Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders? Deel 57

mijn band met m'n moeder is echt stukken beter geworden sinds ik zelf moeder ben. we snappen elkaar ineens veel beter en er is ook veel meer wederzijdse waardering. heel fijn!
tussen m'n schoonmoeder en mij gingen dingen juist wat minder soepel sinds de geboorte van Piet & Anna, er ontstonden meer misverstanden en kleine wrijvinkjes. niettemin ben ik nog steeds heel blij met m'n schoonmoeder hoor, het is een geweldige schat. en ze is echt helemaal gek van de kinderen, komt met liefde elke 14 dagen een dag oppassen, terwijl ze zo'n 3 uur onderweg is van deur tot deur (met 't OV) en dan dus ook altijd een nachtje komt logeren.

[ Bericht 23% gewijzigd door bixister op 10-06-2008 21:15:46 ]

Ik heb meer moeite met mijn vader eigenlijk. Die heeft mij opgevoed met het idee dat hij het wel allemaal zou regelen, dat hij het het beste weet. En nu probeert hij dat met mijn kind ook nog..
Heb hem laatst eens even toegesproken dat ík het nu voor het zeggen heb, dit is míjn kind.

Ik wil op dit moment gewoon even mijn eigen leven terug, zonder dat gebemoei van andere mensen .

Ik mis het ook vreselijk hoor... Mijn moeder als trotse oma... Ze overleed toen ik 16 was en heeft dus een groot deel van mn ( en mn zusje's) leven gemist...En wij haar....
En soms komen de "onwetende" opmerkingen keihard aan.... Op de een of andere manier wordt er toch vaak van uit gegaan dat je kinderen bij oma en opa ( die in 2004 overleden is) zijn als je aan het werk bent....

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 21:32 schreef Moonah het volgende:

[..]

Zeg haar dat!

Ik had gehoopt dat als ik het 10 keer zou zeggen dat ze het dan zou onthouden, maar kennelijk heeft ze ook een beetje last van een soort van zwangerschapsdementie Heb ik dus al gedaan, helpt niet .

Ja, het is inderdaad lastig. Maar om nou te zeggen dat ze maar een paar keer mag bellen vind ik ook weer zover gaan. Ik vind het alleen zo jammer dat ze niet ziet dat ik haar vanzelf ook wel bel als ze mij niet belt, en dat het dan stukken gezelliger is .

Misschien gaat het vanzelf wel weer over.. Lilah is nog niet zo oud en het is het eerste kleinkind, niet raar dat ze niets willen missen.

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 21:48 schreef Moonah het volgende:
Ik snap je irritaties zó goed. Het kan je zo ontzettend benauwen.
Maar het is nu een nieuwe periode in jullie beider leven, plus jij zit nog onder de hormonen (sorry ). Eea zal zich in de loop der tijd vast oplossen.
Het enige dat je nu kunt doen is helder blijven communiceren. Je grenzen (onomwonden, eenduidig) aangeven. Niet allerlei irritaties opkroppen. Erover praten op een moment dat je geen van beiden boos bent.
Én benadrukken (als je het meent) dat je haar écht een heel lieve moeder en oma vindt.

Dat van die hormonen klopt idd. Ik dacht dat ik tijdens mijn zwangerschap al erg was, maar nu sla ik helemaal alles . Ik krijg op een gegeven moment zelfs zo'n waas voor mijn ogen dat ik eigenlijk wil zeggen; hier heb je mijn kind, hou het maar als ik dan in godsnaam maar van het gezeik af ben . Dat doe ik (en meen ik trouwens ook) niet natuurlijk, maar ik heb echt ontzettend behoefte aan géén gezelschap. Ik ben in staat om in mijn eentje in het hotel hier aan het eind van de straat te gaan zitten een heel weekend. Gewoon om alleen maar te slapen .

Ah Kimmetje

Ik wilde laatst al zeggen (toen je schreef over echtscheidingen enzo ) dat als het echt serieus als een te groot gevoel voelt, je wel echt aan de bel moet trekken ergens. Maar dat vond ik nogal suf, want ja, daar spreekt die PPD-labiele-depri-eetgestoorde-sugar weer. Maar ik bedoel het echt oké: als je het gevoel hebt dat het te groot wordt, neem jezelf daarin dan serieus.

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 22:57 schreef Sugar het volgende:
daar spreekt die PPD-labiele-depri-eetgestoorde-sugar weer.

ah Sugar.....

Even een weekeindje écht alleen zijn kan ook heerlijk zijn.... Even bijkomen van alles, alle emoties alle "onverwachte" dingen rondom de zwangerschap en bevalling, de reakties van jezelf en iedereen eens op een rijtje kunnen zetten, gewoon even helemaal niets... Even ademhalen zeg maar.... Je wórdt ook ontzettend geleefd en dan niet voor eventjes, maar voor lang...... Hahaha wie weet voor de rest van je leven!

En hoewel ik heulemaal niets met PDD-labiele-depri-eetgestoorde-sugars "te maken" heb (Als in door en door kennende en vele gesprekken mee gevoerd enz..) vind ik door wat ik hier van je zie en lees een geweldig mens en een fantastische moeder Sugar

Dat is lief, vamperotica!
Ik wilde met die omschrijving van mezelf niet zielig doen, hoor. Maar kan me voorstellen dat al die dingen al snel door de hoofden gaan als ik zoiets post voor k_i_m. Nu voel ik me niet zo labiel meer gelukkig.

Mag ik hier even stoom afblazen??

Wat is het toch met mannen.. Denken die gewoon helemaal niet mee, of is het gewoon zo dat mannen alleen de voordelen van kinderen krijgen? Echt ik heb de laatste tijd zo vreselijk het gevoel dat alles, maar dan ook alles, op mij aankomt. Ik breng Jen en haal Jen van het KDV, ik kleed haar aan, ik doe haar in bad. Oke papa doet heeeeel af en toe een luier als hij niet te druk is met computeren.
Vanmorgen hadden we afgesproken dat hij haar zou brengen... Dan kon ik iets vroeger beginnen. Toen ik opstond had hij gewoon nog helemaal niets gedaan (ja koffie gedronken), hij staat altijd om kwart voor 7 op! Dan had hij toch de spulletjes die klaar stonden om uit te koken wel even kunnen uitkoken. Echt wat is daar nou de moeite van?? Je kookt water, de pleurt de zooi in de grote pan die klaar staat en je gooit daar het gekookte water in en klaar. Maar dat soort dingen zijn blijkbaar teveel gevraagd. En als ik daar dan een opmerking over maak dan ben ik opeens een zeikerd... Wat trouwens erop lijkt dat het tegenwoordig mijn koosnaampje is van 'm. JA NIET RAAR ALS JE NIETS DOET EN NIET NADENKT!! (En dan raar vinden dat ik ook niet in de mood ben voor andere dingen)

Zo...

Stoom komt uit je oren, volgens mij.
Vervelend, ticootje. Misschien een keer op een rustig moment een goed gesprek erover voeren?

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 07:53 schreef Sugar het volgende:
Dat is lief, vamperotica!
Ik wilde met die omschrijving van mezelf niet zielig doen, hoor. Maar kan me voorstellen dat al die dingen al snel door de hoofden gaan als ik zoiets post voor k_i_m. Nu voel ik me niet zo labiel meer gelukkig.

Juist niet zielig!!
Het leest eerder als een soort van "moederlijke" bezorgdheid, of een soort van herkenning

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 08:17 schreef Sugar het volgende:
Stoom komt uit je oren, volgens mij.
Vervelend, ticootje. Misschien een keer op een rustig moment een goed gesprek erover voeren?

Nou ik loop inderdaad al een flinke week met hoofdpijn...

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 17:54 schreef Vivi het volgende:
Jeetje hey..ik kan mijn moeder ook wel eens achter het behang plakken maar als ik jullie zo lees... ik ben blij dat ik mijn ma nog heb hoor, denk eens dat jullie zelf later zo worden afgesnauwd door je kind

Hier ook geen gesnauw hoor.
Dat is godzijdank helemaal niet nodig, we geven elkaar over en weer denk ik precies genoeg aandacht/ruimte/rust.

_{Ik vind het eig. ook een beetje flauw om te komen met 'wees blij dat ze er nog is' enzo. Natuurlijk is dat zo, en natuurlijk weet je dat ook wel, maar dat is hetzelfde dat niemand meer zou mogen verzuchten dat je je kind wel eens achter het behang zou willen plakken omdat er ook mensen meelezen van wie het kindje er niet meer is. Je kan en mag toch wel gewoon af en toe iemand eens even flink zat zijn?}

[ Bericht 21% gewijzigd door BE op 11-06-2008 09:05:33 ]

ik denk dat veel (bepaalde, sommige ) mannen niet zozeer onwillig zijn, Tico, ze denken er gewoon niet aan.
dus zou je ze vragen "ach, schat kun je even die flesjes uitkoken, dan kan ik even etc" doen ze het ws gewoon braaf... 'wij' verwachten echter dat ze dat zelf bedenken en komen dan met "had je nou niet even die flesjes uit kunnen koken, djieeeeeeeeezus" en dan gaat de male ass tegen de krib.

en het is denk ik ook een beetje zo, dat wij vrouwen de neiging hebben te "laatmijmaarevenikdoedatsneller/efficienter/beter" en dat mannen dan dus die passieve houding aanmeten in de veronderstelling dat ze het ws toch niet goed genoeg doen.

ik begrijp je ergenis, hoor, maar als je het een beetje zo ziet allemaal, scheelt je dat ms een hoop foute starten van de dag, zeg maar

het eerste jaar vergt gewoon best veel van je relatie en mannen trekken dat, die verandering, nog al eens slechter dan de vrouw, denk ik

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 09:07 schreef milagro het volgende:
ik denk dat veel (bepaalde, sommige ) mannen niet zozeer onwillig zijn, Tico, ze denken er gewoon niet aan.
dus zou je ze vragen "ach, schat kun je even die flesjes uitkoken, dan kan ik even etc" doen ze het ws gewoon braaf... 'wij' verwachten echter dat ze dat zelf bedenken en komen dan met "had je nou niet even die flesjes uit kunnen koken, djieeeeeeeeezus" en dan gaat de male ass tegen de krib.

en het is denk ik ook een beetje zo, dat wij vrouwen de neiging hebben te "laatmijmaarevenikdoedatsneller/efficienter/beter" en dat mannen dan dus die passieve houding aanmeten in de veronderstelling dat ze het ws toch niet goed genoeg doen.

ik begrijp je ergenis, hoor, maar als je het een beetje zo ziet allemaal, scheelt je dat ms een hoop foute starten van de dag, zeg maar

het eerste jaar vergt gewoon best veel van je relatie en mannen trekken dat, die verandering, nog al eens slechter dan de vrouw, denk ik

Zo'n gesprek heb ik ook eens met manlief gehad.
Eigenlijk ligt de fout daarin namelijk meestal bij mij. Ik vind het namelijk 99 van de 100 keer totaal geen probleem om het te doen, maar dan die ene keer dat ik even geen zin heb verwacht ik dat hij het spontaan uit zichzelf gaat doen. WANT IK DOE HET TOCH ALTIJD, KAN JIJ DAN NIET EVEN DIE ENE KEER ZELF...
Terwijl ik eigenlijk wel snap waarom hij het niet doet/ziet... want het wordt toch altijd gedaan?

Ik noem dat altijd maar dat ik dan het slachtoffer ben van mijn eigen verwachtingen.
Hij weet niet eens dat ik die verwachting heb.

Be, dat is het ook wel... Het klopt gewoon als een bus...

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 09:12 schreef Ticootje het volgende:
Be, dat is het ook wel... Het klopt gewoon als een bus...

Het heeft mij heel veel rust gegeven toen ik me dat kon bedenken.
Het blijft irritant hoor, want het zou natuurlijk wel fijn zijn als hij het wat vaker spontaan zou bedenken, zodat jij/ik het maar 75 van de 100 keer hoef te doen, maar goed... Je weet zelf hoe het gaat, 'ach, ik doe het zelf wel even, het is ook zo gebeurd' en weg is het gras weer voor zijn voetjes.

oh en over de relatie met mijn moeder inzake bemoeienis zal ik me de bek maar niet open laten breken. dat wordt een topicreeks dan willen we niet dus ik beaam slechts wat BE zegt en ik ga niet verder dan : ja ik ben blij dat ze er nog is, maar soms heb ik echt met mezelf te doen

Die ergernis had ik in het begin ook regelmatig 'zie je dat nou niet?' Tegenwoordig vraag ik gewoon wat ik allemaal gedaan wil hebben, en meestal regelt hij het dan allemaal. Dat hij het dan in z`n eigen tempo doet en wanneer het hem blieft, neem ik maar gewoon voor lief want anders had ik het zelf maar moeten doen

Ja het is gewoon zo dat ik een vrije dag besteed aan het wegwerken van de was en het opruimen van het huis. Als hij vrij is dan weet ik soms niet wat hij doet, maar hij gaat dan de meest rare dingen doen. Zo had hij de keuken alle kastinhoud verplaatst... Dan denk ik, waarom als er ook nog 2 wasmanden vol staan en de kattenbakken nodig gedaan moeten worden.. Ik bedoel dus, prioriteiten...

En dan had hij een middag besteed aan het opruimen, dus ik kwam heerlijk in een opgeruimd huis terug. Heerlijk, nee dan moet ik hem dus gaan prijzen dat hij zo goed heeft opgeruimd. Ik vind het gewoon normaal, ik krijg toch ook nooit lof over dat het zo fijn is dat ik elke dag ervoor zorg dat alles weer schoon in de kast lig en dat je niet over de rommel struikeld..

Maar het is nu gewoon dat ik er zo boos om aan het worden ben (en ik weet ook wel, dat wat BE zegt klopt gewoon). Ik loop al steeds met hoofdpijn, ik ga gewoon maar vroeg naar bed, want 's avonds wordt die hoofdpijn alleen maar erger. En dan vraagt manlief zich nog af waarom ik hoofdpijn heb..

Ik zit er gewoon een beetje doorheen... Ik voel me gewoon een huishoudslaaf (en meestal vind ik dat helemaal niet erg) en ik vind het erg vervelend dat de zorg van Jen bijna alleen op mij aankomt. Ik wil ook wel eens vroeg op mn werk zijn (dan kan ik ook lekker vroeg weer weg)....

Nou, het zullen de hormoontjes wel zijn! (En de gebroken nachten, die meneer gewoon doorslaapt)

Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik zou toch kijken of je dat een keer met hem kan bespreken, vaak lucht dat alleen al een flinke berg op.

Ik heb het op een gegeven moment, ging over iets heel anders wat me een beetje dwars zat, heel kinderachtig 's avonds in bed gedaan, in het donker zodat hij mijn gezicht even niet kon zien.
Zoals gezegd, heel kinderachtig, maar het brak de boel toen wel even open en dat hielp al heel veel, daarna konden we ook ineens weer hele andere kleine dingetjes veel makkelijker bespreken (wel face to face ).

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 09:28 schreef Ticootje het volgende:
Heerlijk, nee dan moet ik hem dus gaan prijzen dat hij zo goed heeft opgeruimd. Ik vind het gewoon normaal, ik krijg toch ook nooit lof over dat het zo fijn is dat ik elke dag ervoor zorg dat alles weer schoon in de kast lig en dat je niet over de rommel struikeld..

Dat is iets man-eigens.. Laats een onderzoek daarover gelezen en hier thuis ook opgelet. Dan valt het wel erg op dat mannen die bevestiging gewoon nodig hebben. Na 2 maanden heb ik het lief verteld.. Die keek toch wel wat vreemd.. Maar hij blijft het doen

Maar ik geloof dat ik wel een goede man te pakken heb.. Hij doet netjes zijn huishoudelijke dingetjes, de vroege voedingen, eten koken, (poep)luiers, etc..
Hij heeft zelfs de 1e 5 dagen in het ziekenhuis de luiers steeds verschoond, en de voedingen gemaakt. Ik heb pas op dag 6 zelf de voeding gemaakt en Chris verschoont En natuurlijk ziet hij wel eens een klusje over het heeft, maar dat doe ik zelf net zo goed.. Ben ook niet de ideale huisvrouw

Oja, zeg dingen als het even rustig is, niet als jullie beide al op springen staan...

quote:

Ik zit er gewoon een beetje doorheen... Ik voel me gewoon een huishoudslaaf (en meestal vind ik dat helemaal niet erg) en ik vind het erg vervelend dat de zorg van Jen bijna alleen op mij aankomt. Ik wil ook wel eens vroeg op mn werk zijn (dan kan ik ook lekker vroeg weer weg)....

dat moet je zo zeggen, tegen hem, en probeer, hoe begrijpelijk het tegendeel ook is, niet een verwijtende toon aan te slaan... dan werkt het ws enkel averechts... (sommige) mannen willen vooral de reddende engel zijn, nou, buit dat uit, laat hem merken dat je hem gewoon hard nodig hebt, ook met de letterlijke wissewasjes...


en zo'n periode hebben we allemaal gehad, hoor, Tico, dat je er even doorheen zit, je een sloof voelt, het allemaal niet meer trekt, helemaal niet vreemd als je ook nog eens werkt, het is nogal wat... en 'wij' nemen ons moederzijn 24/7 met ons mee, ik denk dat mannen dat scheiden, werk is werk, thuis is thuis, dus loopt ons hoofd wat sneller over, wat een man dan weer niet begrijpt etc etc mars venus en zo

Ik zie hier gevalletje drama-driehoek _{ja je leert echt wat in Lunteren}
Als je geen duidelijk dingen zegt weet een ander niet hoe te reageren, hierdoor blijf je in een driehoek (of cirkeltje net wat wil ) zitten. Je moet duidelijk zeggen wat jij verlangt van een ander anders kan de ander niet reageren, want als jij loopt te mopperen is het dan om dat die vaat niet gedaan is, of omdat hij ergens anders mee bezig is of wet hij ook aan het doen is. Je moet zelf de coach worden en idd ff zeggen als je beneden komt: Zou jij dit even willen doen? Hierdoor geef je een duidelijke vraag waar duidelijk antwoord op komt. _{is het een beetje duidelijk wat bedoel?}

Sugar net wat Ardenlyn zegt, juist omdat je ervaring hebt kan je mensen tips geven enzo!

Ardenlyn moeders zijn rare wezens _{en ik ben zo trots op jou! je doet het zo goed en je bent zelf een supermama!!}

BE, kan misschien flauw overkomen wnat geloof dat die opmerking van mij kwam. Maar het is meer bedoeld voor mezelf dan voor een ander. Dat ik zo blij zou zijn dat ik ooit mijn eigen moeder weer terug zou kunnen krijgen en eigelijk stinkend jaloers ben op degene die wel hun moeder hebben.

Ticootje, het went Thijs doet veel hoor veel uit zichzelf ook wel maar toch moet ik hem vaak nog vragen om dingen.
Als ik thuis ben vind hij het geloof ik wel lekker makkelijk dat ik het doe. Ik sta op kleed beide dames aan breng Mara naar school en doe de rest wat nodig is in huis.
Maar op de dagen dat ik werk zijn het zijn taken en doe ik het niet. Ik zorg dat er kleding klaar ligt (ook een beetje in eigenbelang kleding uitzoeken is niet zijn sterkste kant) en zorg dat de melk in de koelkast klaar staat en de tas gepakt voor Zoë. Hij kleed aan, pakt spullen, smeert brood, pakt de spullen van Mara en brengt de bubs naar de gastouder en eventueel Mara naar school.

Wat mag ik me gelukkig prijzen met mijn ouders als ik dit zo hoor. Ja, ze wonen niet dichtbij, maar we bellen regelmatig en als we daar langs gaan blijven we het hele weekend. Ze komen ook wel hier langs, mijn pa moet regelmatig voor zijn werk hier in de buurt zijn en dan komt mijn moeder hierheen
Ik vind het best jammer dat ze niet dichterbij wonen, maar het is niet anders.
Mijn schoonouders wonen dichterbij en soms zien we die dus elke week. Dat hoeft van mij nou ook weer niet, maar ik snap het van hun kant ook wel weer Waar mijn schoonmoeder eerst mij een beetje ergerde door Ruben telkens te pakken vraagt ze het nu netjes en dan vind ik het ook eigenlijk wel prima En Ruben mag gewoon van geluk spreken dat hij al zijn grootouders nog heeft en zelfs nog twee overgrootouders

S-A-I-N-T, ik bedoelde jou niet specifiek hoor, er zijn meer reacties met mss niet de precieze bewoording, maar wel diezelfde strekking.

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 22:57 schreef Sugar het volgende:
Ik wilde laatst al zeggen (toen je schreef over echtscheidingen enzo ) dat als het echt serieus als een te groot gevoel voelt, je wel echt aan de bel moet trekken ergens. Maar dat vond ik nogal suf, want ja, daar spreekt die PPD-labiele-depri-eetgestoorde-sugar weer. Maar ik bedoel het echt oké: als je het gevoel hebt dat het te groot wordt, neem jezelf daarin dan serieus.

Lief dat je het zegt . En ik weet hoe je het bedoelt, en ik waardeer het juist dat het van jou komt .

Ik hou het in de gaten. Ik weet wat hormonen met me doen en de hele zwangerschap heb ik het al nauwlettend in de gaten gehouden, zodat ik net mijn hoofd boven water kon houden. En na de bevalling was alles op magische wijze verdwenen, dus ik had eigenlijk niet verwacht nog een naschok te krijgen. Zolang een goede nacht slapen nog helpt en ik weer met frisse tegenzin een nieuwe dag begin maak ik me nog geen zorgen .

Dat gedoe met mannen en dingen uit zichzelf doen heb ik gelukkig lang geleden al geleerd. Als je iets van ze wil, moet je het vragen, want ze zien het zelf echt niet. Ongelovelijk maar waar . Alhoewel ik moet zeggen dat sinds mijn wederhelft de hele dag met Lilah zit zonder mij erbij hij toch wel meer dingen snapt. Zo dacht hij dat HIJ wel in 20 minuten de deur uit kon, terwijl ik er dik een uur over deed. Gisteren gaf hij dan toch toe dat hij er anderhalf uur over had gedaan, en NIET 20 minuten. Dat doet de mens goed .

Ticootje, heel herkenbaar hoor!
En dan zegt hier altijd...Maar je kunt het toch vragen????
Ja, maar het zou zo fijn zijn als je het eens gewoon uit jezelf deed!!


En het is ook niet zo dat ik iets heb van....Ben allemaal maar blij dat je je moeder nog hebt en neem alles maar voor lief hoor!
Idd...Wat saint zeg...Ik zou willen dat ze er nog was zodat ik me er groen en geel aan kon ergeren!
Want ik weet zeker dat wij ook onze botsingen zouden hebben....
En ik weet hoe verstikkend het kán zijn ( misschien niet direct met moeders, maar wel met die met schoon ervoor en andere familieleden....)
Hoewel ik het nu toch wel erg getroffen heb met mn schoonmoeder wat dat betreft hoor!

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 09:15 schreef milagro het volgende:
(-) ja ik ben blij dat ze _{moeder dus}er nog is, maar soms heb ik echt met mezelf te doen

_{schoonouders daarentegen}
Wat betreft huishouden zal ik mijn man eens naar dit topic sturen om met jullie mee te praten . Hij doet echt verreweg het meeste in huis _{nu werk ik ook 4 dagen en hij is student, dus vaker thuis} . als ik mijn mamadag heb, ben ik altijd minder productief dan ik zou willen. Als hij een dag thuis is, heeft hij echt van alles opgeruimd/geboend en gepoetst. Ik doe dan wel altijd de boodschappen en kook als ik de kans krijg. Ik voel me er wel eens schuldig om (dat is dan het verschil, mannen hebben daar vast géén last van ), maar hij zegt het zo prima te vinden, dus ik ook.

Geef het nummer van je man maar, dan laat ik mijn man even bellen!

Ik sluit me aan bij bovenstaanden.
vwb mannen, soms zien ze het echt niet dat er iets moet gebeuren, en als je het vraagt en achteraf looft, is het prima. Was voor mij ook een grote stap om gewoon te vragen ipv zelf te doen aannemende dat hij het wel weer niet zou doen, wat hij dus niet deed, want ik had het al gedaan, waardoor ik me weer opnaaide dat hij nooit wat deed, etc. de bekende cirkel.
Nu gaat het prima. gewoon vragen dus. Is in het begin wellicht tegennatuurlijk, maar werkt uiteindelijk beter.

vwb, overbezitterige moeders, duidelijkheid en grenzen stellen. Eerst een "nulijn" van heldere afspraken, en als je dan weer afgekoeld bent, kan e.e.a. versoepeld worden in gedeeld respect (verkeer woord) en overeenstemming. Imo betuigt een dergelijke aanpak juist van respect voor de ander, want de andere optie is opbouwende spanningen, met een barstende bom waarvan de uitkomst wellicht veel slechter is dan nu duidelijkheid (wellicht teveel duidelijkheid) te scheppen, en weten waar eenieder aan toe is.
En consequent zijn, eigenlijk een soort opvoeden. Je moeder is voor het eerst oma, weet ook niet precies hoe haar rol is, probeert wat zij het prettigst vindt, en moet dan door jou (of je partner) gestuurd (want jullie zijn de ouders, dus leidend mbt de (klein)kids ) worden tot het punt dat jullie het allemaal prettig vinden. Bij de een gaat dat soepeler dan bij de ander.

(Ik heb iets dergelijks gedaan met mijn schoonmoeder, en nu gaat het prima. Niet specifiek afgesproken hoevaak ze mocht bellen en zo (ze belt toch nauwelijks, was meer mijnmoeders kant), maar wel HEEL duidelijk uitgesproken wat ik van haar verwachtte als de baby zou komen. Gaat prima nu.)

Mwana, lijkt me heftig...
Milagro ook een voor je nog niet bestaande topicreeks. Dat zegt al genoeg...
Kersjes, ook een omdat je zo ontzettend liefdevol over je moeder (en Devin) kan schrijven. Is mooi om te lezen.

Ik heb echt de ideale man volgens mij als ik hier zo lees
Micha doet misschien nog wel meer in het huishouden dan ik Ik doe altijd de was enzow bijv, maar ben wat minder van het schoonmakerige, dat doet hij dan weer vaker. Toen Noah pasgeboren was deed hij altijd een vroege voeding voordat hij naar zn werk ging (ik deed de laatste voeding als hij al lag te slapen). Het is zelfs zo erg dat ik me er soms aan irriteer dat als Micha thuiskomt hij meteen van alles begint op te ruimen

Het is echt waar dat mannen het gewoon niet zien. Bij Djeez iig. Soms heel irritant. Maar idd vragen helpt. (meestal)
Omdat ik huisvrouw ben doe ik alles in huis. Ook koken. Maar dan moet hij niet gaan zeuren over het eten. Dat vind ik irritant. Kook dan zelf.

En wat ik van schoonmoeder een rare opmerking vond is dat Djeez thee/koffie ging brengen naar ze. Maar dat is mijn taak, want ik ben huisvrouw. Dat hoort hij niet te doen.