quote:
Het kan nog. Hier volgt het verslagje. Na een lange winterslaap was het voor ons elftal eindelijk weer eens zo ver. Okee, zelf heb ik twee weken geleden nog gespeeld, maar op twee meer spelers na was het de eerste beproeving na de winterstop.
Op een slecht, maar egaal veld op ons sportpark gingen we goed van start. We kregen de eerste 10 minuten gelijk 2 mooie kansen, die werden gemist. In ongeveer de 11e minuut was het wel raak, een bal van mijn voet. Onze rechtsbuiten werd diepgestuurd, ik liep als linksbuiten goed mee op een lijn en schoof hem met m'n linkervoet langs de keeper, laag in het doel. Niet veel later was het gelijk, een prachtdoelpunt van de spits van de tegenstander.
We pikten het wel weer goed op, met als resultaat een 4-1 ruststand. We bleken een maatje te groot. Na rust probeerde de tegenstander het nog wel, het werd 4-2, maar direct weer 5-2. 5-3, maar direct weer 6-3. De 5-3 was een fout van mij, ik liet een bal over onze eigen achterlijn lopen, maar die bleek volgens de grensrechter niet uit. Ik was er van overtuigd dat de bal wel uit was. Maar okee, bal kwam voor, werd afgemaakt.
Gelukkig kon ik de fout zelf goedmaken, vanaf minuut 30 had ik gewisseld met de linkshalf van plek. Dus ik kwam minder vaak voorin. Maar ik zag m'n kans schoon toen m'n directe tegenstander aan het uithijgen was. Ik maakte een run vanaf de middenlijn, kreeg de bal aangespeeld op de 16-meter, zag de ruimte voor me, liep op de keeper af en maakte nonchalant af met rechts, laag in de rechterhoek. Heerlijk, m'n koelbloedigheid die ik in m'n jeugd al had kwam weer tot uiting. Uiteindelijk werd het 8-3. Een goede zege.
M'n eerste doelpunt: (acterend in ons blauwe uittenue)