Ik heb even wat hulp en morele steun nodig. Ik moet m'n verhaal kwijt.
Reeds een maand of 5 heb ik mijn Nudie. Het is een Regular Alf, vrij donkere uitvoering, 33/36, een prachtig exemplaar. Zo trots als een pauw was ik toen ik hem verkreeg. Hij zat meteen als gegoten. Ik weet nog goed de eerste keer dat ik hem naar school aanhad. Iedereen keek vol bewondering, het was prachtig. De volgende maanden heeft ie me ook zelden in de steek gelaten. Ik moet hem toch zeker al 50 keer gedragen hebben in die vijf maanden. Af en toe rook ik even, of hij al onplezant begon te ruiken. Dit was steevast niet het geval. Twee collega's van me bleken er ook één te hebben. Respectievelijk een Long John en een Average Joe. Ze bleken hem allebei regelmatig te wassen. Ik was verbijsterd. Hoe konden ze dit doen? Dit voelde voor mij als vloeken in de kerk voor een christenhond. Ergens voelde ik me ook wel trots dat ik hem al die tijd niet had gewassen. Dat hij niet stonk, ondanks dat ik hem toch zwetend in de zomerzon had aangehad, ondanks dat er toch met regelmaat een scheut bier overheen kwam. Ergens, ergens heel diep van binnen geloofde ik zelfs dat hij niet vies kon worden, wat ik ook zou doen. In het begin was ik heel voorzichtig. Ik lette zelfs op waar ik ging zitten. Wel een beetje overdreven natuurlijk maar het was net alsof mijn Regular Alf m'n kindje was. Later werd ik wat losser. Ik nam hem mee naar voetbal, naar m'n werk, het ging van kwaad tot erger. Uiteindelijk heeft dat me opgebroken denk ik. Ik werd nonchalant. Gelijke de Amerikaanse soldaten in Pearl Harbor. Ze dachten dat ze veilig waren, dat niets ze kwaad kon doen. Met deze onheilspellende zin begint deze avond. Een feestje was mijn bestemming, toen ik in de kou met Nudie en dikke jas op de fiets zat. Het was leuk. Er ging wederom wat bier overheen maar dat deerde niet. Dat was immers eerder gebeurd en dat kon ie hebben. We gingen weg van het feestje en gingen poolen. Het was leuk! Ik won zelfs, in mijn Nudie. Vervolgens brachten we wat mensen naar de bus en gingen we met de overgebleven mensen kebab halen. "Lekker!", dacht ik. Ik had wel zin in een kebabje. We bestelden, kregen ons eten, en zonder erbij na te denken liepen we al lopende en kebab etende richting kamer van een vriendin. Het was gezellig. Het was nog relatief druk op straat. We kwamen langs een paar cafe's waar vrolijk klinkende muziek uitkwam. We liepen door en kwamen bij de kamer aan. Ik liep naar boven en voelde iets over m'n hand druipen. Het was een soort van vettige olie, afkomstig van de kebab. Ik likte het van m'n hand af, maar terwijl ik dat deed zag ik dat het ook op m'n schoen zat. Witte Nikes, zonde om die vies te laten worden. Enigszins verbauwereerd liep ik naar de badkamer om een handdoek te pakken. Terwijl ik de vlek van m'n schoen afveegde kreeg ik de schrik van m'n leven. Drie grote kankervieze vette smerige vetvlekken zaten in het patroon dat men een driehoek noemt net boven de linkerknie op m'n Nudie. Ik wist niet wat ik moest zeggen, denken, of voelen. Kort na dit moment van verstandverbijstering ontsteeg er een luid gekanker en gevloek uit de badkamer. Hoe kon dit? Was het pure pech? Was ik te nonchalant geworden? Eén ding was zeker. Het was een regelrechte catastrofe. Mijn goede vriendin Sanne, kwam op het gekanker af naar de badkamer. Ze gaf me een handdoek, en zei dat ik hem nat moest maken. "Warm water erop, en dan flink boenen!" sprak zei met overtuigende stem. Dat deed ik toen maar. Ik wist wel dat als een Nudie nat wordt de kleurstof een klein beetje afgeeft, maar wat ik toen zag had ik niet kunnen voorzien. De hele handdoek was blauw, echt helemaal blauw. Vol met het hemelse indigo. Verbijsterd keek ik naar m'n broek. Er zat een grote natte plek op. Ik nam aan dat het zou opdrogen en alles goed zou zijn. Ik bracht Sanne naar huis en vervolgde vervolgens mijn weg richting mijn eigen voordeur. Met de trots waarmee ik alles doe als ik mijn Nudie aanheb draaide ik het slot om, deed de deur open, en hing mijn jas op. Schoenen uit, hupsakee! Toen liep ik mijn kamer binnen. Ik keek naar mijn Nudie. WAT?! Wat de kanker is dit?! De watervlek was opgedroogd, maar de drie vetvlekken in driehoeksformatie zaten er nog! De handdoek met warm water hadden meer kwaad dan goed gedaan. Ik keek naar mijn laptop die ik inmiddels aangezet had, en besloot mijn goede vrienden, de mensen die weten hoe het is om een gouden (danwel zwarte of witte) lus op de kont te hebben, om hulp te vragen.
Hierbij, ventjes. Wat moet ik doen? Wassen? Ik ben doodsbang dat dat een drama wordt. Nogmaals de handdoek eroverheen? Dat kan al helemaal niet goed gaan. Ik ben ten einde raad!
De man die niet gedood kon worden.