ONZ Onzin voor je leven!
Vrolijkheid troef in dit lieve forum vol humor.
Heb je een kamillendampbad gedronken?quote:Op donderdag 26 november 2009 22:38 schreef Teilrasiert het volgende:
[ afbeelding ]
Donum Vitea - Earth wishing me well (Dubbel CD)
Deze band is een mysterie. Je komt niet veel te weten over de leden, want ze staan niet genoemd in het boekje. Het boekje is dik van de nog mysterieuzere teksten. Ze schamen zich er niet voor om een song op drie pagina's te drukken. Volle zinnen als "The moon horizons over my life, unseen truth like the darkest road I've ever taken", wie weet wat het te zeggen heeft, maar de woorden kloppen gewoon samen met de muziek. Het album sleept je mee naar een wereld waarvan je het bestaan niet wist. De nummers zijn lang, maar gevarieerd. Subtiel gitaarwerk afwisselend met mooie scheurende solo's. De zang is perfect en doet me soms denken aan Peter Gabriel. Het is een progressief album met een Floyd, Rush sausje. Een minpuntje echter zijn de teksten, ze hadden op z'n minst een kleine uitleg kunnen geven waarover het ging.
1. Deprived Redemption (27.56)
2. White Haven called Darwin (18.12)
3. The Walk against Hell (21.42)
4. Stranger Madness (15.11)
5. Black Rumour (34.27)
6. Skelethunder (29,18)
7. Immortal Souls of Wales (19.01)
8. The Afterwar Prelude (6.14)
Enjoy!
Ik moet helaas vernechten dat dit plochterig gerinf uiterst vlamelig en imprumptueel verjuind is.
Bovendien jiften de druimels me teveel in de luimtenissen van kwappipappi.
Bovendien jiften de druimels me teveel in de luimtenissen van kwappipappi.
De band Desert Island Discs heeft zichzelf tot doel gesteld om ooit een plaat uit te brengen dat minstens vijf mensen in hun lijstje zetten als 'album-dat-je-graag-mee-zou-willen-nemen-naar-een-onbewoond-eiland-als-je-slechts-vijf-albums-mag-kiezen'. Na hun vorige twee releases hebben ze diverse enquetebureaus de straat op gestuurd om argeloze voorbijgangers te vloeren en te vragen naar hun persoonlijke top vijf. De eerste twee schijven van Desert Island Discs werden nul keer genoemd.
Vandaar dat een nieuwe poging wordt gewaagd met plaat nummer drie, 'Over all too soon'. Het is er echter te veel aan af te horen dat ze hun stinkende best doen om een klassieker af te leveren. Na afloop heb je het gevoel te hebben geluisterd naar een bizarre remix van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, Wish You Were Here, Achtung Baby, Ziggy Stardust, Thriller, A Night at the Opera, Pet Sounds, Who's Next, Electric Ladyland en David Hasselhoff's Greatest Hits.
Het probleem is dat we het allemaal al eens eerder en beter hebben gehoord, de som der delen kan in dit geval niet tippen aan de klassiekers die ze willen evenaren. Op zich knap gedaan en zeker niet vervelend om eens op te zetten, maar ik vrees dat er opnieuw nooit een eiland te vinden zal zijn waarvandaan dit wannabe-meesterwerk uit de toevallig aanwezige luidsprekers zal klinken.
Nothing has changed. Everything has changed.
There's a virus in my system
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my system
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
Met hun debuutalbum 'mastery of his passions' stort de damesformatie Flight Surgeon Badge zich in de wereld van de obscure achterkamerbandjes. De leadzangeres (welke enigszins doet denken aan Alanis Morrisette in voorkomen) Amy Sainshand heeft in interviews te kennen gegeven dat ze nooit van haar leven op grote podia wil optreden; 'because I need to feel the intimacy of a crowd. I wanna be able to look each and every one of them in the eyes and tell them my story.' Een nobel streven voor een beginnende band, maar het lijkt er op alsof dat ook makkelijk haalbaar is wanneer je de muziek hoort.
De band bestaat uit vijf dames; een leadzangeres (tevens gitariste), een drumster, een bassist en een manusje-van-alles die de tweede stem voor zich neemt, evenals een variatie aan blaasinstrumenten. De liedjes zijn vaak klein en minimalistisch opgebouwd en hebben geen last van een teveel aan decibel (misschien is dat ook waarom ze niet voor groot publiek willen spelen, de achterste rij zou moeite hebben met het kunnen horen van de nummers), maar de kracht van deze band ligt vooral in de eigenzinnige teksten over vrouwen die mannen voor zich winnen (of voor een karretje spannen) door in te spelen op zijn verlangens. Met nummers als 'Maybe if you took the trash out' (over een trio'tje), en 'Kitchen sink' (over afrodisiaca bij het diner) belooft het een spannend ritje te worden, maar mannen opgelet, deze vrouwen zijn niet voor de poes.
(beoordeling: 4.2 / 5; 81 stemmen)
Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.
Hoogachtend,
Erik.
Hoogachtend,
Erik.
Stel je eens voor dat kapitein Cousteau op een avondje verzeild was geraakt in de Buena Vista Social Club, en daar spontaan een plaat had opgenomen, met teksten die ter plekke door Ernst Hemmingway waren bedacht. Dan had je zoiets gekregen als deze plaat...een dromerige schoonheid, ritmes als het ruisen van de zee, of de bubbels van een aqualong...Elke tekst is gelijk pakkend, ook al vraag je je wel eens af wat het nu betekend, maar ze zijn ook zo to the point dat je precies weet wat het zou moeten zijn.
Als je echt had gedaan waar je vroeger over droomde, en was weggelopen naar de zee, dan had je misschien net zo goed harmonica leren spelen als Madelone Estra, of zo gitaar leren spelen als Pablo Nuevas. dan had je nu een verzameling foto's gehad zoals deze hoes, van vrouwen en schepen van vroeger, die nu nog je hart verwarmen als het koud is en de sneeuw valt.
Het blijft alleen jammer dat Cousteau die avond de club was binnengelopen, en niet iemand die wel kon zingen. want de paar nummers waar Henke Savualjas niet zingt, zijn ook de enige nummers die je helemaal kan luisteren. Als deze band eens een echte zanger vindt...koop ik alles van ze.
(met dank aan patatmetfriet voor de hoes!)
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
St. Peter's episcopal church - Instincts Will Be Strengthened
Het is maart, en dan betekent dat het weer tijd is voor de jaarlijkse goede doelen-CD van de leden van de St. Peter's episcopal church in Milford, Connecticut. Alhoewel hun muziek grotendeels onbekend is bij het grote publiek, hebben ze in een aantal landen over de hele wereld inmiddels toch een trouwe schare fans veroverd, die geen genoeg kan krijgen van de platen vol akoestische koor-rock.
Dit jaar is de kerk niet over één nacht ijs gegaan met een rits standaard Praise The Lord-liedjes; nee, er is voor een kleine koerswijziging gekozen. Zo komt voor het eerst het dilemma van mensen die twijfelen aan het geloof aan bod, in het nummer 'Where is the Lord when you need him'.
De grootste wijziging zit hem echter in de toevoeging van enkele 'hardere' instrumenten. Na de opnames van het vorige album, zijn twee leden van de harde kern van het muziekgezelschap zich gaan verdiepen in elektrische gitaar, en drums. Het resultaat, met pater John O'Malley op de snaren en pater Archibald McLaren achter het slagwerk, is een sound die een stuk heviger is dan op die de voorgaande albums van de kerk. O'Malley laat zijn liefde voor de Heer zelfs duidelijk doorklinken in een aantal snerpende solo's, die ter plekke heel wat pijen zullen hebben doen opwaaien. Wanneer pater McLaren zijn double bass-pedalen laat spreken, trillen de glas-in-loodramen al helemaal in hun sponningen.
Toch blijft de kerkelijke sfeer erin zitten, eigenlijk vooral door de constante aanwezigheid van het zalvende koor-geluid (dat ditmaal zelfs op een aantal plekken met grunts is doorspekt). En aangezien dat precies is waar de doelgroep naar op zoek is, kan het niet anders dan dat deze plaat weer aardig wat succes zal gaan oogsten, wellicht zelfs onder een hele nieuwe groep Christus-aanhangers.
jawelquote:Op vrijdag 5 maart 2010 17:06 schreef Hameren_Yzer het volgende:
Zou er potentie zitten in een [paint]boekomslagen-topic?, Ik heb dan wel ideeën nodig voor een op!
Jonge, ik bin op de weaze
Met het album 'World begin to whisper' klimt East End Foods langzaam maar zeker naar de top. Nummers als "Rosepetals flew" en " Starlike eyes" heeft de Canadese band weer een rustig indiepop album erbij,die je doet denken aan een mix tussen Owl City, Enya en Katie Melua.
World begin to whisper ligt vanaf zaterdag zes maart overal in de winkel voor 16,99.
Dit is leuk als je je verveelt!
Mersing River - Do Make Me Sleepy
Een band met slaapliedjes; dat klinkt raar. Meet Mersing River.
1: No Longer Sleepless In Seattle (17:47)
2: Big Fluffy Clouds (3:54)
3: Wait They're Not Clouds But Sheep (2:68)
4: Big Fluffy Sheep (4:59)
5: I Count One (0:01)
6: Two (0:02)
7: Three (0:03)
8: Tired Yet (8:29)
9: Now Close Your Eyes (7:12)
10: And Sleep... (160:88)
Menig vrouwenhart van middelbare leeftijd zal sneller gaan kloppen bij het horen van 'A Little More Sincere', het nieuwste album van de warme Latin-stem Peter J. Gomes.
Oude rot John Dick (op de albumhoes rechts, naast zijn vaste componist Jack Cock) komt opnieuw met een CD boordevol op feestmuziek gezette schuine moppen, seksueel getinte opmerkingen en andere schunnigheden.
Een jaar na haar debuutalbum 'To violins, and whistles' komt de Noorse Anita Håkenstad met 'To music, and silence'. Waar de eerste plaat gedomineerd werd door violen en fluitconcerten (het laatste ook door het publiek tijdens haar optredens trouwens), heeft ze besloten om deze keer het contrast tussen muziek en stilte vast te leggen. En dat is dus ook wat we krijgen: een poging tot muziek met deze keer veel neusfluit, xylofoon en rammelende potten en pannen) afgewisseld met stiltes. Het album begint meteen gewaagd met het horen snuiten van Anita's neus, waaruit blijkt dat ze tijdens de opnames blijkbaar een beetje verkouden was want er komt nogal wat uit. Artistiek verantwoord? Vast. Volle zalen trekkend? Ik betwijfel het, al zijn de stiltes misschien handig om een biertje aan de tap te halen om vervolgens met natte lippen weer een fluitconcert in te kunnen zetten, begeleid door Håkenstad's neusfluit. Ze heeft al aangekondigd dat ze er een trilogie van gaat maken, we houden alvast ons hart vast voor het volgend jaar te verschijnen 'To screams, and hums'...
1. Cleaning of the Norwegian Nose
2. Symphony for Nose and Flute
3. The Silence of Sound
4. Here and There a Xylophone
5. Listen to Nothing
6. Rattling of the Pans
7. Hear Me Breathe In
8. Hear Me Breathe Out
9. Hear Me Breathe In pt. 2
10. Hear Me Breathe Out Again
11. (Haha) I Fooled You, NOW Hear Me Breathe Out Again
12. Noisenoisenoisenoisenoise, Followed by Music
13. Followed by Silence
14. Symphony for Nose and Flute pt. 2
15. Guess What... More Silence
16. Going out with a BANG!
16. (hidden track) Guess What... More Silence pt. 2
17. (hidden track after 18 minutes) Big BANG!
18. (hidden track) Guess What... More Silence pt. 3
Nothing has changed. Everything has changed.
Minimalistische trance met invloeden van jazz, klassieke sonates voor harp en een niet te negeren didgeridoo.
Nothing has changed. Everything has changed.
Tien jaar heeft het geduurd voordat Steve Clarkson, Anthony Sherman en Mark Fisher een opvolger voor hun veelgeprezen titelloze debuut uitbrachten. Maar vandaag is het zover, en wordt de vraag of ze het hoge niveau hebben kunnen handhaven beantwoord met een volmondig ja.
De afgelopen jaren heeft het supertrio slechts enkele uitverkochte optredens gegeven, waarna ze alledrie nieuw werk met hun eigen bands uitbrachten maar nooit hebben gesproken over een hernieuwde samenwerking voor een tweede plaat. Blijkbaar hebben ze toch weer tijd en inspiratie kunnen vinden, want ook 'New Order in Consciousness' staat bol van de sterke composities, oorstrelend samenspel en prachtige harmonieën. De vergelijking met het beste van Crosby Stills & Nash, Eagles, Dire Straits en Traveling Wilburys gaat nog steeds op, maar het is opnieuw onmiskenbaar een CSF album waarvoor de heren hun beste ideeën van de afgelopen jaren lijken te hebben bewaard.
De drie geplande optredens zijn alvast uitverkocht, voor de tandenknarsende thuisblijvers is deze keer een DVD-registratie aangekondigd. Dit is de Hell Freezes Over van dit decennium.
Nothing has changed. Everything has changed.
En de Nederlandse..
De debuutcd van de oorspronkelijk Russische Tavernola is te omschijven als een plaat van uitersten. Waar de eerste nummers fluweelzachte luisterliedjes zijn, wordt het album halfverwege iets duister. De keuze om de begeleidende mondharmonica op dat punt om te wisselen voor een draaiorgel is op zijn zachts gezegd ook erg gewaagd. Maar door haar veelzijdige stem met autenthiek Russisch accent kan ze dit aan, en maakt haar stem dit tot een prachtige gevariaarde plaat. Een om op te zetten bij een diner zonder (kaars)licht.
1. Als importbruiden dansen
2. Huilende eendjes in een bad zonder schuim
3. De stofzuigerzak en ik
4. Zonder schoenen
5. Vodkagraf
6. Als sierlijke beren
7. Goud én een vrouw
8. Zompig
9. Lange haren in je mond
[ Bericht 74% gewijzigd door ParanoidEv op 14-05-2010 18:42:05 ]
De debuutcd van de oorspronkelijk Russische Tavernola is te omschijven als een plaat van uitersten. Waar de eerste nummers fluweelzachte luisterliedjes zijn, wordt het album halfverwege iets duister. De keuze om de begeleidende mondharmonica op dat punt om te wisselen voor een draaiorgel is op zijn zachts gezegd ook erg gewaagd. Maar door haar veelzijdige stem met autenthiek Russisch accent kan ze dit aan, en maakt haar stem dit tot een prachtige gevariaarde plaat. Een om op te zetten bij een diner zonder (kaars)licht.
1. Als importbruiden dansen
2. Huilende eendjes in een bad zonder schuim
3. De stofzuigerzak en ik
4. Zonder schoenen
5. Vodkagraf
6. Als sierlijke beren
7. Goud én een vrouw
8. Zompig
9. Lange haren in je mond
[ Bericht 74% gewijzigd door ParanoidEv op 14-05-2010 18:42:05 ]
De Britse house-pionier David West kon het grote succes begin jaren '90 niet aan. Avond aan avond werd van hem verwacht zijn onverwacht succesvolle single "U Make Me P.U.K.E." in discotheken te draaien, terwijl het publiek er zelf een populair zelfbedacht dansje met suggestieve handgebaren op uitvoerde. Hij leek na enkele maanden ineens van de aardbodem verdwenen, om jarenlang als kluizenaar in het Lake District rond te zwerven en een angst voor spionerende tuinkabouters te ontwikkelen.
Een groep nonnen kwam hem daar op een dag in het gebied tegen tijdens hun teamuitje, en ontfermde zich over hem. In het klooster keerde hij tot zichzelf en merkte dat hij liever een vrouw wilde zijn en ook non wilde worden. Na een in het klooster omstreden geslachtsverandering voelde Davina (voorheen David) zich als herboren, en begon bij het beluisteren van de door de nonnen aangeschafte CD van Enigma ook opnieuw zijn/haar liefde voor de housemuziek te ontdekken. Onder het alias Tecnun heeft zij in een tot studio omgebouwd biechthokje een heel album opgenomen, dat nu is uitgebracht op het label Hic et Nunc.
Het gerucht gaat dat zij tot afgrijzen van Moeder Overste stiekem ook nog wel eens "U Make Me P.U.K.E." door de gangen wil laten schallen, het is in ieder geval als hidden track opgenomen op dit album in een nonnenkoor-remix.
Nothing has changed. Everything has changed.
Mijn eerste, ik vind em mooi, had alleen misschien beter de kleuren van het plaatje iets kunnen desaturaten, gezien de titel
I am not lost, it's just I've no idea where I am
Je mag niets aan de kleuren doen vind ik, het grappige is juist hoe drie willekeurige elementen (beeld, wikipedia, quote) zo vaak zo perfect in elkaar passen. Beter vaak dan veel hoezen die met opzet in elkaar zijn gezet, als je het mij vraagt...
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
A signature (from Latin signare, "sign") is a handwritten (and sometimes stylized) depiction of someone's name, nickname or even a simple "X" that a person writes on documents as a proof of identity and intent.
Het Armeense zestal Khndzorut brengt met Something To Be Alive haar tweede studio-album uit. De rauwe post-punk die de nog relatief onbekende band ten gehore brengt is echter een verademing in vergelijking met het debuutalbum Downfall. Waar dit album grossierde in voorspelbaarheid en clichés, verrast STBA met scherpe teksten, venijnig gitaarwerk en meeslepende uptempo stukken. Ook is er plaats voor sfeervolle passages en melodieuze melancholie.
Hoewel bassist Petr Mastv af en toe compleet uit de maat speelt en zijn instrument voor het opnemen van zijn partij niet gestemd lijkt te hebben, voegt hij met zijn unieke sound veel toe aan de band. Wel staan de vocalen en de viool wat hard in de mix; voor de ongeoefende luisteraar zal het daarom lastig zijn de muziek goed te volgen.
Line up:
Anna Vlardov - Vocalen
Pjotr Petrov - Gitaar, vocalen
Erduk Nistru - Gitaar
Petr Mastrv - Basgitaar
Maria Munstr - Viool
Drom Daric - Drums
Tracklist:
1. Intro (0:22)
2. Something To Be Alive (4:18)
3. The Thruth In Lying (6:23)
4. Ghasly (2:12)
5. Interlude (1:34)
6. Sonnet (8:06)
7. Tearing (5:40)
8. As The Story Ends (5.45)
9. Outro (2:58)
De bestverkopende Bulgaarse act van dit moment staat op punt van doorbreken in de rest van Europa. Het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum Absolute Rejection of Authority (zo genoemd omdat ze niet gebukt willen gaan onder het juk van een platenmaatschappij) van Bulgartabac is namelijk prima te pruimen.
De overeenkomsten met David Bowie's album Low zijn overduidelijk aanwezig in stijl en opzet (zeven korte nummers gevolgd door vier langere bijna instumentale), maar met een hedendaagse aanpak en misschien iets te overheersende Bulgaarse tongval. Dat de teksten nauwelijks te verstaan zijn omdat de zanger constant een sigaar in zijn mond heeft en af en toe moet hoesten, is een niet noemenswaardig minpuntje. Het magnum opus is de afsluiter Stara Zagora, dit gaan ze wellicht nooit meer overtreffen qua verbluffende bizarheid en onbevangen genialiteit.
Het zou mij niets verbazen als dit een hype wordt, ze er één wereldtournee tegenaan gooien en er dan op het hoogtepunt meteen maar mee stoppen om te gaan rentenieren. Volgens de geruchten zijn ze echter al gestrikt als de Bulgaarse inzending voor het Songfestival van 2011. Beetje jammer, mannen.
1. Victory (1:43)
2. Femina (1:58)
3. Prestige (2:14)
4. Slims (1:19)
5. MM (1:50)
6. Bridge (2:45)
7. Seven Hills (2:27)
8. Sofia (6:38)
9. Plovdiv (4:29)
10. Blagoevgrad (5:59)
11. Stara Zagora (40:04)
Nothing has changed. Everything has changed.
There's a virus in my system
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my system
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
quote:
De nieuwe plaat van Scott Gooch komt eigenlijk in het verkeerde seizoen uit, zijn introverte liedjes passen veel meer bij de herfst, maar aangezien we al twee jaar op deze plaat hebben gewacht zullen we dat maar over het hoofd zien. Na zijn vorige plaat 'It's my mind not yours but welcome to it' heeft Scott getoured met de legendarische Argentijnse zangeres Conchita Gabruelaz (zonder een live plaat uit te brengen, wat eeuwig zonde is, aangezien de concerten tot de top van 2009 hoorde), maar wie verwacht had dat er iets van te merken zou zijn op zijn nieuwe plaat komt bedrogen uit. Dit is vintage singer-songwriter materiaal, met een vleugje viool, snufje Hammond orgel en veel Scott en zijn gitaar. En het was goed. Al is het niet erg verrassend.
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
There's a virus in my system
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
Dat de Griekse Alpheüs Dodekanesos een briljante poëet was, wist waarschijnlijk een ieder al. Daarentegen is het voor veel mensen verrassend dat deze man ook muzikant is. In zijn geboorteland is Alpheüs al jaren bekend als CED-12. Met zijn nieuwe CD "Come in Very Handy" probeert hij internationaal te gaan met Engelstalige nummers voor een breder publiek. De rauwe muziek en cynische teksten in "The 13th Month" zal een ieder verbazen, en de rockballad "When Stone Melts", waarin Dodekanesos zingt over het overlijden van zijn vrouw krijgt menig persoon aan het snotteren. Dat CED-12 van alle markten thuis is kunt u horen in "Chios Boulevard", een klassiek symphonische rocknummer, met sterke elektronische invloeden. Al met al zou dit het begin kunnen zijn van de doorbraak van CED-12. Een doorbraak die hem van harte gegund is.
When you're strange, faces come out of the rain.
Op woensdag 2 juni 2010 01:10 schreef Rucky het volgende: De verstandigste opmerking die ik in jaren op fok heb gelezen.
Op woensdag 2 juni 2010 01:10 schreef Rucky het volgende: De verstandigste opmerking die ik in jaren op fok heb gelezen.
ik was vergeten hope leuk het was om deze dingen te maken, hulde voor de kick
There's a virus in my system
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
!![ Bericht 3% gewijzigd door AlchemistOfSorrows op 01-06-2010 13:57:07 ]
I am not lost, it's just I've no idea where I am
waarom staat er johnny cash is back op? _!
_!
There's a virus in my system
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
There's a virus in my brain
There's a virus in my system
And it's driving me insane
Dat is de watermark van de uploader @ flickr.quote:
Had geen zin om de watermark te verwijderen
I am not lost, it's just I've no idea where I am
Herbert River is een artiest die niets meer nodig heeft dan een piano en soms wat cello op de achtergrond. In de stijl van Ludovico Einaudi en Gonzales maakt deze pianist van de simpele melodieën ware meesterwerken. Als geen ander weet Herbert River een eenvoudige melodielijn te spelen en er steeds iets aan toe te voegen of af te halen. Kleine variaties op hetzelfde thema zorgen dat deze muziek nooit vervelend aanwezig is, maar toch enorm spannend blijft.
Anonymous was a woman vertelt het verhaal van alle vergeten vrouwen in de geschiedenis. Herbert eert de vrouwen in de geschiedenis die nergens genoemd worden. In interviews gaf hij te kennen dat de inspiratie voor de ongekende vrouw ontstaan is door zijn moeder, die op jonge leeftijd overleed. Herbert heeft het gevoel dat zij van onschatbare invloed is geweest op zijn leven; ze kocht een piano, dwong hem op les te gaan. Maar geen enkel boek kent haar naam. Dit album is een eerbetoon aan de moeders, de vrouwen en de minnaressen die ongezien groot waren.
Tracklist:
Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.
Hoogachtend,
Erik.
Hoogachtend,
Erik.
De 18-jarige Laura Restrepo probeert een plekje te veroveren tussen de Britneys, Rihanna's en Gaga's van de muziekindustrie. Ik vraag me af of dat met deze plaat gaat lukken, tenzij er puberende volksstammen zitten te wachten op een Minnie Mouse-stemmetje begeleid door bliepjes en beats van demoriedels op een My First Casio-keyboardje. Over de zelfgeschreven teksten zal ik niet eens beginnen. Dit leeghoofd presteert het bovendien om twee keer te struikelen over het "moeilijke" woord 'geometry' in het titelnumer, waarna ze de derde keer maar besluit om iets als la-la-tree te zingen om toch maar in de maat te blijven. Zwaar kansloos, met alleen een paar spannende foto's met bambi-ogen in het begeleidende boekje kom je er niet. Die vacature is immers al ingevuld door Britney.
Nothing has changed. Everything has changed.
Fraaiquote:Op dinsdag 1 juni 2010 13:58 schreef Tha_Erik het volgende:
[ Herbert River - Anonymous was a woman ]
dat gaat me in Paint niet lukken.
Nothing has changed. Everything has changed.
