Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders? Deel 57

mijn band met m'n moeder is echt stukken beter geworden sinds ik zelf moeder ben. we snappen elkaar ineens veel beter en er is ook veel meer wederzijdse waardering. heel fijn!
tussen m'n schoonmoeder en mij gingen dingen juist wat minder soepel sinds de geboorte van Piet & Anna, er ontstonden meer misverstanden en kleine wrijvinkjes. niettemin ben ik nog steeds heel blij met m'n schoonmoeder hoor, het is een geweldige schat. en ze is echt helemaal gek van de kinderen, komt met liefde elke 14 dagen een dag oppassen, terwijl ze zo'n 3 uur onderweg is van deur tot deur (met 't OV) en dan dus ook altijd een nachtje komt logeren.

[ Bericht 23% gewijzigd door bixister op 10-06-2008 21:15:46 ]

Ik heb meer moeite met mijn vader eigenlijk. Die heeft mij opgevoed met het idee dat hij het wel allemaal zou regelen, dat hij het het beste weet. En nu probeert hij dat met mijn kind ook nog..
Heb hem laatst eens even toegesproken dat ík het nu voor het zeggen heb, dit is míjn kind.

Ik wil op dit moment gewoon even mijn eigen leven terug, zonder dat gebemoei van andere mensen .

Ik mis het ook vreselijk hoor... Mijn moeder als trotse oma... Ze overleed toen ik 16 was en heeft dus een groot deel van mn ( en mn zusje's) leven gemist...En wij haar....
En soms komen de "onwetende" opmerkingen keihard aan.... Op de een of andere manier wordt er toch vaak van uit gegaan dat je kinderen bij oma en opa ( die in 2004 overleden is) zijn als je aan het werk bent....

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 21:32 schreef Moonah het volgende:

[..]

Zeg haar dat!

Ik had gehoopt dat als ik het 10 keer zou zeggen dat ze het dan zou onthouden, maar kennelijk heeft ze ook een beetje last van een soort van zwangerschapsdementie Heb ik dus al gedaan, helpt niet .

Ja, het is inderdaad lastig. Maar om nou te zeggen dat ze maar een paar keer mag bellen vind ik ook weer zover gaan. Ik vind het alleen zo jammer dat ze niet ziet dat ik haar vanzelf ook wel bel als ze mij niet belt, en dat het dan stukken gezelliger is .

Misschien gaat het vanzelf wel weer over.. Lilah is nog niet zo oud en het is het eerste kleinkind, niet raar dat ze niets willen missen.

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 21:48 schreef Moonah het volgende:
Ik snap je irritaties zó goed. Het kan je zo ontzettend benauwen.
Maar het is nu een nieuwe periode in jullie beider leven, plus jij zit nog onder de hormonen (sorry ). Eea zal zich in de loop der tijd vast oplossen.
Het enige dat je nu kunt doen is helder blijven communiceren. Je grenzen (onomwonden, eenduidig) aangeven. Niet allerlei irritaties opkroppen. Erover praten op een moment dat je geen van beiden boos bent.
Én benadrukken (als je het meent) dat je haar écht een heel lieve moeder en oma vindt.

Dat van die hormonen klopt idd. Ik dacht dat ik tijdens mijn zwangerschap al erg was, maar nu sla ik helemaal alles . Ik krijg op een gegeven moment zelfs zo'n waas voor mijn ogen dat ik eigenlijk wil zeggen; hier heb je mijn kind, hou het maar als ik dan in godsnaam maar van het gezeik af ben . Dat doe ik (en meen ik trouwens ook) niet natuurlijk, maar ik heb echt ontzettend behoefte aan géén gezelschap. Ik ben in staat om in mijn eentje in het hotel hier aan het eind van de straat te gaan zitten een heel weekend. Gewoon om alleen maar te slapen .

Ah Kimmetje

Ik wilde laatst al zeggen (toen je schreef over echtscheidingen enzo ) dat als het echt serieus als een te groot gevoel voelt, je wel echt aan de bel moet trekken ergens. Maar dat vond ik nogal suf, want ja, daar spreekt die PPD-labiele-depri-eetgestoorde-sugar weer. Maar ik bedoel het echt oké: als je het gevoel hebt dat het te groot wordt, neem jezelf daarin dan serieus.

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 22:57 schreef Sugar het volgende:
daar spreekt die PPD-labiele-depri-eetgestoorde-sugar weer.

ah Sugar.....

Even een weekeindje écht alleen zijn kan ook heerlijk zijn.... Even bijkomen van alles, alle emoties alle "onverwachte" dingen rondom de zwangerschap en bevalling, de reakties van jezelf en iedereen eens op een rijtje kunnen zetten, gewoon even helemaal niets... Even ademhalen zeg maar.... Je wórdt ook ontzettend geleefd en dan niet voor eventjes, maar voor lang...... Hahaha wie weet voor de rest van je leven!

En hoewel ik heulemaal niets met PDD-labiele-depri-eetgestoorde-sugars "te maken" heb (Als in door en door kennende en vele gesprekken mee gevoerd enz..) vind ik door wat ik hier van je zie en lees een geweldig mens en een fantastische moeder Sugar

Dat is lief, vamperotica!
Ik wilde met die omschrijving van mezelf niet zielig doen, hoor. Maar kan me voorstellen dat al die dingen al snel door de hoofden gaan als ik zoiets post voor k_i_m. Nu voel ik me niet zo labiel meer gelukkig.

Mag ik hier even stoom afblazen??

Wat is het toch met mannen.. Denken die gewoon helemaal niet mee, of is het gewoon zo dat mannen alleen de voordelen van kinderen krijgen? Echt ik heb de laatste tijd zo vreselijk het gevoel dat alles, maar dan ook alles, op mij aankomt. Ik breng Jen en haal Jen van het KDV, ik kleed haar aan, ik doe haar in bad. Oke papa doet heeeeel af en toe een luier als hij niet te druk is met computeren.
Vanmorgen hadden we afgesproken dat hij haar zou brengen... Dan kon ik iets vroeger beginnen. Toen ik opstond had hij gewoon nog helemaal niets gedaan (ja koffie gedronken), hij staat altijd om kwart voor 7 op! Dan had hij toch de spulletjes die klaar stonden om uit te koken wel even kunnen uitkoken. Echt wat is daar nou de moeite van?? Je kookt water, de pleurt de zooi in de grote pan die klaar staat en je gooit daar het gekookte water in en klaar. Maar dat soort dingen zijn blijkbaar teveel gevraagd. En als ik daar dan een opmerking over maak dan ben ik opeens een zeikerd... Wat trouwens erop lijkt dat het tegenwoordig mijn koosnaampje is van 'm. JA NIET RAAR ALS JE NIETS DOET EN NIET NADENKT!! (En dan raar vinden dat ik ook niet in de mood ben voor andere dingen)

Zo...

Stoom komt uit je oren, volgens mij.
Vervelend, ticootje. Misschien een keer op een rustig moment een goed gesprek erover voeren?

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 07:53 schreef Sugar het volgende:
Dat is lief, vamperotica!
Ik wilde met die omschrijving van mezelf niet zielig doen, hoor. Maar kan me voorstellen dat al die dingen al snel door de hoofden gaan als ik zoiets post voor k_i_m. Nu voel ik me niet zo labiel meer gelukkig.

Juist niet zielig!!
Het leest eerder als een soort van "moederlijke" bezorgdheid, of een soort van herkenning

quote:

Op woensdag 11 juni 2008 08:17 schreef Sugar het volgende:
Stoom komt uit je oren, volgens mij.
Vervelend, ticootje. Misschien een keer op een rustig moment een goed gesprek erover voeren?

Nou ik loop inderdaad al een flinke week met hoofdpijn...

quote:

Op dinsdag 10 juni 2008 17:54 schreef Vivi het volgende:
Jeetje hey..ik kan mijn moeder ook wel eens achter het behang plakken maar als ik jullie zo lees... ik ben blij dat ik mijn ma nog heb hoor, denk eens dat jullie zelf later zo worden afgesnauwd door je kind

Hier ook geen gesnauw hoor.
Dat is godzijdank helemaal niet nodig, we geven elkaar over en weer denk ik precies genoeg aandacht/ruimte/rust.

_{Ik vind het eig. ook een beetje flauw om te komen met 'wees blij dat ze er nog is' enzo. Natuurlijk is dat zo, en natuurlijk weet je dat ook wel, maar dat is hetzelfde dat niemand meer zou mogen verzuchten dat je je kind wel eens achter het behang zou willen plakken omdat er ook mensen meelezen van wie het kindje er niet meer is. Je kan en mag toch wel gewoon af en toe iemand eens even flink zat zijn?}

[ Bericht 21% gewijzigd door BE op 11-06-2008 09:05:33 ]

ik denk dat veel (bepaalde, sommige ) mannen niet zozeer onwillig zijn, Tico, ze denken er gewoon niet aan.
dus zou je ze vragen "ach, schat kun je even die flesjes uitkoken, dan kan ik even etc" doen ze het ws gewoon braaf... 'wij' verwachten echter dat ze dat zelf bedenken en komen dan met "had je nou niet even die flesjes uit kunnen koken, djieeeeeeeeezus" en dan gaat de male ass tegen de krib.

en het is denk ik ook een beetje zo, dat wij vrouwen de neiging hebben te "laatmijmaarevenikdoedatsneller/efficienter/beter" en dat mannen dan dus die passieve houding aanmeten in de veronderstelling dat ze het ws toch niet goed genoeg doen.

ik begrijp je ergenis, hoor, maar als je het een beetje zo ziet allemaal, scheelt je dat ms een hoop foute starten van de dag, zeg maar

het eerste jaar vergt gewoon best veel van je relatie en mannen trekken dat, die verandering, nog al eens slechter dan de vrouw, denk ik