Op verzoek van Sm0keZ:
Valentijnsdag… het feest van een onthoofde man!
Zachtjes streelt ze mijn wangen… haar warme lippen komen dichter bij mijn oor… ik hoor mijn vriendin in mijn oor fluisteren; “…ik wil je…”, ik probeer haar te pakken… maar grijp mis.
Onder het rustige ochtend geluid van mijn wekker word ik ruw uit deze heerlijke droom getrokken. Mijn ogen dwalen af naar het getoonde tijdstip op deze vrolijke edoch strenge wekmachine, driemaal een 5 siert de display, ongekend… 5.55, wat een onchristelijk tijdstip. Maar het moet, nou moet is ook een groot woord, maar ik doe het bewust, zo vroeg wakker worden. Want het valt en staat samen met vroeg naar huis gaan, en daar heb ik, in het algemeen, wel oren naar. Als ik namelijk om 07.00 begin, dan ben ik rond 15.45 weer thuis, en anders… niet. Duidelijk, me dunkt.
Vandaag leven we nog een paar dagen verwijderd van het grootste commerciële geldkloppende feest dat er is. U volgt mij nog? Ja? Mooi… Ik doel natuurlijk op Valentijnsdag. Een dag waarop geliefden ineens lief doen tegen elkaar, ineens een cadeautje geven aan elkaar, een kaartje, enige blijk van waardering... Sorry hoor, maar mag ik even spugen? Het sentimentele gezwets wordt mij even te veel. Waarom is die ene dag daarvoor nodig? Kan je dit het hele jaar door niet doen? Als het goed is, maar dat is mijn bescheiden mening, dan moet het toch het hele jaar door Valentijn zijn? Het is toch een genot om elke dag met je geliefde te mogen delen? Of begin ik nu ontzettend zweverig te klinken? Ja? Dat kan natuurlijk… ik lig er niet wakker van.
Ok, gegeven feit, bij een stel waar het niet meer zo, hoe breng ik dit subtiel, niet meer zo “klikt”, daar is Valentijn natuurlijk een beroerde dag. Een dergelijk stel zal elkaar namelijk geen aandacht meer schenken en ziet elkaar liever onder de graszoden dan in elkanders bed. Dat is in mijn optiek een foutieve gedachte. Foutief?!? Jazeker! Dergelijke stellen moeten Valentijn juist met open armen ontvangen, want deze bijzondere dag kan namelijk bijdragen aan de definitieve nekslag, het kan die stap maken die zijzelf niet durfden te maken, het kan de barrière doorbreken, het kan de relatie doen eindigen…
Oei, een beladen onderwerp merk ik alweer… Maar nieuwsgierige lezers dat jullie er zijn willen jullie natuurlijk weten hoe?
Pen en papier in aanslag? Jawuhl? Schrijft u dan gezellig mee?
Als man/vrouw (doorhalen wat niet van toepassing is) zijnde stuurt een kaartje met semiromantische leuzen op de achterkant naar uzelf. U zorgt ervoor dat uw partner deze liefdesverklaring als eerste onder ogen krijgt, en het “feest” kan beginnen. Succes gegarandeerd! Niet goed? Geld weg!
Ik vraag mij altijd af, waar komt Valentijn nu eigenlijk vandaag? Is het een commerciële bedoeling, ontwikkeld door Hallmark, u weet wel, van die …enige… kaartjes. Of zit er toch een diepere bedoeling achter? Een die u allen moet weten? Een die de vraag des levens bevat? Een die het antwoord geven waarom wij allen leven op aard?!? Nee… dat niet nee. Zoals u merkt ben ik gezegend met het opbouwen van een climax, om vervolgens met één gemikt schot de volledige climax naar beneden te werken. Het is een gave, ik weet het.
Maar Valentijn vindt zijn oorsprong volgens Wikipedia in het jaar 270. En zoals u allen weet, predikt Wikipedia de waarheid alleen, niets meer en niets minder…
“Volgens de legende kwam een jong paar bij bisschop Valentijn met het verzoek hen te trouwen. De man was een heidense soldaat, de vrouw een Christen. Valentijn vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten van de keizer en huwde het stel. Al gauw kwamen meerdere paren met hetzelfde verzoek. Hij werd aangegeven en gearresteerd. Toen hij voor de keizer moest verschijnen probeerde hij die te bekeren. Claudius voelde zich beledigd en liet Valentijn martelen en onthoofden. Dat gebeurde op 14 februari, maar het jaar is onduidelijk. Voor het vonnis werd uitgevoerd, zag hij nog kans het dochtertje van de gevangenisbewaarder een briefje toe te stoppen. Van je Valentijn, stond erop.”
Is dat even een romantisch verhaal… dus op deze dag eren wij de onthoofde bisschop Valentijn. Geen liefdevolle bossen met rozen, geen bakken vol met chocolade bonbons, nee… Een onthoofde bisschop, dat is wat aan de oorsprong van Valentijnsdag heeft gestaan.
Dat wetende brei ik een tevreden einde aan mijn column… ik wist het wel, Valentijnsdag is ook één of ander luguber feest…
[b]PSN:[/b] Bellerophon-
[b]Op
vrijdag 31 oktober 2008 09:51 schreef Sgele het volgende:[/b] Klootzak :')
[b][i]Non est vivere sed valere vita est[/i][/b]