Help! Mijn kind heeft verdriet!

Of heeft ze van het weekend misschien iets op de tv gezien wat over scholen ging en wat eng was ofzo? Misschien zelfs maar in de vorm van een tekenfilm, of iets van het nieuws wat op de achtergrond aanstond ofzo? Of heeft ze iets opgevangen van jou/je man/andere familie/buurtkindjes over school tijdens het weekend?

hmmm toch vreemd dan. Je zou denken dat er toch echt iets gebeurd moet zijn wat dit getriggert heeft zeg maar.

_{Maar aan de andere kant, ik ben ook wel eens twee dagen pissig geweest op mijn vriend zonder nader te noemen reden, want die wist ik gewoon niet, tot ik na ging denken dat ik ruzie met hem had gemaakt in mijn droom en dat hij maar lomp deed enzo.} M.a.w. misschien heeft ze wel naar gedroomd zonder dat ze het zich echt actief kon herinneren ofzo? Vandaar dan ook dat ze wakker werd op maandag en om je riep en dat ze een onbewuste angst had voor school die dag, toen ging het idd niet zo lekker 1 en 1 is 2 en nu is het hek van de dam. Zoiets? met onderbewuste angst ofzo zeg maar?
moeilijk hoor, ik kan me voorstellen dat het je hart breekt..

edit: typo

Ik zou toch eens heel goed in de gaten houden of er iets raars op school gebeurt. Andere docenten, invallers, nieuwe klasgenoten?

Heb je al eens aan haar gevraagd of ze wel naar een andere school zou willen? Hoef je dan natuurlijk nog niet te doen, maar het zegt misschien wel iets over of het aan school in het algemeen ligt of aan deze school.

Vond ze school hiervoor altijd leuk, heeft ze het naar haar zin en zit ze op een goed niveau daar? Is het niet te moeilijk of juist te makkelijk? (en vervelende vraag misschien, maar heb je haar lichamelijk geod bekeken, dus dat ze geen blauwe plekken oid heeft? - heb zelf weleens een juf gehad die m'n bovenarm blauwgeknepen had)

Verder zou ik toch afgaan op je gevoel, het is jouw kind en jij kent haar het beste. Anders even overleggen met een dokter.

Tot slot: school is belangrijk, maar er is nog nooit iemand doodgegaan van een weekje thuis blijven. Mijn ouders hebben me tot mijn 8e zo veel mogelijk thuisgehouden van school - de reden doet er even niet zo toe in dit geval, maar ik ging ook met enorme tegenzin, was doodongelukkig, veel huilen, alles doen om thuis te kunnen blijven - en ik leef nog steeds, heb later nooit problemen gehad met leren (en in mijn geval was het nog extreem lang ook, een weekje stelt weinig voor). Zolang je zelf thuis kunt zijn voor je kind en je ervoor kunt zorgen dat ze niet achter gaat lopen, zou ik haar niet gaan dwingen om naar school te gaan. Laat 'r eerst maar even uitrusten, want als ze zo bleek is lijkt me dat helemaal niet goed. Probeer de leuke en nuttige kanten van school voor haar te benadrukken, maak het niet dwingend. Misschien dat je met school kunt regelen dat ze voorlopig even niet 'hoeft' maar alleen komt als ze dat zelf wil en dat ze bijv. zelf aan mag geven wanneer ze naar huis gaat - dat als ze op een ochtend wel naar school wil, maar na een uur de kriebels krijgt, ze dat gewoon kan zeggen zonder eerst hysterisch te hoeven worden voor ze mama gaan bellen (als je iedere keer eerst zo in paniek moet raken, stapelen de nare ervaringen zich namelijk nog meer op). Misschien kun je er dan ook een patroon in vinden - bijv. is het altijd op dagen met gymles of op dagen met lessen van andere docenten (handwerkjuf) zoiets.

Ik heb niet echt duidelijke tips, maar ik weet wel van mezelf dat ik nog wel eens heel heftig kan dromen en die droom dan een tijd bij mij blijft hangen. Dat hoeft niet eens direct met iets te maken hebben, het is het gevoel wat blijft (in het geval van Suus dat ze jou kwijt raakt). Als dat het geval is, zou het met een weekendje aandacht en een gesprekje over verlatingsangst wel weer over moeten zijn. En misschien dit weekend ook even iets zonder haar doen, bijvoorbeeld boodschappen doen, zodat ze ziet dat je terug komt? Ik weet niet of je er iets aan hebt, het zijn maar wat ideetjes. Sterkte, voor jullie alle drie!

heeft ze die angst om gescheiden te worden alleen op school, of ook als je haar bij buren laat oid en zelf gaat winkelen?

Arme Suus maar ook mams & paps
Ik kan er niks zinnigs over zeggen. Veel succes en sterkte met je verdrietige mups.

Zonder je nog meer angst aan te jagen, wil ik je er nog op wijzen dat kinderen erg gevoelig zijn voor dreigementen. Stel, ze wordt bijvoorbeeld gepest, of geplaagd door iemand, en die zegt: als je het aan iemand vertelt dan sla ik je in elkaar (ik noem maar wat), dan is de kans groot dat ze wel de angst ontwikkeld om naar school te gaan, maar weigert te vertellen waarom niet.

Ik zeg dit uit eigen ervaring, niet om je bang te maken. Maar het lijkt me raadzaam om ALLES uit te sluiten. Dus alle zintuigen open houden op signalen, ws. doe je dit al. Maar ook hulptroepen inschakelen hiervoor.

Het hoeft niet meteen iets heel ernstigs te zijn, het kan bijv. ook een dominant klasgenootje zijn. Hier op de school van mijn kinderen roept een kind van vier al keihard: 'ik ga je vermoorden als ik daar niet mee mag spelen'. Ws. weet hij niet wat hij zegt, maar dat is wel zware kost vind ik.
Zit je dochter op een christelijke school? Eén van mijn kinderen is een keer heel bang geworden van een gebed of bijbelverhaal waarin God niet zo liefhebbend naar voren kwam Kinderen kunnen zelfs al bang worden van het verhaal over de Ark van Noach.

Oh Ireth zenuwslopend dit soort dingen he?

Waar halen kinderen soms hun "inspiratie" vandaan. Ik ben bang dat je kunt stoppen met vragen hoe het komt dat ze niet naar school wil, vaak heeft het toch met een gevoel te maken en dat is voor een kind van haar leeftijd nog amper te omschrijven. Heel frustrerend voor haar maar natuurlijk ook voor haar moeder. Je wilt als moeder zijnde toch het liefst weten wat er in het hoofd van je kind omgaat zodat je haar zo goed kunt steunen, vaak lukt dat gewoon niet. Troost je met de gedachte dat je ws over een tijd als ze wat ouder is nog kunt vragen waarom ze nou niet naar school wilde en kan ze het dan wel omschrijven.

Verder wat moet je er mee? Ik kan alleen zeggen wat ik er mee zou doen(heb gedaan). Niet toegeven door thuis te houden, het is lekker voor iedereen een weekje rust, maar ben bang dat je haar na die week helemaal niet meer naar school krijgt. Van te voren waarschuwen, dus op de zondag al zeggen:" Vandaag hebben we nog lekker een dagje samen, morgen moet je weer naar school". Verder niet in discussie gaan over het al dan niet naar school moeten, kinderen moet gewoon naar school, punt. Maak het afscheid niet te lang en schakel de hulp van de juf in, misschien zal ze Suus even moeten vasthouden, waarna jij echt om moet draaien en weg zal moeten gaan. Oh en vergeet vooral niet zakdoekjes mee te nemen voor de terugweg, want niets is moeilijker voor een moeder dan weglopen bij je huilende kind

Heel veel sterkte ermee, je kan het!!!

Ireth, ik weet niet of je hier de tijd voor hebt. Maar misschien is het een idee om weer een soort wenproces aan te gaan. Dus bv samen naar school en jij blijft samen met haar voor ongeveer een half uur in de klas. Je hoeft niet naast haar te zitten maar ergens in een hoekje waar zij jou kan zien. Dan ga je weg en zeg je tegen haar bv mama gaat nu even boodschappen doen en ik kom je weer ophalen als de grote wijzer en de kleine wijzer samen boven staan (12 uur dus). En dan laat je haar s'middags thuis. Dit doe je een paar dagen. En als het goed gaat zit je niet in de klas maar op de gang. En zo bouw je het steeds een beetje uit. Je beloond haar als je weg hebt kunnen gaan zonder te huilen.
Ik weet niet of ze bij je dochter op school van die bordjes hebben staan wat ze die ochtend of middag gaan doen. Maar je kan dan ook samen met haar het programma van de dag bekijken zodat ze een soort tijdsbesef krijgen. Bv je gaat buitenspelen , dan gymen, dan eten en drinken, dan een werkje en dan komt mama je weer halen.

Vreselijk. Heel triest, en zielig.

Ik zou in veel gevallen handelen zoals Loena suggereert. Afscheid duidelijk en niet dramatisch.
Maar zo extreem als het bij Suus is maakt het toch wel moeilijker. Ten eerste voor haar zelf en voor jou, maar vervolgens ook voor de juf en de rest van de klas. Want hoe lullig het ook klinkt, Suus 'belemmert' zo wel de normale gang van zaken. Al weet ik zeker, dat (als ze een juf heeft met hart voor haar kinderen) dat de juf er alles aan zal willen doen om Suus goed te begeleiden hierin.
Wat ik me tijdens het lezen van dit topic bedacht:
Wellicht kun je het afscheid nemen 'afbouwen'?
De eerste ochtend blijf je in de klas bij Suus, je zit naast haar in de kring, je doet de werkjes met haar samen, kortom, je draait gewoon mee. Een volgende stap is dat je wel in de klas bent, maar op de achtergrond. Als dat goed gaat, ga je op de gang zitten, met een kopje koffie en een tijdschrift. Ze kan je dan wél zien, weet dat je in de buurt bent. Daarna blijf je nog wel op school, maar ben je verder weg, in de teamkamer bv. En dan zou ergens de stap kunnen volgen dat je echt naar huis gaat.

Overigens vind ik de post van Tan ook een erg zinnige.

Sterkte.

Wat Quinny dus ook zegt!

Ik zou er wel eerst achter zien te komen of er niet iets is voorgevallen! Iedereen lijkt ervan uit te gaan dat dat niet zo is. Ben blij dat mijn ouders dat niet deden toen ik bij een juf in de klas zat die af en toe een tik uitdeelde e.d. Niet dat ik TS bang wil maken ofzo, maar het kan gewoon zo zijn dat er iets is gebeurd waardoor ze zich zo naar voelt.

Ja daar zat ik ook net over na te denken. Zo heftig hebben mijn knullen het idd nooit gehad. Weet je... het is natuurlijk altijd makkelijk praten voor een buitenstaander en daarbij komt ...elk kind is ook weer anders(gelukkig ). Dat afbouwen klinkt ook wel goed, wie weet is dat wel iets voor jullie

quote:

Op zaterdag 20 september 2008 09:50 schreef Isegrim het volgende:
Ik zou er wel eerst achter zien te komen of er niet iets is voorgevallen! Iedereen lijkt ervan uit te gaan dat dat niet zo is. Ben blij dat mijn ouders dat niet deden toen ik bij een juf in de klas zat die af en toe een tik uitdeelde e.d. Niet dat ik TS bang wil maken ofzo, maar het kan gewoon zo zijn dat er iets is gebeurd waardoor ze zich zo naar voelt.

_{sorry ik lurk teveel}
Ik denk, sorry Ireth als dit erg prive gevoelig is misschien, maar Suus haar papa is vaak ziek, haar oma is pas overleden. Waardoor een kind een hechtere band krijgt met de sterkste persoon in dit geval de mama dus. Hierbij voelen ze zich veilig en geborgen. Niet dat ze dat bij papa niet zal hebben. Maar Ireth is de enige persoon in haar leventje die haar dat kan geven. Dus er hoeft niet altijd wat gebeurt te zijn op school. En erg gaan soms zoveel dingen door een kinds gedachte wat een eigen leventje gaat lijden dat het echt moeilijk is om daar achter te komen. Dat heeft echt tijd nodig.

Okee, dat wist ik natuurlijk niet, ik kom verder nooit in OUD.

Jeetje Ireth, wat heftig.
Ik zou denk ik in eerste instantie zoiets hebben van: goh nou ik houd haar een weekje thuis.
Maar de vraag is of je daar wat mee oplost of dat je het "erger" maakt. Ze moet natuurlijk ook niet het idee krijgen dat als ze maar volhoudt ze wel thuis kan blijven.
Wat mij op zich wel aanspreekt is dan het samen proberen en dan jezelf steeds wat meer terugtrekken. Wel heel duidelijk aan Suus vertellen als je wel weggaat.
Ik heb een keer een moeder van een peuter gehad die zei dat ze even naar de wc ging en die ging vervolgens naar huis. Kind was helemaal overstuur en de keer erop was het afscheid nemen nog veel lastiger.

Moeilijk hoor, sterkte en ik hoop dat Suus gauw haar plezier in school toch weer terug vindt.

Jeetje wat een heftige reactie ineens.
Ze is met haar 4 (bijna vijf) jaar nog te jong om te begríjpen dat een droom niet echt is, voor haar is het net zo echt als "het echte leven". (Een kind van die leeftijd kan wel zeggen "het is maar een droom", meestal omdat pappa en mamma dat ook zeggen maar begrijpt het nog niet echt) Zo'n hele echte, enge droom kan absoluut de aanleiding zijn geweest.
Jij bent de afgelopen week niet zonder Suus van huis geweest lees ik. Eigenlijk zou je om te beginnen een kwartiertje boodschappen moeten gaan doen en haar bij pappa thuis laten. Op die manier kom je erachter of het om school gaat of om jouw vertrek.

Als het echt om verlaten worden draait:
Stel ze gaat dinsdagochtend naar school en jij blijft er de hele ochtend bij, hoe reageert Suus dan?
Als de juf mee wil werken en je een aantal ochtenden in de klas mag zijn zou je het als volgt aan kunnen pakken:
De eerste ochtend ben je er de hele ochtend, de tweede ochtend ga je een kwartiertje de klas uit (zeg dat je je brood vergeten bent en dat je dat even gaat halen). Belangrijk is dat je de nadruk legt op zo terug zijn. De volgende dag doe je alsof je even met de directeur gaat praten en blijf je een half uurtje weg. Zorg desnoods dat ze met een kleurtje op de klok kan zien wanneer je terug bent. En ga zo verder door haar steeds iets langer alleen te laten.
Op deze manier leg je telkens de nadruk op wanneer je terug komt in plaats van op het afscheid, en als je gekleurde stickertjes op de klok plakt kan ze zelf zien wanneer je terug bent.

[ Bericht 34% gewijzigd door _Ophelia_ op 20-09-2008 14:29:47 ]

Jeetje wat sneu voor Suus
Mijn eerste gedachte was ook dat er iets gebeurd moet zijn op school
En wat Moonah en Quinny zeggen sluit ik me ook bij aan, dat jij meegaat met Suus, en bij haar blijft.

Ireth! Wat verschrikkelijk zo, wat sneu voor Suus ook!
Wat wijsheid is weet ik niet, ik ben nog geen (ervarings)deskundige.

Heel veel succes en ik hoop dat het vlug beter wordt!

Ireth, het is inderdaad te hopen dat eea samenhangt. Misschien ook een beetje 'fijn' dat er dus iets fysieks aan de hand is, waardoor ze gewoon zichzelf niet is.
Beterschap voor Suus!