[Paint] Albumcovers #2

Zoals we van Hitcham gewend zijn, weer een enorm opzwepende, geile plaat, met dansbare nummers waarin af en toe zijn oosterse achtergrond naar voren komt. Opvallend is zijn ballad "lies in the doing", tevens de titelsong van dit album. Daarmee bewijst Hitcham dat hij méér is dan een dansvloer-vuller. hij schreef het nummer helemaal zelf, bewijst zo ook een tekstueel genie te zijn.

8/10

[ Bericht 69% gewijzigd door patatmetfriet op 16-08-2009 13:47:17 ]

Het derde album van The Gap is duister. Al bij het zien van de albumcover komt dat duidelijk naar voren. "Subject To Deminishing Returns" gaat voor een groot deel over de depressie die optrad bij leadzanger Keith Wortel, en de faalangst die hij ervaarde, tegenover alle muziekliefhebbers en critici, die minstens zo'n sterk album verwachtten als het vorige, "Very Probably Wrong".

"Subject To Deminishing Returns" is een prachtige plaat, maar erg vrolijk word je er niet van.

6/10

[ Bericht 74% gewijzigd door patatmetfriet op 16-08-2009 13:51:48 ]

De alternatieve rockband 'Where's my cow?' is met hun nieuwe album 'let them have it' een compleet andere richting ingeslagen. Het album is zeer gevarieerd. Met het nummer 'Diamonds 'n Stars' laat de band zijn gevoelige kant zien. Maar ook het vertrouwde gewaagde geluid van Tom Ryan's gitaar ontbreekt niet op dit album. Met het fantastische drum- en zangwerk van drummer Jason Fisher en de diepe basklanken van bassist Eric Thompson is dit album een echte klassieker, en kan het niet ontbreken in de kast van elke rock-liefhebber. Wij gaven hem een dikke 8!

Album: Let them have it
Artiest: Where's my cow?
Prijs: ¤20,95 (Special Limited Edition: ¤30,-)

Geef een enthousiaste Ethiopiër een oude 8-track recorder en de opdracht er in 12 maanden iets leuks mee te doen, en het resultaat is verbazend vermakelijk. Dat bleek toen de Belgische producer Sjef Klerckxsz zijn idee ook daadwerkelijk uitvoerde in 2008, en tijdens zijn zomervakantie in Ethiopië de recorder voor een jaar in bruikleen gaf aan straatmuzikant Tesfaye Jifar.

Jifar nodigde het afgelopen jaar al zijn vrienden, kennissen en dorpsgenoten uit om iets ritmisch met hem op te nemen, immer begeleid door zijn net niet zuiver gestemde speelgoedgitaartje. Het sfeertje heeft iets weg van Paul Simon's Graceland maar dan zonder Paul Simon en zonder Graceland, gecombineerd met de Buena Vista Social Club maar dan iets minder buena en iets meer social, gemengd met de Lion King zonder Elton John maar met extra Pumbaa.

Een beetje vreemd maar wel origineel, Only Survive Through Silence is nu verkrijgbaar via Klerckxsz Amai Recordskes.

Wederom een nieuw album van blueszangeres Melanie Yazzie. Een artiest die om de een of andere reden niet erg populair is. Het album 'Everything Will Be Well' bevat, net als haar 53 andere albums van 2009, 2 geimproviseerde nummers. Live gespeeld in Cafe 't Hertje en opgenomen met Melanie's nieuwe LG Viewty. Genieten dus! Vooral bij het laatste nummer 'Coffee taste lekker' mag de volumeknop wat verder opengezet worden want bij dit nummer raakt haar prachtige boerse stem je precies in je hart.

Verkrijgbaar bij: Snackbar Het Westen en bij Cafe 't Hertje (¤17)
De eerste 2 kopers ontvangen gratis oordopjes!

Totale speelduur: 05:34

Onverwacht is hij er dan ineens toch, een tweede plaat van The Beautiful and the Damned. Na het succesvolle titelloze debuut van drie jaar geleden verloren de toen nog tieners zichzelf genadeloos in drugs en drank. Vergeleken met de dames waren Britney en Amy nog engeltjes, en de heren leken een slecht voorbeeld te nemen aan de beroerdste dagen van Peppers-gitarist John Frusciante. Maar vorig jaar besloten ze collectief af te kicken, zich fysiek te laten 'oplappen' en helemaal clean nummers te schrijven en op te nemen voor een nieuw album, dat ze toepasselijk 'Normal state of consciousness' hebben genoemd.

Aan de bandfoto binnenin zou je ze trouwens niet meer herkennen. Ze lijken na hun plastische chirurgie inmiddels op een band die bestaat uit Lolo Ferrari, Michael Jackson, Mickey Rourke en Marijke Helwegen. En dat voor voorheen mooie meiden en jongens van begin 20 is met gevoel voor understatement jammer te noemen. De muziek staat echter weer als een huis met aangrijpende teksten over, hoe kan het ook anders: drugs, drank en nog meer drugs. De aangekondigde concerten zijn eigenlijk alleen al de moeite waard om te kunnen zien hoe ze in hun verbouwde velletjes uberhaupt nog fatsoenlijk kunnen bewegen en zingen, maar alle respect voor deze gedurfde en onwaarschijnlijke comeback.

Kennelijk zijn bij sommige mensen cd's niet vierkant? Plz, doe een beetje je best zeg. Die laatste is goed trouwens

eerst plaatsen dan blaten friet boy!

Laat je niet misleiden door het guitige insect op de voorkant: Paddock Arcade stort ook op hun derde album 'Lives of noisy desperation' een flinke bak herrie en galspuwerij uit over de luisteraar. Handelden het debuut 'Unleashed anger' en opvolger 'Statements of revenge' over respectievelijk woede en wraak, op deze derde langspeler vormt wanhoop de rode draad. Er is dan ook opnieuw geen opbeurende tekst in de nummers te bespeuren, met name niet in het instrumentale openingsnummer. Wel is het opnieuw een stemmige plaat die van begin tot eind beklijft en indruk maakt, en klinkt als een geslaagde mix tussen het harde van Metallica en het beklemmende van Massive Attack's 'Mezzanine'.

1. Noisy desperation (9:52)
2. Hard time breathing (5:37)
3. Why (6:29)
4. No way out (5:48)
5. Useless (6:59)
6. Sucking even more (6:13)
7. How did it come to this (7:14)
8. Coda (8:29)

De directeur van de Carver High School in de Amerikaanse staat North Carolina voerde vorig jaar een drastische maatregel in voor de vele herrieschoppers, propjesschieters en spijbelaars die dagelijks na moesten blijven: verplicht meedoen met het op dat moment impopulaire en dus onderbezette schoolkoor. Deze maatregel keerde zich echter tegen hem, want met alle populaire tegendraadse jongens en meiden er in werd het juist een sport om ook in het koor terecht te komen. Er werd dus volop gespijbeld en geouwehoerd, met als resultaat dat momenteel de voltallige leerlingenpopulatie (minus de vijf uberbrave nerds van de schaakclub) dagelijks een uur lang popklassiekers verkracht. Om ze daarnaast ook weer aan de studie te krijgen, werd beloofd een cd op te nemen in ruil voor serieuzere deelname aan de lessen. Die cd 'The shame of art' is nu ook bij de platenboer verkrijgbaar, de opbrengst er van wordt verdeeld over alle verenigingen van Carver High, behalve de schaakclub.

1. School
2. I don't like mondays
3. Another brick in the wall
4. Wonderful world
5. Starfish and coffee
6. When I kissed the teacher
7. Live and learn
8. Don't stand so close to me
9. Baggy trousers
10. Teenage dirtbag
11. Everybody's gotta learn sometime
12. School's out

Op hun vierde album 'Mind drifts into randomness' keren Crook & Chase terug naar het vertrouwde geluid van hun debuutplaat, net zoals ze dat ook deden op hun tweede en derde album. Opnieuw klinkt het alsof je zit te luisteren naar een vreemde versmelting van de Chemical Brothers, Air, Rick Astley en een repetitie van de plaatselijke triangelvereniging in een willekeurig uitgestorven dorp. Bomvol met overdubs, meerstemmige vingerknippartijen en de subtiele toevoeging van een tegendraads pingelend Fisher-Price keyboardje blijft het album bij elke luisterbeurt verrassen.

[ Bericht 0% gewijzigd door Sequencial op 07-10-2009 20:06:03 ]

AUDITORY DISPLAY - CLOUDS FROM MY MIND
Elektronische sfeerlandschappen gecombineerd met gitaarklanken en hier en daar een blatend schaap leveren een album op met een hoge chill-out factor. Deze plaat zal het goed doen zowel voor, tijdens als na een nacht stappen.

Traitor to his friend is alweer het 8e album van Bruno Bicocchi.
Met zijn vernieuwde geluid, wat het beste te omschrijven is als een mix van dubstep, funk, breakbeat en grindcore, laat hij ook deze keer weer keiharde protest liederen door je speakers galmen.
Deze plaat is vooral een aanklacht tegen de walvisvangst in de zee rond Japan.
Verwacht dan ook geen walvis geluiden op deze cd want met nummers als, Harpoon for your brain, die traitor die en Whale wars pt3 kun je dan wel eens voor een onaangename verrassing komen te staan.
In deze tijd dat het protest lied niet echt meer in de mode is laat Bruno Bicocchi zien dat er toch nog iets van te maken valt als je het genre maar kan vernieuwen en genoeg decibels kan produceren.

FLOTSAM AND JETSAM - DOSTOYEVSKY WITHOUT HIS EPILEPSY?

1. Dostoyevsky without his epilepsy?
2. Cocker without his spasms?
3. Anderson without her boobs?
4. Warhol without his art?
5. Bond without his car?
6. Hefner without his bunnies?
7. Monroe without her Mr President?
8. Powers without his mojo?
9. Nero without his Rome?
10. Hilton without her chihuahua?
11. Rain Man without his autistic disorder?
12. Wonder without his blindness?
13. Album without a final track?

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 14:42 schreef Sequencial het volgende:
[ afbeelding ]

FLOTSAM AND JETSAM - DOSTOYEVSKY WITHOUT HIS EPILEPSY?

1. Dostoyevsky without his epilepsy?
2. Cocker without his spasms?
3. Anderson without her boobs?
4. Warhol without his art?
5. Bond without his car?
6. Hefner without his bunnies?
7. Monroe without her Mr President?
8. Powers without his mojo?
9. Nero without his Rome?
10. Hilton without her chihuahua?
11. Rain Man without his autistic disorder?
12. Wonder without his blindness?
13. Album without a final track?

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 14:42 schreef Sequencial het volgende:
[ afbeelding ]

FLOTSAM AND JETSAM - DOSTOYEVSKY WITHOUT HIS EPILEPSY?

Whehe, dat is een bestaande speedmetalband!

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 18:02 schreef CloseToTheEdge het volgende:

[..]

Whehe, dat is een bestaande speedmetalband!

Tja, als je willekeurige Wikipedia artikelen opvraagt, kunnen daar bestaande bands bij zitten...

Hihi, funny

quote:

Op woensdag 11 november 2009 09:09 schreef Captain_Fabulous het volgende:

[..]

Tja, als je willekeurige Wikipedia artikelen opvraagt, kunnen daar bestaande bands bij zitten...

Voor de volledigheid: dit was niet de wiki van de band, maar deze: http://en.wikipedia.org/wiki/Flotsam_and_jetsam.
Zo, weet je ook waar de échte band z'n naam vandaan heeft gehaald, het wordt verdorie nog een educatief topic

Hoe kijken we er eigenlijk tegenaan als iemand een cover plaatst, maar zonder beschrijving/ recensie of nummers? Mag iemand anders die dan verzinnen?

Ik houd je niet tegen.

Past nog redelijk bij elkaar.

Dromerige meisjes pop, van een dromerig meisje...voor wie er van houdt een redelijke plaat. Maar met nummers als 'je t'aime' en 'Love is mine yours to give' is het allemaal wel erg cliche...en daarbij is haar accent tenenkrommend. Maar zoals ik zei, in het genre geen slechte plaat, luistert lekker weg, en ik betrapte me erop dat ik net 'Tu es belle' zat te fluiten toen ik een omeletje aan het bakken was. Het is ook wel een pakkende plaat. Voor wie er van houdt gepakt te worden door dromerige Franse meisjes met een strohoed met margrietjes erop.

quote:

Op woensdag 11 november 2009 16:05 schreef Captain_Fabulous het volgende:

[ afbeelding ]

Dromerige meisjes pop, van een dromerig meisje...voor wie er van houdt een redelijke plaat. Maar met nummers als 'je t'aime' en 'Love is mine yours to give' is het allemaal wel erg cliche...en daarbij is haar accent tenenkrommend. Maar zoals ik zei, in het genre geen slechte plaat, luistert lekker weg, en ik betrapte me erop dat ik net 'Tu es belle' zat te fluiten toen ik een omeletje aan het bakken was. Het is ook wel een pakkende plaat. Voor wie er van houdt gepakt te worden door dromerige Franse meisjes met een strohoed met margrietjes erop.

Hihi, thanks
Ik had zelf ff geen inspiratie

quote:

Op woensdag 11 november 2009 16:19 schreef Suusje-V het volgende:

[..]
Ik had zelf ff geen inspiratie

Ik kan vanhier geen foto's uploadeni dus ik moet andermans werk misbruiken...is ook leuk. Als we toch platen bijelkaar fantaseren kan de rest ook wel vind ik ;-)

Cool het topic is terug...zal eens wat maken.

The Associates - Before he cuts himself

1. Waiting for the rope
2. Kiss the seringe
3. The 56nd floor
4.1 Heading the barrel
4.2 The Russian
4.3 End Game
5. Millstone
6. Cars `n Trees
7. Last Note

*8 The brave coward
*Bonus track

De grondleggers van de depri-Punk nadert hun dieptepunt. Als er een "kleur" nog zwarter was dan zwart, dan zou het dit album moeten krijgen. Een vliegende duif in een trappenhuis, is zoekende naar de vrijheid, maar kan hem niet vinden, maar vindt de vrijheid door te sterven van de honger, aldus de frontman Terrence de Ville. Zo is dit halve concept album ontstaan. Donkere tonen, zware altsaxen en een rauwe doorgerookte stem galmt door de boxen. De cd boeit nauwelijks en is gedoemd tot kleiduif.
Terug naar de roots. Naar hun eerste stroming, de hell-jazz, dat waren nog eens tijden.

[ Bericht 21% gewijzigd door Teilrasiert op 13-11-2009 21:59:18 ]

quote:

Op vrijdag 13 november 2009 21:48 schreef Teilrasiert het volgende:
[ afbeelding ]

The Associates - Before he cuts himself

1. Waiting for the rope
2. Kiss the seringe
3. The 56nd floor
4.1 Heading the barrel
4.2 The Russian
4.3 End Game
5. Millstone
6. Cars `n Trees
7. Last Note

*8 The brave coward
*Bonus track

De grondleggers van de depri-Punk nadert hun dieptepunt. Als er een "kleur" nog zwarter was dan zwart, dan zou het dit album moeten krijgen. Een vliegende duif in een trappenhuis, is zoekende naar de vrijheid, maar kan hem niet vinden, maar vindt de vrijheid door te sterven van de honger, aldus de frontman Terrence de Ville. Zo is dit halve concept album ontstaan. Donkere tonen, zware altsaxen en een rauwe doorgerookte stem galmt door de boxen. De cd boeit nauwelijks en is gedoemd tot kleiduif.
Terug naar de roots. Naar hun eerste stroming, de hell-jazz, dat waren nog eens tijden.

@Teilrasiert
R E S P E C T !

ff eentje maken (:

Tharpa Publications - The more highly appreciated.

Hier kan ik zelf niks van breien...feel free om het zelf te recenseren.

Begonnen als Johnny Cash country-tributeband 'Ring Of Fire'. Totdat hun analfabetische en bovendien oostindisch dove manager hun naam verkeerd spelde als 'Ring Of Fear' op het aanplakbiljet voor een van hun eerste optredens. Een horde metalfans verwachtte die avond omver geblazen te worden door een beukende gitaarmuur vanwege die naam, maar tot hun ontsteltenis begon de band zouteloze Cash-covers te spelen. Toen de band na het eerste nummer doorweekt van het bier onder luid boegeroep op het podium stond, besloten ze dan maar de versterkers op 11 te zetten en de rest van hun repertoire met gierende gitaren te vertolken. De avond werd een groot succes.

Voor hun eerste album besloten ze hun originele bandnaam en hun moraal overboord te gooien, en als 'Ring Of Fear' metalversies op te nemen van Cash-klassiekers waarbij de zanger zichzelf omdoopte tot Johnny Thrash. Daarbij lieten ze de titels van de nummers opschrijven door hun manager, met als resultaat bizarre titels als I Walk The Lion, A Boy Named Shoe, Folsom Prison Blouse en Don't Take Your Cunts To Town.

Na een goed debut kon deze tweede plaat van Tharpa Publications eigenlijk alleen maar tegenvallen. 'The more highly appreciated.' is wel erg pompeus, en zou je op kunnen vatten als loze bluf die een gebrek aan inhoud moet verbergen. Maar voor de verandering is dat eens niet het geval. En als je bedenkt dat dit komt van een band wiens debuut ' The only album you'll buy this year' was, dan is het ook niet zo'n gekke titel voor een tweede plaat.

Ook moet je ze na geven, eindelijk eens een album hoes waarin wat te ontdekken valt, want met het blote oog zijn zo een paar titels op te merken, en waarschijnlijk zal bij de limited edition vinyl uitgave, met artwork op LP formaat meer duidelijk zijn. Nu zijn ' Aint no Beatle' , Price Fall (for fall)' en '10 pound poster' makkelijk te ontdekken...

Geluid als altijd, scherpe gitaar, cookie monster op de drums en een enkel piano partijtje...Goeie plaat kortom.

[ Bericht 3% gewijzigd door Captain_Fabulous op 26-11-2009 14:42:39 ]

Extended Copy Protection. Voor velen een naam die niet direct een belletje doet rinkelen, maar de liefhebbers van psychedelische acapella jazzmetal zullen weten dat we hier met een legendarische supergroep te maken hebben. Geformeerd uit bands als Pandemonium, Mockin' Snake en Vocalbulairy en Dirk and the Others, gingen ze eind jaren zestig een gouden carierre tegemoet.

De plotselinge tragische dood van frontman Dirk mcCormick slechts drie dagen na oprichting van de band zorgde echter voor een abrupt einde. Overige bandleden Dave West, Frans de Vries en Ngunu Nkoto hadden mcCornick slechts twee keer ontmoet maar wisten dat een verder voortbestaan van de band geen kans had. West vertelde: "Dirk was Extended Copright Protection, het was zijn levenswerk, zijn kindje. Bijzonder jammer dat we nooit de kans hebben gehad een nummer met hem op te nemen." Ngunu Nkoto zei ook nog wat trouwens.

De toedracht van het overlijden van mcCormick is tot de dag van vandaag in nevelen gehuld. Zo gonst het bijvoorbeeld van de geruchten dat Dirk nog in leven zal zijn en dat Dirk eind jaren tachtig de plaats van Ringo Starr heeft overgenomen in de Beatles. Pikante aan dit verhaal is dat de Beatles in de jaren zeventig opgeheven zijn. Ook heeft mcCormick nog nooit een drumstel aan geraakt en kan hij dus totaal niet drummen. Wat dat betreft zou hij dus goed in het profiel van Ringo Starr kunnen passen.

Ook gaat het gerucht dat hij de rol van Winnie Cooper in de serie "Wonder Years" heeft gespeeld, haar stemgeluid lijkt in ieder geval schrikbarend veel op dat van Dirk op de single "Sometimes i like trees" van Dirk and the Others. Als je het nummer "Paperback Muscle" achterstevoren draait hoor je na 1.12 Dirk "i am not Rock, i'm Winnie" zingen. Met "Rock" doelt hij waarschijnlijk op Rock Hudson, de acteur die aan aids overleden is, en gebruikt hij dit als synoniem mbt tot zijn overlijden.

De overige leden hebben zich na het trieste overlijden (?) van mcCormick volledig teruggetrokken uit de muziek. Alleen Frans de Vries heeft nog regelmatig iets van zich laten horen als assistent-roadie voor Bucks Fizz. Later was hij verantwoordelijk voor het op tijd instarten van de jingle van het onderdeel moppentoppers bij de Miniplaybackshow. Na het ontslag van Henny Huisman kwam ook aan zijn carriere een abrupt einde, de Vries raakte aan lager wal en wordt sindsdien af en toe zwervend gesignaleerd in Zwaagdijk-centrum.

Extra ongelooflijk dus dat we november 2009 weer wat van de Vries horen en mooier nog, met een cd met uniek repertoir van Extended Copy Protection verrast worden. De cd is samengesteld door Frans de Vries zelf en bevat naar eigen zeggen 12 fantastische nummers die de hele carriere van Extended Copy Protection samenvat. De Vries: "Dit is een schitterende compilatie van nummers die Extended Copy Protection gemaakt had kunnen hebben. Ik gebruik de computer bij het opvangcentrum soms en heb met Limewire willekeurig liedjes gedownload. Ik weet zeker dat Dirk op dat moment bij me was." Frans gaat verder: "Een keer probeerde ik te downloaden, maar toen startte de computer niet op, ik heb toen geroepen of er iemand was die een technisch persoon kon roepen. Toen was de titel van het album geboren. Somebody to get IT."

Het voelt voor mij als recensent toch niet helemaal goed, ik heb het gevoel dat nummers als "Womanizer" en "Geef de nacht maar de schuld" niet representatief zijn voor de jarenzestig feel van Extended Copy Protection. Ook de door Frans de Vries bepaalde verkoopprijs van 34 euro geeft bij mij vraagtekens. Ondergetekende laat deze cd voorlopig dus maar even in het schap liggen.

quote:

Op woensdag 25 november 2009 17:35 schreef Captain_Fabulous het volgende:
[ afbeelding ]

Na een goed debut kon deze tweede plaat van Tharpa Publications eigenlijk alleen maar tegenvallen. 'The more highly appreciated.' is wel erg pompeus, en zou je op kunnen vatten als loze bluf die een gebrek aan inhoud moet verbergen. Maar voor de verandering is dat eens niet het geval. En als je bedenkt dat dit komt van een band wiens debuut ' The only album you'll buy this year' was, dan is het ook niet zo'n gekke titel voor een tweede plaat.

Ook moet je ze na geven, eindelijk eens een album hoes waarin wat te ontdekken valt, want met het blote oog zijn zo een paar titels op te merken, en waarschijnlijk zal bij de limited edition vinyl uitgave, met artwork op LP formaat meer duidelijk zijn. Nu zijn ' Aint no Beatle' , Price Fall (for fall)' en '10 pound poster' makkelijk te ontdekken...

Geluid als altijd, scherpe gitaar, cookie monster op de drums en een enkel piano partijtje...Goeie plaat kortom.

Thanks mate, had het niet beter kunnen doen.

Donum Vitea - Earth wishing me well (Dubbel CD)

Deze band is een mysterie. Je komt niet veel te weten over de leden, want ze staan niet genoemd in het boekje. Het boekje is dik van de nog mysterieuzere teksten. Ze schamen zich er niet voor om een song op drie pagina's te drukken. Volle zinnen als "The moon horizons over my life, unseen truth like the darkest road I've ever taken", wie weet wat het te zeggen heeft, maar de woorden kloppen gewoon samen met de muziek. Het album sleept je mee naar een wereld waarvan je het bestaan niet wist. De nummers zijn lang, maar gevarieerd. Subtiel gitaarwerk afwisselend met mooie scheurende solo's. De zang is perfect en doet me soms denken aan Peter Gabriel. Het is een progressief album met een Floyd, Rush sausje. Een minpuntje echter zijn de teksten, ze hadden op z'n minst een kleine uitleg kunnen geven waarover het ging.

1. Deprived Redemption (27.56)
2. White Haven called Darwin (18.12)
3. The Walk against Hell (21.42)
4. Stranger Madness (15.11)

5. Black Rumour (34.27)
6. Skelethunder (29,18)
7. Immortal Souls of Wales (19.01)
8. The Afterwar Prelude (6.14)

Enjoy!

[ Bericht 1% gewijzigd door Teilrasiert op 27-11-2009 07:54:46 ]

quote:

Op donderdag 26 november 2009 14:24 schreef rk74 het volgende:
[ afbeelding ]

psychedelische acapella jazzmetal... Ngunu Nkoto zei ook nog wat trouwens... Winnie Cooper... verantwoordelijk voor het op tijd instarten van de jingle van het onderdeel moppentoppers bij de Miniplaybackshow... Limewire...