Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders, deel 65

Dat bedoel ik ook niet, maar het is voor jezelf gewoon niet prettig, omdat je daar veel lastiger van herstelt.

[ Bericht 0% gewijzigd door Grijs op 26-09-2008 09:11:34 (typfoutje) ]

het kan misschien ook als sociale druk voelen waardoor je je 'sterker' voordoet dan je bent idd?

Maar stel dat je er compleet aan onderdoor gaat (waar dan ook aan) dan helpt de wetenschap dat je daar nog moeilijker van herstelt niet echt. Het is geen keuze om ergens helemaal aan onder door te gaan.

Ik vind de post van Karin een heel goede.
Ik vind het fijn als iemand op een voor hem/haar goede manier omgaat met verdriet of zware dingen in het leven. Soms is dat veel praten, veel spuien, soms is dat heel sterk rationeel vooruit kijken, soms is dat leven per moment en soms is dat jezelf verliezen in iets, iets waardoor je je gedachten verzet.
En ik vind het aan de andere kant heel begrijpelijk als het iemand niet lukt er op een voor hem/haar goede manier mee om te gaan in bepaalde periodes. Als dingen gewoon even té zwaar zijn om er balans in te vinden. Als mensen er dus even echt niet uitkomen. Al zou ik nog zo graag willen dat iedereen een fijne grip had op al die dingen: ik heb er vooral begrip voor als dat even totaal niet gaat.

edit: ah, BE zegt ook al zoiets en Poemojn's gevoel deel ik ook.

wellicht heeft het ook te maken met het gevoel te moeten voldoen aan wat anderen verwachten, en andersom het gevoel erop afgestraft te worden als je dat niet voldoende demonstreert. wat mij betreft onterecht hoor trouwens: niemand hoeft zomaar te voldoen aan wat anderen van die persoon verwachten, maar iedereen heeft in meer of mindere mate te wens "te voldoen"

Dag dames/meiden... (en misschien ook wel heren?)

Vamperotica wees me op het topic ouders, dus ik besloot maar even een kijkje te gaan nemen...
Ik wist niet helemaal waar ik me moest voorstellen, dus kom ik mijn (verkorte) verhaal maar even hier doen...

Mijn naam is Sanne, ik ben 21 jaar jong (net, 14 september) Ik woon samen in Noord Brabant, vlakbij Breda, met mijn vriend.
En ik ben de hele trotse mama van mijn zoontje Finn... geboren op 20 januari na een fikse bevalling... ik begon thuis en moest uiteindelijk naar het ziekenhuis, maar meneer was dan ook 4320 gram en 53 cm...
Nu 8 maanden later loop ik 24/7 achter hem aan, want hij kan zitten, kruipen en staan, dus er is nu een heleboel onveilig

Vragen, just ask

groetjes,
Sanne
(p.s. ik zal ook wat foto's van hem posten in het fototopic)

Ik heb bij Tai-Chi ooit geleerd dat je sterk opstellen er voor kan zorgen dat je breekt. Als je een beetje meegeeft kun je de aanvaller veel makkelijker laten passeren, zodat niet jij maar hij z'n evenwicht verliest.
Mentaal werkt dat ook zo. Heel erg verzetten tegen verdriet knakt en blokkeert juist iets in je. Als je het toelaat kun je daarna weer verder.
^{dit beeld helpt mij iig erg goed om verdrietige perioden aan te kunnen en me er niet onterecht schuldig over te voelen}

Ik denk mezelf vaak van bamboe. Dat buigt ook mee in weer en wind, maar is heel sterk.

Macka, wat jij zegt lijkt een beetje op het gezegde 'Buigen of Barsten', denk inderdaad ook dat je meer hebt aan buigen

Deze mama is bezig met de laatste werkdag hier, best een beetje vreemd

Saig, welkom hier. Hoop dat je snel 'thuis' voelt in oud. En ik heb meteen een brutale vraag. Je bent nog jong, hebben jullie bewust voor de zwangerschap gekozen of was het een cadeautje.

@ Nebelung, dat vind ik een hele mooie en 'krachtige' verglijking. Ik zal hem meenemen in mijn gedachten. Heb het hard nodig.

Lishe, Jojo dikke kus en knuffel
Mibos, ook jij een knuffel.

Sjeen, wat ga je doen dan?

chacama,
Dankje wel... zal wel even wennen zijn tussen de mensen die hier elkaar al door en door kennen
Helemaal geen brutale vraag, hoor ik wel vaker met deze leeftijd
We hadden er niet bewust voor gekozen... ik werd zwanger op mijn 19e, maar we hebben nooit twijfels gehad of we het kindje wel of niet wilden houden.
(nog een leuk feitje, ik heb in de Wij Jonge Ouders gestaan vorige maand, en ik kom in het blad "Mijn Geheim")

nebelung... vanuit hier hou ik die ook in mijn gedachten... erg mooie vergelijking, die je aan het denken doet zetten

Groetjes, Sanne

Sterk zijn betekent toch ook niet dat je niet emotioneel mag zijn? Ik vind het sterk als je, ondanks wat er gebeurt, toch een lichtpuntje ziet en doorzet. Het goede blijft zien en verder gaat. Dat wil niet zeggen dat je het tussentijds niet even op mag geven. Je hebt ook mensen die eeuwig zwelgen in zelfmedelijden (o jee, het nichtje van de buurman heeft d'r teen gekneusd, arme ik), die vind ik dus niet sterk. Ik vind mezelf dus ook sterk, ondanks al die keren dat ik compleet overstuur was en boos op alles en iedereen en nergens meer zin in had.

Jojo, dat over die foto neem ik terug. Dat buidelen, hoe je daar kijkt. En dat twijfelen is zo normaal. Ik bedoelde vooral dat mw zoiets kan zeggen. Dat het niet raar is dat je het niet weet en dat je haar zo mist.

Lishe, het is ook gemeen en oneerlijk.

Welkom SaiG.

Hoi Saig!
Sjeen, je ging toch stoppen met 1 baan? En je was al op een nieuwe plek bezig toch?
Maar fijn, weer wat rust!

Ik bedoelde sterk als in; ik lees weleens mensen die dan kunnen denken `Waarom ik niet?`ipv `Waarom ik?` bij een ziekte. Of mensen die herstellen van iets, zichzelf bij elkaar pakken en gewoon weer doorgaan op de oude voet. Nou, vanuit dat opzicht vind ik mezelf dus niet zo sterk. Want ik heb echt wel gedacht `Waarom moet dit mij nou weer overkomen.`En na die rottige ontsteking kon je me een paar dagen opvegen, toen vond ik dat ik even mocht zwelgen in zelfmedelijden. En ik vind mezelf niet sterk als het gaat om de draad weer oppakken. Ik ben er nog niet klaar mee, dus ik ga nog niet aan mijn echte leven beginnen.
De opmerking van de bamboe vind ik wel weer herkenbaar. Een soort van roeien met de riemen die we hebben. Daar ben ik dan wel weer goed in. Want zover schiet ik dan weer niet in de put.
(Dit volgt misschien niet helemaal op de discussie, maar zonder er-de-hele-tijd over praten knakt mijn tak. )

Helemaal niks mis met tijdelijk zwelgen in zelfmedelijden... Soms heb je dat gewoon even nodig om de dingen weer op de rit te krijgen...

Ik heb een tijdje bijgeklust bij een webshop in vitamines, gewoon een vriend uithelpen. Door omstandigheden is de andere eprsoon die bij het bedrijf werkte als 1,5 maand weg, ik heb dat gedeeltelijk mee opgevangen en kreeg een heel interessant aanbod... Na overleg met vriendlief besloten dat het verstandig was dat aanbod aan te nemen

Vandaag dus laatste werkdag gehad bij huidige werk, gaat wel vreemd zijn... Inderdaad niet meer samenwerken met vriend BE. Maar dat is opzich eigenlijk niet zo slecht

quote:

Op vrijdag 26 september 2008 10:56 schreef SaiG het volgende:
chacama,
Dankje wel... zal wel even wennen zijn tussen de mensen die hier elkaar al door en door kennen
Helemaal geen brutale vraag, hoor ik wel vaker met deze leeftijd
We hadden er niet bewust voor gekozen... ik werd zwanger op mijn 19e, maar we hebben nooit twijfels gehad of we het kindje wel of niet wilden houden.
(nog een leuk feitje, ik heb in de Wij Jonge Ouders gestaan vorige maand, en ik kom in het blad "Mijn Geheim")

nebelung... vanuit hier hou ik die ook in mijn gedachten... erg mooie vergelijking, die je aan het denken doet zetten

Groetjes, Sanne

Ik ben dan wel weer lekker nieuwsgierig aangelegd: je hebt in Wij Jonge Ouders gestaan, heb je dat artikel (was het een artikel?) toevallig digitaal?

quote:

Op vrijdag 26 september 2008 10:56 schreef SaiG het volgende:

(nog een leuk feitje, ik heb in de Wij Jonge Ouders gestaan vorige maand, en ik kom in het blad "Mijn Geheim")

Welkom SaiG. Ik heb het artikel gevonden. Wat een leuke foto staat erbij!

Nee, daar staat hij niet, maar ik weet niet of die site 'openbaar' is. Het is op dezelfde plek als waar foto's van Finn staan.

-edit- wel openbaar dus. Via jojo's homepage en dan Isis dag 7.

Jojo, ben net je foto's aan het bekijken. Wat een mooie lieve meid hebben jullie toch gemaakt. Ik vind dat je het heel goed doet en wens je echt heel veel sterkte, want ik kan me voorstellen dat dit een heel moeilijke periode is. Maar je doet het écht goed!

Alle andere dames die het kunnen gebruiken ook een dikke knuffel .

Lishe als er zoveel achter elkaar blijft komen dan kan jeniet zomaar je leven weer oppakken, maar dat wil niet zeggen dat je niet sterk bent. Het tegenovergestelde juist, je bent juist sterk door toe te geen dat je nu nog niet toe bent aan het "normale" leven