Discussietopic Dagboek van een R&Per - deel 2

quote:

Op vrijdag 10 oktober 2008 15:32 schreef Burdie het volgende:
Mmmm, het wordt wel erg vaag nu. Van mij mag het wel weer wat concreter worden en mag ze wel weer wat meer grip op zichzelf krijgen. Maar dat ben ik he .

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 10:53 schreef Re het volgende:
Dinsdag 24 september (motorbloempje)

Dagboek...

In de war.

Dat zou ik zijn volgens de meneer die zich mijn arts noemt.

In de war.

Allemaal redenen, argumenten en beloftes worden gedaan om mij ervan te overtuigen dat ik ernaast zit, dat ik me álles inbeeld, dat niets is zoals ik denk dat het is.

Maar waarom duidt alles wat ik zie en hoor, of eigenlijk juist niet zie en hoor, op het tegenovergestelde? Het kan toch niet anders dan dat niemand me meer wil horen, zien of kennen? Mijn bloedeigen ouders laten al dagen niets horen, de dokter zegt dat alles goed komt terwijl dat niet kan na wat ik gedaan heb en die verpleger kijkt me aan alsof ik een of ander insect ben dat hij eigenlijk met een grote spuitbus wil verdelgen.

Ik ben niet in de war! Ik heb álle tijd om de dingen die gebeuren te observeren, analyseren en verwerken. Alles wat ik teruglees in dit dagboek laat zien dat ik het me niet in kan beelden, dat mijn analyse de enige juiste moet zijn…
Het kan niet anders…. Ik heb Bas vermoord en nu moet ik boeten... Ik heb de liefde van mijn leven van het leven beroofd, en nu mag ik niet het mijne nemen, dat is mijn straf...


De dokter komt binnen, schrijf straks weer verder.

[..]

In de war!

Het kan niet waar zijn… bijna niet waar zijn… alles leek zo echt.. zo logisch…

In de war!?

Toen de dokter dus binnenkwam, volgde niet veel later.. Bas! Hij probeerde lief en begripvol te glimlachen, maar ik zag de argwaan en angst in zijn ogen..

De dokter ging voor mijn bed staan en begon te praten, maar na ‘goedemorgen Lara, ik hoop dat je je wat beter….’ Veranderde alles wat hij zei in een grote blob van ‘blabla’s’ en kon ik alleen nog maar naar Bas kijken. Hij stond daar, schuin achter de dokter en keek me aan. Was het wel angst in zijn ogen… was het niet bezorgdheid.. het moest wel angst zijn, voor mij, toch?

De dokter deed een paar stappen naar achter en gebaarde naar Bas dat hij me mocht naderen.

Ineens besefte ik dat ik het hele hoe en waarom gemist had en voor ik het wist pakte ik Bas zijn handen vast en vroeg hem álles. Hoe het met hem was, waarom hij hier was, waarom hij niet uit de buurt bleef, ik was immers gevaarlijk! Na elke zin het woordje ‘sorry’, de tranen stroomden over mijn wangen en ik vroeg me af hoeveel hij van mijn geratel en gesnotter heeft meegekregen.

Bas ging rustig op de rand van het bed zitten en nam me in zijn armen en shushte me stil. Snikkend en snotterend lag ik daar op bed in zijn armen en kon ik zoveel niet bevatten en geloven.

Bas! Hij leeft nog! En hij was hier, bij mij… bij mij..

Rustig begon hij te praten. Gaf hij antwoord op mijn geratel en probeerde me recht in de ogen aan te kijken.

Hij zei dat ik ziek was, en dat ik al die tijd veel te veel hooi op mijn vork had genomen, dat hij zich zo schuldig voelde en dat ik mezelf niets moest verwijten. Hij wist dat ik het niet zo had bedoeld en dat het allemaal kwam door mijn ‘ziekte’ en dat het allemaal wel goed zou komen en dat hij me nooit meer in de steek zou laten…

Hij is er nog.. en de dokter zei niets toen ik naar hem vroeg.. waarom zei hij niets…. Moest hij eerst aan Bas vragen of hij me nog wilde zien? Wilde hij me geen valse hoop geven en wist hij niets te zeggen? Was hij bang dat als hij zou zeggen dat hij nog leefde ik alles op alles zou zetten om in de buurt te kunnen komen? Mezelf weer in gevaar en problemen zou brengen?

Ik ben in de war, ik was in de war, ik wil niet in de war zijn,maar ik weet ook niet wat ik wil geloven…
Ik wil geloven dat Bas het meent, dat hij bij me blijft, me vergeeft… Dat ik weer ‘beter’ word en en…

Het moet. Ik moet hem geloven. Ik kan wel blijven denken dat er complotten zijn, dat iedereen tegen mij is en ik alleen tegenover de rest van de wereld sta, maar is het niet egoïstisch om zo te denken? Niet alles draait om mij, er zijn maar heel weinig dingen op deze wereld waarin ik überhaupt een rol speel… dus kan nooit alles om mij draaien… Toch?

Bas praatte langzaam en zacht, maar wel met de kracht van eerlijkheid. Hij vertelde dat mijn moeder en zus me de rust wilden gunnen om alles op een rijtje te zetten. Dat ze me niet in de war wilden brengen en ze zodra ik weer helder genoeg was langs zouden komen. Dat ze het zelf ook heel zwaar vonden om mij zo ziek te zien… ziek… ik ben ziek…

Met grote ogen keek ik hem aan en vroeg zachtjes of hij ze wilde bellen, en of hij wilde zeggen dat ik heel veel van ze houd en dat ik ze nodig heb. God oh God wat heb ik mijn moeder nu nodig…

Toen de dokter Bas vertelde dat het tijd was om terug te gaan naar zijn eigen kamer, stond hij voorzichtig op, nam mijn handen in de zijne en kuste ze. ‘Alles komt goed, ik beloof het je…’ fluisterde hij in mijn oor en liep richting de deur.

De dokter kwam nog even naar me toe en vroeg hoe het ging. Ik vertelde dat ik ik de war was, maar dat als ik echt ziek was, ik wel heel graag weer beter wilde worden…..

De dokter glimlachte, voor de allereerste keer, en ook hij beloofde me dat alles goed zou komen…
Hij vertelde nog wat over de medicijnen die ik ging krijgen en dat het snel allemaal minder warrig zou worden..

Bas was hier, Bas leeft nog…

Alles komt goed… alles komt goed, álles… echt waar, ik beloof het mij… !

quote:

echt waar, ik beloof het mij

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 11:37 schreef Tha_Erik het volgende:
Zou de vader stiekem nog leven ?

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 11:37 schreef Tha_Erik het volgende:
Zou de vader stiekem nog leven ?

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 11:42 schreef motorbloempje het volgende:

[..]

haha

ik had wel Re even gepm-ed met de vraag of het een open ingang was, of dat Bas dood was verklaard in het stukje voor me... die wist het ook niet dus heb ik maar even wat positieve meuk erin gegooid, want dat was wel nodig... 't werd een beetje een overdreven R&P-er-krashoer

Soort kruising tussen F04, Gboy27 en mezelf in slechter tijden en dat kon natuurlijk niet

SPOILER: achtergrondinfo

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:49 schreef alwaysthebest het volgende:
Daar weet Babs vast wel raad mee.

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:58 schreef Zhenar het volgende:
Wanneer is mijn deadline en krijg ik wel een pm en sms als ik moet????

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:59 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

Schema.

26 -- 15-17 Oktober -- babette21
27 -- 18-20 Oktober -- kenwel
28 -- 21-23 Oktober -- Nadine26
29 -- 24-26 Oktober
30 -- 27-29 Oktober -- Zhenar

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:49 schreef alwaysthebest het volgende:
Verstuurd. En ik ben er best een beetje nerveus van. !

Van dat gekke is niet veel terecht gekomen.

SPOILER: achtergrondinfo

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 09:35 schreef Re het volgende:
Woensdag 25 september (alwaysthebest)


Alles komt goed.


Vanmorgen mocht ik de afdeling op. Eindelijk een momentje verlost van die stilte, die kilte, die man die me in de gaten blijft houden (hij wordt ook steeds enger, soms denk ik dat hij me elk moment gaat jeweetwellen), het maakt je gewoon gek. Ik mocht naar de andere gekken. Heel even kwam er een Girl, Interruptederig gevoel naar me boven. Of zoiets.

De zaal was in een paar groepjes verdeeld, met ertussendoor wat losse mensen. De een schommelde wat heen en weer, andere zaten een spel te doen, een paar stonden fluisterend te smoezelen, een ander zat naar de voorbij razende treinen uit het raam te kijken, en een iemand leek in haar eentje te toneelspelen: in een hoekje met een onzichtbaar persoon giechelend alsof mensen om haar heen haar niet kenden om ineens een vreemde dans te gaan dansen. Het zag er nog best oké uit ook!



Ineens kreeg ik gevoel alsof mijn maag zichzelf in een driedubbele knoop legde. Bas, mama, Esther, Eva, BAS! Zelfs hoppy floppy Floor miste ik (en deze keer met figuurlijke kiespijn)… Al die onbekende mensen daar, wat moest ik doen? Ik voelde weer een kotsmoment opkomen, dus ging maar zo snel mogelijk terug naar mijn kamer.



Na ’s avonds eeeeeeindelijk in slaap te zijn gevallen schrok ik ineens wakker. Op de gang allemaal geluiden. Een van de gekken die gek was geworden? Een zoemend alarm. Bzzzzzzzzzzzz. Ook de verpleger bij me schrok op door een piepje en rende de gang op. Ik was te nieuwsgierig om te blijven liggen, dus stond op, trok snel wat kleren aan, pakte jou en ging naar buiten. Ik heb nog steeds geen flauw idee wat er gebeurd is (ik denk ook niet dat ik het wil weten), maar dat er wat gebeurd was was wel duidelijk. Alles lag overhoop, op de muren zat zelfs bloed! In een hoekje zat een zielig hoopje mens heen en weer te knikken. Ik wilde er naar toe lopen om te vragen wat er aan de hand was, maar gelukkig keek ik op tijd naar rechts, want ik zag de deur naar de uitgang dichtgaan, alsof iemand te snel was weggelopen om die deur fatsoenlijk dicht te trekken. De deur ging langzaam dicht, maar toch rende ik om hem tegen te houden. Nog ruim op tijd wist ik de deur vast te pakken.



Weer sloeg de twijfel toe. Wat moest ik doen? Ik kon gaan waar ik wilde! Maar weglopen van dit alles, kon dat wel? Werk ik me niet nog meer in de nesten? Waar ben ik mee bezig? Waar moet ik heen? Terug naar Losser? Canada? IK MOET HIER WEG! Bas. Bas! Hij is oké! Ik ben niet echt gek! Hij is oké, hij houdt nog van me, er is niks aan de hand! Maar ik heb hem neergestoken! Zou ik hier mijn leven weer op de rails kunnen krijgen? Ben ik wel echt ziek? Gaat de dokter echt zorgen dat alles goed gaat komen? Kutpap die me heeft verpest. IK HAAT JE! Voor alles! Waarom heb ik niet gewoon een gewoon leven met gewone problemen…Waarom kan ik me nu niet zorgen maken over Nina’s herrie, katten met nierprobleempjes en artrose, eenogige honden met oorpijn, gebroken konijnenpootjes, Esther die haar zoveelste vriendinnetje oppikt, hoe ik meer vrienden op hyves kan krijgen, naar welk feestje we gaan na het hockey’en, een fucking SOA! … Waarom ik niet? Waarom stel ik mezelf altijd zoveel vragen? Ik wil antwoorden!



In de paar seconden dat deze warrige boel door mijn hoofd ging had ik mijn beslissing gemaakt. Maar dat hoor je over een paar dagen Jan, nu ben ik moe van het schrijven.

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 18:13 schreef babette21 het volgende:
wat moet ik hier nou weer meer?!

gelukkig is het allemaal zo ongeloofwaardig dat 't er eigenlijk weinig toe doet, ga er dus maar eens lekker op zitten broeden.....

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 19:09 schreef DaMart het volgende:

Wees blij dat ik mijn eerdere plan niet had doorgezet... de politie die dagboek in beslag nam... dan was er pas een probleem geweest .

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 17:51 schreef alwaysthebest het volgende:
Dat doe je snel.

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 19:46 schreef babette21 het volgende:

[..]

en dat terwijl ik volledig van idee moest switchen (ik wilde namens iemand anders schrijven - iemand die dus het dagboek vond en een bericht aan Lara achterlaat wat hij/zij er allemaal van vind), maar iemand liet Lara achter in een deuropening.....

Heb je trouwens mijn referentie naar jou en giech meegekregen? ! Het zit diep

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 20:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Dat was wel een tof idee van je. Maar dat had je er nu toch ook nog in kunnen verwerken?

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 20:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Dat was wel een tof idee van je. Maar dat had je er nu toch ook nog in kunnen verwerken?

_{Heb je trouwens mijn referentie naar jou en giech meegekregen? !}

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 21:12 schreef Re het volgende:
Donderdag 26 september (babette21)


Zoals beloofd een update - you’d better fasten your seatbelts.


Vragen. Eindeloos veel vragen... Stik er maar in! Ik trek de deur verder open en loop de gang in. En uit. Een volgende gang in. En een volgende. En voor ik het weet… sta ik buiten.
En daar, in dat heerlijke, felle zonlicht, weet ik ineens heel zeker: ik ben niet gek! Ik ben door mijn vriend belazerd en heb mijn vader verloren. Om maar wat te noemen. Ik was in de war, absoluut. Ik heb dingen gedaan die op z’n minst gezegd niet heel slim waren, zeker waar. Maar ik wéét dat. Ik weet dat ik de controle kwijt was, mezelf en anderen pijn heb gedaan… en vooral ook dat ik dat heel erg vind en dat ik dat nooit meer wil of zal doen. Dat zégt toch iets?
Achterom kijken bevestigt enkel wat ik al dacht: wat nou gekkenhuis?! Ik wandel zojuist een doodnormaal ziekenhuis uit! Van de psychiatrische afdeling, maar toch. Ik hóef hier niet te zijn. Ik ben geen crimineel, geen moordenaar. Ik ben… ik ben…

…ik ben hier weg!

In de bus naar huis - Utrecht dus - wordt de wereld met elke bocht een stukje minder mistig. Tegen de tijd dat ik voor mijn voordeur sta zie ik weer haarscherp. Hoe ik altijd doe wat anderen van me verwachten, of wat ik dénk dat zij verwachten, want feitelijk vraag ik het ze nooit, vul ik zelf maar wat in. Angstig geworden voor meningen, reacties. Hoe ik het ‘perfecte leven’ nastreef, met perfecte studie en perfect vriendje (says who?), maar mezelf - de dingen die ík wil - daarbij negeer. En nu, zoveel jaar verder, ja nu ben ik mezelf kwijt. Maar als ik mezelf kan verliezen, dan kan ik mezelf ook weer terugvinden!

In de hal kom ik Nina tegen, die op weg naar buiten is en duidelijk haast heeft. “Hé, da’s lang geleden! Alles goed?” roept ze in het voorbijgaan. “Beter dan ooit!” antwoord ik, meer tegen de dichtslaande deur dan tegen Nina. Maar boven alles tegen mezelf.
In mijn kamer loop ik linea recta naar m’n computer. Ik zet ’m aan en als mijn startpagina (forum.fok.nl/forum/10) in beeld komt weet ik dat ie op volle toeren draait. Ik surf naar Cheaptickets en ontdek dat Canada budgettair gezien geen optie is. Even neig ik de hele opwelling direct te vergeten, maar dan herpak ik mezelf: kom op, niet opgeven nu… think woman!! Het werkt: plots weet ik waar ik moet zijn en natúúrlijk is dat niet in het afgelegen Canada. Een kwartier later heb ik mijn ticket online besteld. Over 8 uur mag ik ‘m verzilveren. Sociale fobie my ass!!

Na het uitprinten van mijn reispapieren werk ik het lijstje af dat ik inmiddels in mijn hoofd heb opgesteld. Ik spring onder de douche, was mijn haar drie keer en spoel de ziekenhuislucht van me af. Ik trek mijn koffer onder mijn bed vandaan en gooi er willekeurig wat kleren, schoenen en toiletartikelen in. Voeg daar m’n mp3-speler, mobiel en adresboek aan toe. Ik zoek anderhalf uur naar mijn paspoort, schiet zowaar níet in de stress over het niet kunnen vinden (ben ik high ofzo?!) en vind ‘m uiteindelijk in het vakje van… de koffer. Als ik het paspoort bij mijn pinpas, creditcard en reispapieren in m‘n jaszak prop, voel ik het potje met antidepressiva. Even ben ik van m’n stuk gebracht…… dan loop ik resoluut naar de wc, keer het potje om en spoel de hele klerezooi door…

Een paar uur later stap ik de inmiddels donkere nacht in, richting station. Daar staat op Spoor 12 de nachttrein naar Schiphol al te wachten. Tijdens het uurtje in de trein dommel ik voor het eerst een beetje weg, maar eenmaal aan de incheckbalie ben ik weer klaarwakker. “Dit is een enkele reis!?” zegt de grondsteward die mijn ticket bekijkt. “Ja,” zeg ik, “dit is een enkele reis…”

Aan de andere kant van de douane (het feit dat ik hier fluitend doorheen kom en dus echt geen voortvluchtige blijk te zijn is toch een opluchting) koop ik een kaart en postzegel. “Sorry.“ schrijf ik erop. “Ooit… misschien.” Ik gooi mijn voorlopig laatste groet aan Bas op de bus, haal een coffee-to-go (ik kan geen thee meer zien) en wandel op mijn gemak naar Gate E06. Ik zie door de grote ramen dat het inmiddels licht is geworden. Kijk nou… de zon schijnt vandaag alweer!!


En nu zit ik hier. In Central Park… New York City! Dag verleden, hallo heden.

Ik zie de mensen en ik hoor de stad en ik ruik de hotdogs en ik voel de zon. En ik lach om de mensen, de stad, de hotdogs en de zon… en om de laatste 24 uur en vooral om mezelf.

Voor het eerst ben ik het met iedereen eens: ik lijk wel niet goed wijs. Ik bén niet goed wijs en weet je wat?! Ik vind het heerlijk…!

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 20:53 schreef babette21 het volgende:
ze kan dat stuk van atb ook geschreven hebben toen ze thuis was (na het koffer inpakken ofzo)... dat stuk speelt zich 'vanochtend' af, dus daar kan ze 's nachts over geschreven hebben. Vervolgens, een uur of 12 later, schrijft ze de rest in NY....
Ofzo.... whatever...