WEBLOG REACTIES: DUS DAT
Gisteren dus een vet bizarre dag gehad.
Het begon allemaal smorgens, met zijn 2-en naar Amersfoort, oma Recourt ophalen en dan op naar Eindhoven het huwelijk van Ivo en Petra.
Claire ging de bruidsvisagie doen van haar aanstaande schoonzusje, en ik ging met Bram naar Ivo toe. Heel gezellig, had een mooi pak aan, Bram ook natuurlijk. Daarnaast zagen Ron en Berga er ook schitterend uit. Bij Ivo een broodje gegeten en toen met zijn allen (en camera man, had Bram goed geregeld) Petra ophalen.
Daar aangekomen was er een heel mooi momentje. Ivo die Petra ophaalde en ze zag er echt schitterend uit! Toen met zijn allen naar het gemeentehuis in Veldhoven waar het huwelijk werd ingezegend. Een schitterend mooie, informele plechtigheid waar Ivo en Petra in de echt werden verbonden.
![]()
Claire en Bram waren getuigen van Ivo. Tijdens de plechtigheid gaf de kleine Sem, het kindje van Ivo en Petra, de ringen aan. (natuurlijk met behulp van Ron) Het was echt heel ontroerend. Claire en ik wisselden vele blikken. Ik zat op de voorste rij tussen de oma's van Claire en de ouders van Claire en de ouders van Petra in. Ik moet zeggen het haalde toch veel herinneringen aan ons eigen huwelijk naar voren, en als ik naar Claire keek, zag ik hetzelfde in haar ogen.
![]()
So far so good, klein minpuntje, ik moest direct na de ceremonie weg, want het is druk op werk. Dus ik in de trein terug naar Hilversum en toen naar Eemnes. Zat ik daar achter mijn computer te werken, in mijn mooie pak met corsage, maar goed je hebt hart voor de zaak of niet.
Rond een uurtje of acht was ik in bespreking en had dus mijn telefoons achter mijn computer liggen. Word ik gebeld door een vriend, dat ik Claire moet bellen. Wat blijkt,
Claire bracht Oma Recourt terug van de bruiloft naar Amersfoort, werd oma onwel naast Claire. Claire stond helemaal overstuur naast de auto terwijl de ambulance Oma uit de auto haalde.
Nou, daar sta je dan met je goeie gedrag. Dan ben je met zijn tweeen keihard aan het werk voor je toekomst, maakt eigenlijk meer uren dan een dag heeft. Heb je het prima naar je zin met hoe je leven eruit ziet. Maar dit zet je dan wel even met je voeten op de grond.
Claire reed dus achter de ambulance mee naar Nieuwegein. Natuurlijk ging ik meteen naar het ziekenhuis, kon natuurlijk meteen weggaan, sterker nog werd direct gebracht. Ron en Berga waren daar ook al onderweg.
Dus zo kon het verkeren dat ik op een bruiloft was geweest, daarna direct naar mijn werk en om een uurtje of negen stond ik samen met CLaire, Ron en Berga in een trauma kamer, in het ziekenhuis van Nieuwegein.
Oma had een breuk in der middenrif, waardoor de maag in borstholte was geschoten. Hierdoor dreigde een maagperforatie en aangezien oma al 87 is, is dat natuurlijk super gevaarlijk. Gelukkig stabiliseerde haar toestand en kon ze naar huis diezelfde avond en ging ze vandaag weer naar het ziekenhuis voor het plan om dit op te lossen. Dat was schrikken, maar gelukkig is Claire een enorme stoere chick en door haar ingrijpen en vlotte handelen kon oma subiet naar het ziekenhuis zodat de situatie niet erger werd dan hij al was.
Dus een vrij bizarre dag kun je wel zeggen,
en om het allemaal erger te maken. Claire haar tasje had ze op de achterbank laten liggen toen ze uitstapte bij de eerste hulp. Natuurlijk om het feest compleet te maken is er in de auto ingebroken en is haar tasje gejat met al haar pinpassen en creditcards, en mijn paspoort erin. Dus deze morgen voordat ik weer naar mijn werk ging mochten we vernemen dat er een aanzienlijk geldbedrag van haar rekening was gehaald. Natuurlijk moet ik naar Oldenzaal toe om aangifte doen van mijn paspoort en heeft Claire haar halve dag moeten besteden aan het politiebureau.
Daarnaast moest ik natuurlijk vandaag werken (ben net 2 uurtjes terug) en Claire moest de sleutel ophalen van ons bedrijfspand en onze nieuwe woning.
Dus zit dit nu te tikken terwijl we alles aan het inpakken zijn, ben morgen vrij, hoef zondag pas weer te werken, en gaan morgen dus overhuizen. Zit nu tussen tientalle verhuisdozen, maar goed. Het is allemaal voor een goed doel.
Merkte, tot mijn verbazing en ontroering, dat jullie enorm met ons meeleven, daarom wilde ik jullie dit log niet onthouden. Bedankt voor alle lieve reacties. Ze zijn gezien, gelezen en vooral enorm gewaardeerd.
tot gauw,
liefs
Huub en Claire
Gepubliceerd door: Huub | op: 2008-08-29 | om: 23:23
bron[ Bericht 4% gewijzigd door dgklieke op 29-08-2008 23:46:18 ]