LIF Lifestyle
Alles over gezondheid, uiterlijke verzorging, mode, kleding, make-up, tabak, etc.
Mijn moeder heeft een tijd geleden een hersenbloeding gehad. Ik heb destijds een topic gemaakt waarin ik elke dag bijhield hoe het met haar ging.
Hersenbloeding
Inmiddels is ze 'voor het zicht' weer helemaal de oude. Aan haar spraak hoor je niets meer. Wel kost het haar zelf nog erg veel energie.
Heel heel heel veel sterkte.
Hersenbloeding
Inmiddels is ze 'voor het zicht' weer helemaal de oude. Aan haar spraak hoor je niets meer. Wel kost het haar zelf nog erg veel energie.
Heel heel heel veel sterkte.
Kleine en domme mensen beleven niets, maar de sterken, van wie veel verwacht wordt, moeten van allerlei doormaken, opdat ze hun krachten leren kennen en gebruiken.
Hee, veel succes ermee. Ik werk zelf in SRL, dus wel grappig. Ik kan dus zeker beamen dat ze daar wel goed zitquote:Op zondag 20 juli 2008 19:58 schreef Osramp het volgende:
Ondertussen zijn we een maand verder en we mogen terugkijken op een goede herstelperiode. Ze is nu verhuisd naar een revalidatiekliniek (na het verpleeghuis). Ondertussen kan ze weer praten, al heeft ze vaak moeite met het koppelen van woorden en beelden (afasie). Ze kan zich prima een kop thee voorstellen enzo, maar weet dan het woord er niet voor. Soms raden we er dan naar en dan zeg je toevallig "kop thee" en dan weet ze precies dat het klopt en is dan heel blij.
Ze kan zelfstandig met de rolstoel overweg, linkerhand en voet is voldoende om een redelijke snelheid te halen. Vrijdag ben ik (als schoonzoon!) haar gaan helpen om naar het toilet te gaan, dat gaat ook al heel erg goed. Ze kan nagenoeg op eigen kracht van rolstoel naar wc-bril en terug. Je helpt alleen even met de broek laten zaken en omhooghalen.
Tot nu toe mogen we tevreden zijn en de revalidatiekliniek waar ze zit (SRL Hoensbroeck) staat erom bekend dat de mensen heel erg zelfstandig kunnen maken.
De vooruitzichten zijn dus goed, we hebben weer hoop voor de toekomst.
Ik bevestig het vooroordeel dat vrouwen geen kaart kunnen lezen.
*spiekt*
*spiekt*
hallo, ik ontdek dit topic ook pas.
Maar bij mij heeft mn oma van ruim 83 jaar ongeveer 1,5 jaar geleden ook een zware hersenbloeding gehad.
En haar herstel ging zeer langzaam, en het heeft vooral haar linkerkant aangetast. En ze loopt nu met een kruk, maar het herstel heeft bijna 1 jaar geduurd.
Nu heeft in het in dit geval met de leeftijd te maken, maar als iemand van in de 83 kan herstellen, denk ik dat jou schoonmoeder het ook moet kunnen, mischien langzaam..maar gewoon veel geduld opbregen..en proberen met kleine dingen te stimuleren!.
Maar goed om te horen dat het beter gaat.
Maar bij mij heeft mn oma van ruim 83 jaar ongeveer 1,5 jaar geleden ook een zware hersenbloeding gehad.
En haar herstel ging zeer langzaam, en het heeft vooral haar linkerkant aangetast. En ze loopt nu met een kruk, maar het herstel heeft bijna 1 jaar geduurd.
Nu heeft in het in dit geval met de leeftijd te maken, maar als iemand van in de 83 kan herstellen, denk ik dat jou schoonmoeder het ook moet kunnen, mischien langzaam..maar gewoon veel geduld opbregen..en proberen met kleine dingen te stimuleren!.
Maar goed om te horen dat het beter gaat.
Met hard werken en positiveit komen sommigen nog best ver. Maar daar zeg je wat...
Het is gewoon een heel ingrijpende aandoening waar sommigen nooit meer goed van genezen.
Het is gewoon een heel ingrijpende aandoening waar sommigen nooit meer goed van genezen.
Dance into the fire, to fatal sounds of broken dreams...
Fijn dat het bij jullie allemaal goed gekomen is. Als je je moeder helemaal hulpeloos op de IC hebt zien liggen, dan is haar staat van gezondheid op dit moment natuurlijk geweldig.quote:Op zondag 20 juli 2008 21:01 schreef Lllaura het volgende:
Mijn moeder heeft een tijd geleden een hersenbloeding gehad. Ik heb destijds een topic gemaakt waarin ik elke dag bijhield hoe het met haar ging.
Hersenbloeding
Inmiddels is ze 'voor het zicht' weer helemaal de oude. Aan haar spraak hoor je niets meer. Wel kost het haar zelf nog erg veel energie.
Heel heel heel veel sterkte.
Bij ons gaat het ook de goede kant uit. Praten gaat best goed nu, al speelt de afasie nog wel behoorlijk parten, dat is ook een behoorlijk punt van frustratie voor haar. Heel vreemd dat ze met de namen van de kinderen veel moeite heeft. Belangrijkste is nog de rechtszijdige verlamming, rechterhand begint al wel een heel klein beetje kracht in te komen, maar rechterbeen doet nog helemaal niks en is volledig gevoelloos.
Afasie is idd behoorlijk frustrerend. Vooral ook omdat het niet aan je te zien is. Zo zeiden mensen vaak tegen m'n moeder: "Wat heb je toch een geluk gehad he, dat je niet in een rolstoel zit!"quote:Op dinsdag 22 juli 2008 13:17 schreef Osramp het volgende:
[..]
Fijn dat het bij jullie allemaal goed gekomen is. Als je je moeder helemaal hulpeloos op de IC hebt zien liggen, dan is haar staat van gezondheid op dit moment natuurlijk geweldig.
Bij ons gaat het ook de goede kant uit. Praten gaat best goed nu, al speelt de afasie nog wel behoorlijk parten, dat is ook een behoorlijk punt van frustratie voor haar. Heel vreemd dat ze met de namen van de kinderen veel moeite heeft. Belangrijkste is nog de rechtszijdige verlamming, rechterhand begint al wel een heel klein beetje kracht in te komen, maar rechterbeen doet nog helemaal niks en is volledig gevoelloos.
Terwijl ze op veel momenten liever in rolstoel had gezeten en zich normaal had kunnen uiten, dan zonder communicatiemogelijkheden totaal in zichzelf gevangen te zitten.
Via de Nederlandse Afasie Vereniging kun je het computerprogramma Compro 2000 bestellen. Hier heeft mijn moeder veel mee geoefend en heeft haar goed geholpen. Het begint makkelijk en naarmate je niveau stijgt, kun je kiezen voor lastigere opgaven.
Hoe gaat je schoonmoeder er verder emotioneel mee om? Is ze een beetje posotief gestemd?
Heel veel sterkte weer!
Kleine en domme mensen beleven niets, maar de sterken, van wie veel verwacht wordt, moeten van allerlei doormaken, opdat ze hun krachten leren kennen en gebruiken.
Goeie tip van dat computerprogramma! Ik weet dat ze in de kliniek veel op de computer moet oefenen, grappig terwijl ze een absolute computern00b is.quote:Op dinsdag 22 juli 2008 13:50 schreef Lllaura het volgende:
[..]
Via de Nederlandse Afasie Vereniging kun je het computerprogramma Compro 2000 bestellen. Hier heeft mijn moeder veel mee geoefend en heeft haar goed geholpen. Het begint makkelijk en naarmate je niveau stijgt, kun je kiezen voor lastigere opgaven.
Hoe gaat je schoonmoeder er verder emotioneel mee om? Is ze een beetje posotief gestemd?
Heel veel sterkte weer!
Ze is verder wel positief gestemd, maar dat is haar aard dan ook.
Bedankt voor de goede wensen ook.
Zo, tijd voor een update. We waren twee weken op vakantie en liggen dus wat achter. De vooruitgang bij mijn schoonmoeder is fantastisch! Ze spreekt veeeeeel beter en voert nu ook een gesprek met je, eerst gaf ze antwoord op je vragen en vertelde wat er die dag gebeurd was. Conversatie was er niet echt en nu dus wel. Verder kan ze haar rechterarm ietwat optillen waar ze voorheen nauwelijks macht over had. Lopen gaat ook al zelfstandig voor korte stukjes. Douchen en toiletbezoek doet ze ook alleen. De toekomst ziet er weer wat beter uit.
Mooi dat het herstel zo goed gaat Osramp En zo zie je maar weer, ook al gaat het herstel in het begin langzaam, ze kan toch heel veel vooruitgaan daarna
En zo zie je maar weer, ook al gaat het herstel in het begin langzaam, ze kan toch heel veel vooruitgaan daarna
Het herstel gaat nog goed, ze is zondag al een paar uurtjes thuis geweest. Gewoon zomaar.
Wat wel een probleem wordt, is het bezoek. Wij wonen 25km enkele reis van het revalidatiecentrum af en toevallig werk ik er kort in de buurt (5km).
Dus tot nu toe gingen we elke! avond. Ik naar huis (Heerlen->Maastricht), eten en weer naar het revalidatiecentrum (Maastricht->Hoensbroek). Dat is dus zo'n 120km per dag. Ik verdien niet slecht, maar dat is me toch te erg.
Nou heeft het zusje van mijn vriendin een bezoekrooster opgesteld met gewoon keiharde verplichtingen. Je mag er volgens haar niet van afwijken, want dan moeten er anderen voor je 'invallen' waar dan ook weer hun schema van in de war raakt. Nou, zelf staat ze voor de klas en hebben ze een huishoudster, haar vriend doet de was en strijken haar schoonmoeder. Zij hoeft dus maar 20 uurtjes ofzo aanwezig te zijn en te koken. Wij werken allebei 40 uur in de week en doen alles zelf (goed, mijn moeder doet de was, strijken doen we zelf).
Was ze kwaad dat ik me verzet tegen nog steeds 4x in de week bezoeken! Ik had voorgesteld voor ons de dinsdag, donderdag en zondag middag 14:00-17:00. Dat waren dan 3 bezoeken in de week en kun je nog eens inspringen voor een ander als die niet kan.
In het gezin zijn 3 kinderen en 1 vader en alleen mijn vriendin heeft geen rijbewijs. Daarbij ben ik regelmatig een week weg voor mijn werk, dus dan is mijn vriendin aangewezen op de bus (plm 50 minuten reistijd enkel).
En ook wordt er nog eens verwacht dat we dan tot laat blijven en schoonmoeder mee helpen in bed leggen. Het bezoekuur is maar tot 21:30 en de verpleging legt haar in bed.
Nou is dat wel een keer leuk om te doen, maar zodra het een opgelegde verplichting wordt is de lol er bij mij snel af.
Sorry dat ik hier mij gal kom spuwen op schoonzus, maar het moet er even uit.
Punt is dat mijn schoonzusje erg mooi is om te zien. Ze is dus gewend dat voor haar alle deuren met een glimlachje opengaan en iedereen alles voor haar doet waar, wanneer en hoe zij dat wil. Niet gewend om NEE te horen, het zal de eerste keer wel worden dan.
Ik denk toch dat we met 3x in de week erg netjes zijn. Thuis gaat alles ook gewoon door.
[ Bericht 3% gewijzigd door Osramp op 18-08-2008 19:00:55 ]
Wat wel een probleem wordt, is het bezoek. Wij wonen 25km enkele reis van het revalidatiecentrum af en toevallig werk ik er kort in de buurt (5km).
Dus tot nu toe gingen we elke! avond. Ik naar huis (Heerlen->Maastricht), eten en weer naar het revalidatiecentrum (Maastricht->Hoensbroek). Dat is dus zo'n 120km per dag. Ik verdien niet slecht, maar dat is me toch te erg.
Nou heeft het zusje van mijn vriendin een bezoekrooster opgesteld met gewoon keiharde verplichtingen. Je mag er volgens haar niet van afwijken, want dan moeten er anderen voor je 'invallen' waar dan ook weer hun schema van in de war raakt. Nou, zelf staat ze voor de klas en hebben ze een huishoudster, haar vriend doet de was en strijken haar schoonmoeder. Zij hoeft dus maar 20 uurtjes ofzo aanwezig te zijn en te koken. Wij werken allebei 40 uur in de week en doen alles zelf (goed, mijn moeder doet de was, strijken doen we zelf).
Was ze kwaad dat ik me verzet tegen nog steeds 4x in de week bezoeken! Ik had voorgesteld voor ons de dinsdag, donderdag en zondag middag 14:00-17:00. Dat waren dan 3 bezoeken in de week en kun je nog eens inspringen voor een ander als die niet kan.
In het gezin zijn 3 kinderen en 1 vader en alleen mijn vriendin heeft geen rijbewijs. Daarbij ben ik regelmatig een week weg voor mijn werk, dus dan is mijn vriendin aangewezen op de bus (plm 50 minuten reistijd enkel).
En ook wordt er nog eens verwacht dat we dan tot laat blijven en schoonmoeder mee helpen in bed leggen. Het bezoekuur is maar tot 21:30 en de verpleging legt haar in bed.
Nou is dat wel een keer leuk om te doen, maar zodra het een opgelegde verplichting wordt is de lol er bij mij snel af.
Sorry dat ik hier mij gal kom spuwen op schoonzus, maar het moet er even uit.
Punt is dat mijn schoonzusje erg mooi is om te zien. Ze is dus gewend dat voor haar alle deuren met een glimlachje opengaan en iedereen alles voor haar doet waar, wanneer en hoe zij dat wil. Niet gewend om NEE te horen, het zal de eerste keer wel worden dan.
Ik denk toch dat we met 3x in de week erg netjes zijn. Thuis gaat alles ook gewoon door.
[ Bericht 3% gewijzigd door Osramp op 18-08-2008 19:00:55 ]
Je moet allemaal doen wat je kunt, maar ondertussen jezelf niet uit het oog verliezen. Niemand heeft er iets aan als jullie er zelf aan onderdoor gaan.
Muil houwe of ik sjoel d'r eentje in!
Hmhm, schoonzusje vond dat wij ons er een beetje makkelijk vanaf maakten ofzo. Ze zei dat vader en broertje (wonen onder 1 dak) er bijna niet meer tegen konden. Dat kan ik dus ECHT niet begrijpen. We zijn van "hopen dat ze het overleeft" via "hopen dat ze weer kan praten" naar "afwachten of haar karakter onveranderd is" op "buitenshuis rolstoel, binnenshuis matige beperkingen" uitgekomen. Het gaat dus steeds beter! Ik begrijp niet hoe je dan aan het einde van je latijn kunt raken.quote:Op maandag 18 augustus 2008 19:10 schreef ElisaB het volgende:
Je moet allemaal doen wat je kunt, maar ondertussen jezelf niet uit het oog verliezen. Niemand heeft er iets aan als jullie er zelf aan onderdoor gaan.
Goed, pa doet geen flikker in het huishouden dus daar staat schoonbroertje (leuke vent, mag hem graag) alleen voor. Hulp slaat hij af, hebben vaak zat aangeboden om bij ons te komen eten.
Enfin, net ff met schoonzus gesproken. We gaan de eerste paar weken broer en vader maar even ontzien zodat die een beetje rust krijgen.
Wel lekker: ik ben enigst kind en heb mijn moeder nog (70 jaar). Mijn moeder heeft er alle begrip voor dat we de andere moeder ook tijd en aandacht moeten geven, maar begint zich ook langzaam te roeren dat ze ons wel erg weinig ziet. Vindt schoonzus dus oneerlijk en onterecht van mij. Nou, ze doet het er maar mee.
wat ElisaB zegt, erg belangrijk dat je er zelf niet aan onderdoor gaat.
Zijn er niet nog andere familieleden (broers/zussen) van je schoonmoeder die wat voor hun rekening kunnen nemen?
Als je dit schema gaat doen, heb je zelf geen leven meer. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Ik snap wel dat er een schema is, zodat iedereen weet waar hij/zij aan toe is. Je kunt overigens niet inschatten hoe druk iemand het heeft. Ik heb altijd de indruk dat mensen denken dat wij tijd genoeg hebben omdat we geen kinderen hebben, en dat vind ik dan eigenlijk ook niet zo eerlijk.
Hoe dan ook...het kan niet de bedoeling zijn dat je zelf geen leven meer over houdt.
Dit speelt nu al weken zoals ik het lees, en er komt een moment dat je jezelf in bescherming moet nemen.
Zijn er niet nog andere familieleden (broers/zussen) van je schoonmoeder die wat voor hun rekening kunnen nemen?
Als je dit schema gaat doen, heb je zelf geen leven meer. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Ik snap wel dat er een schema is, zodat iedereen weet waar hij/zij aan toe is. Je kunt overigens niet inschatten hoe druk iemand het heeft. Ik heb altijd de indruk dat mensen denken dat wij tijd genoeg hebben omdat we geen kinderen hebben, en dat vind ik dan eigenlijk ook niet zo eerlijk.
Hoe dan ook...het kan niet de bedoeling zijn dat je zelf geen leven meer over houdt.
Dit speelt nu al weken zoals ik het lees, en er komt een moment dat je jezelf in bescherming moet nemen.
Du weißt alles ganz genau, Hältst dich für wahnsinnig schlau
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Die schoonzus lekker in de stront laten zakken. Heel simpel hoor. Met dat soort mensen heb ik heel weinig geduld.
Dit lijkt me niet het moment eerlijk gezegd.quote:Op dinsdag 19 augustus 2008 11:38 schreef Scorpie het volgende:
Die schoonzus lekker in de stront laten zakken. Heel simpel hoor. Met dat soort mensen heb ik heel weinig geduld.
Al kan het helemaal geen kwaad om duidelijk aan te geven wat je wel en niet wilt. Maar dat heeft TS gedaan begrijp ik.
Du weißt alles ganz genau, Hältst dich für wahnsinnig schlau
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Wanneer is het dan wel het moment? Je moet je grenzen aangeven zodra iemand die probeert te overschrijden. Zodra ze mij schema`s onder de neus zouden douwen met bezoekuren is dat punt al lang en breed voorbijquote:Op dinsdag 19 augustus 2008 11:42 schreef maedel het volgende:
[..]
Dit lijkt me niet het moment eerlijk gezegd.
Al kan het helemaal geen kwaad om duidelijk aan te geven wat je wel en niet wilt. Maar dat heeft TS gedaan begrijp ik.
Het kwam op mij over alsof jij zei dat je moet breken met die schoonzuster. Dat is niet handig als samen je een familielid hebt waar je allebei voor wilt zorgen.quote:Op dinsdag 19 augustus 2008 11:43 schreef Scorpie het volgende:
[..]
Wanneer is het dan wel het moment? Je moet je grenzen aangeven zodra iemand die probeert te overschrijden. Zodra ze mij schema`s onder de neus zouden douwen met bezoekuren is dat punt al lang en breed voorbij
Je kunt je grenzen ook heel goed aangeven zonder dat je iemand in de stront moet laten zakken...
Ik heb zelf al meerdere malen meegemaakt dat er een dierbare langdurig in het ziekenhuis lag, en dan is zo'n schema eerlijk gezegd een verademing. Je weet wat er van je verwacht wordt, en dat op de dagen dat jij niet gaat het bezoek ook geregeld is. Dus, zo'n slecht idee is het helemaal niet.
Als je je echter niet kunt vinden in het schema, is het goed om dat bespreekbaar te maken, wat TS ook gedaan heeft.
Als je dan vervolgens degene die de helft van dat schema voor haar rekening neemt "in de stront gaat laten zakken", ga je volledig langs elkaar heen leven, en dat wordt een grote puinhoop. Met de bijbehorende nijd en frustratie. Vervolgens ga je elkaar helemaal naar het leven staan. En dat komt eigenlijk voort uit het feit dat TS en familie waarschijnlijk op de toppen van hun stressniveau lopen.
Daarom gaf ik ook aan, dat er misschien wel nog andere familieleden zijn, of buren, die 1 of 2 keer per week het bezoek voor hun rekening willen nemen. Dat verlicht allemaal. Het is heel zwaar om dag in dag uit met een ziek familielid bezig te zijn. Je houdt geen priveleven meer over namelijk.
Bovendien, als ik het goed begrijp, is die schoonzus de zus van de vriendin van TS, daar wil je ook niet tussen gaan staan lijkt me.
Dat bedoel ik met, dat het niet het moment is.
Gewoon netjes blijven, maar wel duidelijk.
edit: @TS, en uiteraard hier gewoon een keer lekker van je afklagen
Du weißt alles ganz genau, Hältst dich für wahnsinnig schlau
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Och, dat schema is mss zo erg niet. Al vind ik dat opgelegd op bezoek gaan dan niet zo leuk. Wat me vooral steekt is dat mijn schoonzus doet alsof wij alle tijd van de wereld hebben! Voor mij is elke minuut ingepland en de administratie ligt er ook al drie maanden voor oud vuil bij. Wat de grote pijn is, is dat zij het doet voorkomen alsof haar moeder het centrum van onze wereld moet zijn. Nou, die leefden voorheen heel erg hun eigen leven en gingen zelfs op vakantie zonder iets te laten weten. Ik had gisteren het gore lef om aan te halen dat ik ook mijn moeder nog heb (weduwe, 70 en ik enigst kind). Dat kon je totaal niet vergelijken volgens schoonzus, want mijn moeder is volledig mobiel. Dat die ook allerlei problemen heeft en best eenzaam is, dat speelt geen rol in haar wereld. Dat weet ze nu heel goed dat daar rekening mee te houden is!
Natuurlijk kan mijn moeder zelf zoeken naar gezelschap, maar als je niet erg 'outgoing' bent, dan zal dat op je 70ste niet veranderen.
Natuurlijk kan mijn moeder zelf zoeken naar gezelschap, maar als je niet erg 'outgoing' bent, dan zal dat op je 70ste niet veranderen.
Ik ben verpleegkundige in weet er inmiddels wel wat vanaf.
Het kan inderdaad kloppen dat je nog geen resultaat ziet, maar het kan zich nog herstellen tot de
6e maand na de tijd. Wat je schoonmoeder dan nog overhoud is blijvend en wordt niet minder.
Dus tm maand 6 veel revalideren en doorzetten.
Het kan inderdaad kloppen dat je nog geen resultaat ziet, maar het kan zich nog herstellen tot de
6e maand na de tijd. Wat je schoonmoeder dan nog overhoud is blijvend en wordt niet minder.
Dus tm maand 6 veel revalideren en doorzetten.
Een vriend van mij is ook goed herstelt na een hersenbloeding. Dit na aanleiding van een ongeluk. hij merkt wel dat hij minder goed over drukte kan en heeft af en toe woede aanvallen. Voor de rest doet hij alles weer.
Ik wens je ontzettend veel sterkte! en heel veel geluk ook richting de toekomst!
Ik wens je ontzettend veel sterkte! en heel veel geluk ook richting de toekomst!
Zal ik U lid maken? Hoezo? Is ie stuk dan?
Dankjewel, het herstel gaat voorspoedig, al zal het nog wel een paar maanden duren eer er van thuiskomen sprake zal zijn.quote:Op dinsdag 19 augustus 2008 12:48 schreef HappyDoos het volgende:
Ik wens je ontzettend veel sterkte! en heel veel geluk ook richting de toekomst!
Ik heb ook zo'n schoonzusquote:Op dinsdag 19 augustus 2008 12:30 schreef Osramp het volgende:
Och, dat schema is mss zo erg niet. Al vind ik dat opgelegd op bezoek gaan dan niet zo leuk. Wat me vooral steekt is dat mijn schoonzus doet alsof wij alle tijd van de wereld hebben!
Daarom snap ik wel dat je je hart lucht hier.
En wat ik zei, als dat schema jou te zwaar is, dan moet het aangepast worden. Punt uit lijkt me
Sterkte!
Du weißt alles ganz genau, Hältst dich für wahnsinnig schlau
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Aber einmal werd ich ganz gelassen, An dir vorbeigehn ohne dich zu hassen
Zo, tijd voor de laatste nieuwtjes.
Het einde van het verblijf in het revalidatiecentrum komt in zicht. De therapeuten en doktoren hebben zich laten ontvallen dat binnen 6-8 weken het verblijf erop zit en dan overgegaan wordt op dagbehandeling. Goed nieuws? Tja, misschien wel.
Wel omdat het leven dan zijn normale loop weer neemt en niet omdat dan het grootste herstel erop zit. Mijn schoonmoeder is en blijft rechtszijdig verlamd. Haar been doet genoeg om zelfstandig te kunnen lopen met een vierpoot. Haar rechterarm is meer voor de sier ondertussen omdat ze die wel enigszins kan bewegen, maar niets met die beweging kan doen. Haar hand is totaal onbruikbaar dus de armbeweging kan niet omgezet worden in een nuttige beweging.
Verder is er in huis nog helemaal niks gebeurt. Schoonpa zit nergens achter heen en wacht af totdat er een ploeg werklui voor de deur staat die alles komt doen. In zijn kinderlijke onschuld denkt hij dat zijn vrouw thuiskomt en weer vanalles kan doen (koken, poetsen, strijken wassen enz). Met veel geduld en moeite kan ze straks de wasmachine inruimen en zelfstandig koken. Heel veel meer gaat het niet worden. Dat is op zich niet erg, maar er moet dan wel vervanging geregeld worden. Als hij dat nou eens oppakte, maar dat zit er niet aan helaas.
Enfin, schoonma is veel beter geworden dan we in het begin hadden durven hopen. Daar doen we het dan maar mee.
Het einde van het verblijf in het revalidatiecentrum komt in zicht. De therapeuten en doktoren hebben zich laten ontvallen dat binnen 6-8 weken het verblijf erop zit en dan overgegaan wordt op dagbehandeling. Goed nieuws? Tja, misschien wel.
Wel omdat het leven dan zijn normale loop weer neemt en niet omdat dan het grootste herstel erop zit. Mijn schoonmoeder is en blijft rechtszijdig verlamd. Haar been doet genoeg om zelfstandig te kunnen lopen met een vierpoot. Haar rechterarm is meer voor de sier ondertussen omdat ze die wel enigszins kan bewegen, maar niets met die beweging kan doen. Haar hand is totaal onbruikbaar dus de armbeweging kan niet omgezet worden in een nuttige beweging.
Verder is er in huis nog helemaal niks gebeurt. Schoonpa zit nergens achter heen en wacht af totdat er een ploeg werklui voor de deur staat die alles komt doen. In zijn kinderlijke onschuld denkt hij dat zijn vrouw thuiskomt en weer vanalles kan doen (koken, poetsen, strijken wassen enz). Met veel geduld en moeite kan ze straks de wasmachine inruimen en zelfstandig koken. Heel veel meer gaat het niet worden. Dat is op zich niet erg, maar er moet dan wel vervanging geregeld worden. Als hij dat nou eens oppakte, maar dat zit er niet aan helaas.
Enfin, schoonma is veel beter geworden dan we in het begin hadden durven hopen. Daar doen we het dan maar mee.
|
|
