon met wie ik echt op diep niveau omga, een meisje dat ik een paar jaar terug heb ontmoet. Ik werd verliefd op haar, maar ze kreeg een vriendje. Ik heb genoegen genomen met haar vriendschap. Inmiddels een paar vriendjes verder en ze heeft er nu een die haar mishandelt en jaloers is. D.w.z. ze wil me vaak niet meer zien in verband met haar huidige vriendje. Eens in de paar weken slaat hij haar weer eens en komt ze bij mij uithuilen en gaat weer terug. En ik accepteer dat uit vriendschap (verliefdheid is inmiddels weg). Aan de andere kant is het oneerlijk dat ze mij niet wil zien tenzij ze problemen heeft. En ik baal daarvan. Ik wil best naar haar luisteren en haar helpen, maar ik krijg er al lang niets meer voor terug. En ze luistert niet eens naar mij, ik heb keer op keer het advies gegeven om hem te verlaten, vervolgens gaat ze met hem praten en is het weer goed.

Moraal: Mensen zien niet wie ik ben, niet wat ik toe zou kunnen voegen. En niet alleen dit ene voorbeeld, maar de hele wereld niet.

Er is niemand met wie ik 'compatible' ben, niemand die zo naar de wereld kijkt als ik. Ik zie dingen die beter kunnen, patronen die anderen niet zien. Ik kijk op een compleet andere manier naar dingen dan iedereen om me heen.

Ondertussen hoor ik nergens bij. Ik wil zo graag een plekje veroveren. Ik wil gelukkig zijn.

Het is schijnbaar onmogelijk voor mij om gelukkig te zijn. En ik voel me machteloos. Heel machteloos.