Dekbedden, vage shit alom!

quote:

Op woensdag 18 maart 2009 18:23 schreef Waris7 het volgende:


Wat betreft een verklaring is het enige waar ik op het moment mee kan komen dat enigszins logisch is, dat je dekbed bezeten is door een of andere geest/entiteit/whatever die kennelijk iets tegen jou heeft,

quote:

Op vrijdag 22 mei 2009 10:05 schreef Biancavia het volgende:

[..]

Een dekbedspook!
Oh, dit is echt hilarisch.

Ik ben zo benieuwd naar die hypnosesessies!

quote:

Op donderdag 28 mei 2009 13:19 schreef smelltheclochard het volgende:
Als jij dat dekbed niet meer hoeft... denk aan mij!

quote:

Op vrijdag 22 mei 2009 00:45 schreef Falco het volgende:
Nog een sessie volgende week dinsdag. Daarna vertel ik wat er allemaal is gebeurd .

quote:

Op donderdag 28 mei 2009 19:41 schreef Falco het volgende:

[..]

Lees nou maar eerst het verhaal zelf ipv zo'n pavlov-reactie te geven na 4 minuten .

quote:

Op donderdag 28 mei 2009 19:28 schreef Falco het volgende:

[..]

Oke vooruit dan maar, de therapeute vond het eigenlijk niet zo'n heel strak plan om alles maar te op een anoniem internetforum te delen en wou zeker niet dat haar naam genoemd werd, dus ik moet het een beetje vaag houden! "In plaats van uit te zoeken wat de zin is van je leven, kun je ook gewoon gaan zitten om je eigen geest te verkennen” is een quote die ik vaak van haar hoorde en waar ze veel waarde aan hecht. Ze is behoorlijk voorstander van zelfreflectie, yingyang, meditatie en dat soort shizzle .

Maar goed dan de sessies. De eerste was nog niet zo heel boeiend en ik kan me er eigenlijk niet heel van herinneren. We keken samen naar het dekbed, maar dat werd snel in een soort van een kluis gelegd. "Het is eerst belangrijk jezelf te verkennen en daarna pas je omgeving" zei ze. Nah vooruit dan maar. Veel tijd van de sessie is besteed aan de complete geschiedenis van mijn dekbed, maar ook naar wie ik ben, wat ik allemaal in de loop der jaren gedaan heb. Ze keek nog even naar mijn (inmiddels weer etterende) litteken op mijn schouderblad. Toen mijn dekbed als een gek over mijn hele lichaam schuurde, kreeg ik allerlei wonden, waarvan die van het schouderblad het ergste was. Ik krabte er bewust maar ook onbewust aan en ik dacht dat het allemaal wel meeviel in eerste instantie. Niet dus! Ik kreeg meteen ook een verwijsbrief van haar naar de apotheek om een bepaald zalfje drvoor te kopen, wat ik nu met wisselend succes gebruik. Het litteken wordt minder, maar het jeukt enorm !

Enfin, de tweede sessie stond geheel teken van de fysieke gesteldheid. Door middel van een aantal vragen (het leek wel een kruisverhoor) werd gekeken of er verbanden te leggen waren tussen mijn fysieke staat en het gedrag van de dekbed! Beetje suf eigenlijk en ik begon me af te vragen wanneer ik onder hypnose zou gaan, omdat ik het idee had dat mijn horrordekbed meer met het spirituele te maken heeft. "Volgende sessie!" zei ze.

Lichtelijk teleurgesteld ging ik de derde sessie in, die afgelopen dinsdag plaatsvond. Oorspronkelijk waren het er vier, maar vanwege familie-omstandigheden moest ze haar rooster overhoop gooien en kreeg ik een drie uur-durende mega-sessie. "Goed, hiep hoi! Ik ga onder hypnose, ben benieuwd hoor" Met zo'n instelling ging ik de laatste afspraak in.
Het dekbed werd uit de kluis gehaald en ik lag op de sofa op toen nog klaarlichte dag met het zwarte dekbed over me heen. Beetje grappig en genant natuurlijk en de situatie was vast ook heel lollig, maar dat veranderde al vrij snel. Ik werd onder hypnose gebracht en daarna begon het 'feest'... Ik kan me niet zo veel herinneren eerlijk gezegd , behalve dat het naar mijn mening volledig uit de hand is gelopen. Ik kreeg wat vage visioenen te verwerken, waarvan ik de helft compleet vergeten en van de andere helft maar wat vage situaties me bijgebleven zijn. Achteraf gezien denk ik wel dat er teruggegrepen werd naar vorige levens... Net als in een droom zeg maar, het voelde alleen een stuk langer aan. En dat bleek ook in het echt te zijn. Ik ontwaakte namelijk uit mijn hypnose omdat ik een enorme drang naar voedsel kreg. Mijn maag knorde als een gek .

Nu komt echter het bizarre: de sessie begon om half zeven en zou oorspronkelijk tot half tien duren. Ik werd echter wakker om 23 uur 15 en ook geheel zelf. De therapeute was in eerste instantie in geen velden of wegen te bekennen. Ik was dus helemaal vanuit mezelf wakker geworden op de sofa. Het dekbed waaronder ik sliep lag heel ergens anders in een hoekje van de praktijkruimte. "WTF! Wat is er NOU weer aan de hand" dacht ik bij mijzelf. Een straaltje kots, dat onder het dekbed vloeide trok mijn aandacht. Ik was niet bang en stapte d'rop en trok het dekbed weg.

Wat schetst mijn verbazing? De therapeute lag onder het dekbed verscholen en toen ik het wegtrok, zag ik één grote bende: Allemaal kots was over haar hele lichaam gedrapeerd en ook mijn zwarte overtrek moest er aan geloven. Ohja detail: het dekbed zelf lag weer een halve meter buiten de overtrek en had ook het nodige kots te verduren gehad. Ik ben zelf student geweest en weet hoeveel je kunt kotsen, maar dit was niet te geloven: wat een smerige bende! Alles was viezig waterig geelbruin en ik kon ook zien dat ze voordat ze de sessie begon lekker veel spaghetti had gehad als avondeten .
"He, wakker worden!!!" brulde ik tegen haar, ik pakte vervolgens haar kladblokje en begon op haar gezicht drmee te slaan en ook een beetje schoon te maken. Toen kreeg ik echt mijn schrik van mijn leven. Onder de kots over haar gezicht waren drie diepe bloedende groeven aan weerszijden van haar gezicht te ontdekken. Het was net een indiaantje ! In een soort van paniekaanval heb ik het dekbed opgepakt en iets voor half twaalf de praktijk verlaten. Ik heb thuis nog wat spaghettislierten van het dekbed gehaald en het in de wasmachine gestopt.

De volgende dag heb ik mijn therapeute opnieuw gebeld en geëist dat ik mijn geld terugwou, want je begrijpt dat ik totaal niet geholpen ben met zo'n situatie. Ze bood haar excuses voor het gebeuren aan, maar deed ook weer heel vaag, zoals ze vaker wel deed. Ze stelde voor komende week dinsdag nog een keer langs te komen en dan kreeg ik een gratis consult als goedmakertje zeg maar. Zelf vond ze het verschrikkelijk wat er gebeurd is en wijt ze alles aan het dekbed. Ze vond het ook vervelend dat ze net als ik littekens ging krijgen "Maar dan kun je mooi dat zalfje d'rop doen!" meldde ik haar cynisch terug....
Anyway, mijn vraag: wat moet ik nu doen? Ingaan op haar voorstel of haar in de stront laten zakken. Sowieso wil ik me geld terug van haar, maar ik heb geen idee hoe ik dat moet aanpakken . Als jullie iemand tegenkomen in de omgeving Haarlem, die lijkt op Hiawatha, kijk dan goed uit. Voor je het weet, kotst ze jou helemaal over . Het is mij niet overkomen desondanks, maar ja!

En ohja het zwarte dekbed ligt weer veilig in de kast...