Update!
Gisteravond ben ik uitgeweest in de stad, en zij zou ook komen.
Aangezien ik met een vriendengroep ging, en zij ook met een vriendengroep ging, liepen we elkaar vaak mis. Ze vond dat erg klote, maar toch kwam ze toch ff bij ons zitten.
Toen ze in café JanJanssen zat, heb ik haar gebelt met de vraag of ze even naar buiten wilde komen omdat ik haar ff wou spreken.
Op dat moment wist ze waarover ik haar wilde spreken.
Ik kwam dus aanlopen, en toen ik bij haar stond kwam die hele vriendengroep er ook bij staan.
Toen ik tegenover haar stond stuurde ze mij een smsje:
''Ik denk beter niet nu.. Als we weglopen komen ze toch achter ons aan denk ik''
Ik knikte ja.. eigenlijk was ik het er niet mee eens.
Dat heb ik zojuist ook tegen haar gezegt op msn..
Ik wilde echt met haar praten, het is ook al bijna een week geleden.
Toen zei ze: '' Ik vind het jammer, je geeft me genoeg de tijd om na te denken..en toch zit je me soms op te fokken. Ik heb ook andere dingen aan me hoofd, en je weet ook dat ik elke dag aan die vraag na denkt.
Ik zei: Het moet uit je hart komen, niet uit je hersenen.
Ze zei: Het is niet alleen dat, ik ben erg ziek geweest, en waarschijnlijk ga ik ook zakken op school.
Ik heb de laatste tijd gewoon veel aan mijn hoofd, het heeft gewoon zijn tijd nodig.
Als ik antwoord heb, dan merk je dat vanzelf wel.