[OUD SC] Het speeltuinbankje vol ongeloof!!

P_iglet, gefeliciteerd met je verjaardag. Hopelijk heb je een fijne (en rustige ) dag vandaag.

Ik ga jullie even lastig vallen met iets heel anders. Ik voel me al een tijdje weer heel rot. Niet omdat er iets met ons is, niet om de dingen die zijn geweest. Maar het gaat erg slecht met mijn moeder. De situatie loopt volledig uit de hand en het is bijna een kwestie van erop of eronder. Haar huisarts noemt het een aflopende zaak. Zo voelt het ook. Maar voor mij is die spanning en ook de verantwoordelijkheid veel te groot. Ik ben er niet aan toe en kan er gewoonweg nog helemaal niet tegen. Ik denk er steeds over na om maar een tijdje weg te gaan maar tegelijkertijd weet ik dat het niet kan en ook niet helpen zal. Als ik in staat was afstand te nemen dan was het nu al wel gelukt maar schijnbaar ben ik dat (nog) niet. Heel rot is het echt. Want het staat al ons geluk in de weg.

P_iglet, van harte!

Ik begrijp het niet zo goed Luchtbel. Je denkt erover na om een tijdje weg te gaan. Maar nu woon je ook niet bij je moeder in de buurt toch? En als het in je hoofd zit, lost 'weglopen' niks op nu. En is het de spanning van het 'oplopende'? Dat het er nu echt opaan komt?
Ik vind het heel erg voor je. Dat het zo bepalend (en begrijpelijk ook!) is voor jullie geluk. Veel sterkte.

Nee ik woon zeker niet in de buurt. Toch voelt het als dichtbij. Omdat ze me zo weet te raken hier en omdat ik heen gestuurd kan worden. Of mezelf kan sturen Het zou inderdaad weglopen zijn maar het klinkt zo aantrekkelijk. Komt misschien ook doordat mijn zus steeds in het buitenland is en daardoor niet 'hoeft' En ik voel inderdaad daardoor die spanning sterk, doordat het oploopt (of dus afloopt) Maar ik weet niet wanneer en ik weet niet hoe of wat. Niemand natuurlijk. Maar het werkt echt verstikkend. Ik voelde vanmorgen voor het eerst sinds bijna een jaar dat m'n ademhaling weer niet oke was, dat ik zo over de zeik ben. En ik vind het heel rot om me zo te voelen, ook voor Jolie. En ik moest het gewoon even kwijt denk ik.

Och Luchtbel
Dat gevoel van vluchten herken ik zo goed. Wij fantaseren vaak over emigreren naar Finland of zo om maar van alle verantwoordelijkheden en zorgen af te zijn. Maar het stomme is dat dat gevoel van verantwoordelijkheid en die zorgen gewoon blijven, met als gevolg dat we ons nog schuldiger zouden voelen omdat we zo ver weg zouden zijn. En we waarschijnlijk alleen maar aan het heen-en-weer vliegen zouden zijn. Maar iedere keer als het uit de hand loopt, dan zitten we weer heel even fanatiek te surfen naar banen in het buitenland.

Dat is gewoon het probleem, je kunt er alleen maar van weglopen als je dat ook daadwerkelijk kunt. En dat laatste is zo moeilijk.

Maar dat je het kwijt moet is sowieso goed, vind ik.
En als je nou zelf op de een of andere manier een stapje zet, helpt dat, en durf je dat? Of die stap nu juist van haar weg gaat of naar haartoe maakt niets uit. Maar dat je voor jezelf het idee hebt dat je iets gedaan hebt. Dat jij de touwtjes in handen hebt. (En ik weet eigenlijk geen voorbeelden. Een kaart lijkt me niks voor jou in deze situatie. Maar praten met een familielid, of voor jezelf besluiten dat je haar niet wilt zien, ook niet als het erop aankomt. Nouja, ik weet niet, maar iets.)
Vind het heel moeilijk voor je, vooral omdat het ook zoiets 'groots' is.

Lieve Luchtbelle, als je niet vluchten kan (en eigenlijk ook niet wil), en je kan het probleem gewoon niet oplossen, dan blijft maar één ding over, en dat is "deal with it". Makkelijker gezegd dan gedaan.
Was je maar een egoïst, dan was het een stuk eenvoudiger. Of kon je je zorgen maar een aan/uit knopje geven, dat zou al heel wat schelen.
Maar juist door hoe (goed en lief) je bent, ben je nu met deze zorg en last opgezadeld. Ik weet dat ik niets voor je kan doen, behalve voor je blijven hopen op een oplossing of verbetering. En er voor je zijn als je me nodig hebt. U roept maar, day or night.

Zoiets is het Livelink, als het 'stil' is dan gaat het nog wel. Dan is ze alleen maar gek en verslaafd maar dan zijn er geen problemen en kan ik er de hele dag omheen draaien. Maar als er problemen zijn...

En lieve Lishe, ik kan niet niets doen. Dat lukt me niet. Hoewel ik me niet zo zou moeten voelen, ik kan haar niet laten lijden op momenten dat ze iets nodig heeft. Dus dan ga ik toch maar weer. Ook om mijn oma te ontlasten. Met familie erover praten is haast onmogelijk gebleken. Iedereen heeft al ruzie met elkaar. Vooral hierdoor. De afgelopen maand moest ik een paar keer wel naar haar toe gaan, dat heeft ook voor problemen gezorgd met mensen die verder geen familie zijn. Ik durfde het niet eens meer aan mijn vriendinnen te vertellen. Zelfs niet meer aan de mensen waarvan ik echt wel weet dat ze het ergens ook wel begrijpen. Uiteindelijk is er een moment geweest waarop haar huisarts nog is langs geweest. Hij heeft toen tegen haar gezegd dat hij na twee weken weer zou langskomen om te kijken of ze hulp wil. Hij is gister geweest en ze heeft gezien dat hij het was maar ze heeft niet voor hem open willen doen. Ik had mezelf voorgenomen om het te proberen te laten rusten als ze niet op hem zou reageren. Als ze weer geen hulp zou aanvaarden. Maar inmiddels geeft ze mij de schuld van zijn komst, zegt zich niet te kunnen herinneren dat ze iets met hem heeft afgesproken. Zou ook goed kunnen, gezien de toestand waarin ze toen verkeerde. Dus nu is het weer mijn schuld dat ze zich voelt zoals ze zich voelt (en ja ik weet het ze zoekt gewoon een excuus maar toch) dus als de situatie nu uit de hand loopt moet ik daar de rest van m'n leven mee blijven leven. Dus probeer ik het te sussen en zijn we weer precies bij waar we gister waren en vorige week en daarvoor en daarvoor. Het lukt me gewoon niet om sterker te zijn.

En het is helemaal geen zaterdagavondonderwerp en het is iets waar ik ook van baal. Dat het me altijd hoog zit en ik daardoor nooit rustig ben en altijd maar een beroep moet doen op mensen. Dat voelt ook rot. Wel bedankt voor jullie lieve woorden.

Ach Luchtbel, niet alleen zadelt je moeder je op met een enorme schuldgevoel, je voelt jezelf ook nog eens enorm verantwoordelijk. Bedenk goed dat mensen zoals je moeder vaak de schuld bij een ander leggen, dat is nl. makkelijker dan zelf verantwoordelijkheid nemen.
Moeilijk dit, een situatie waaruit bijna geen ontsnappen mogelijk is. Belangrijk is dat jij je grenzen bewaakt, en ook kan zeggen "oke, dit gaat voor mij tever, dit bedreigt mijn leven en geluk, ik moet mijn handen ervanaf trekken". Volgens mij is dat zo'n beetje de moeilijkste les die je in je leven kunt leren, dus neem jezelf niets kwalijk als het niet gaat.
Wat belangrijk is misschien, is dat jij iemand hebt die je kunt vertrouwen, die jou kan helpen met die grenzen. Je terug kan fluiten als het teveel voor je wordt. Is dat een mogelijkheid?

Ik wist niet dat je haar nog zag. Ik vind het heel knap van je dat je toch steeds naar haar toe gaat. (Ik dacht dat jullie geen contact meer hadden.) Ik vind het alleen zo verdrietig voor je dat ze jou schuldig laat voelen terwijl je dat juist niet hoeft. (Maar da's geloof ik weer een ander verhaal. ) Lief Luchtbelleke, weet alsjeblieft beter, dat je in deze juist wel een superdochter en geweldig lief mens bent. Ik hoop dat je een mooie afsluiting kunt zoeken op een moment dat ze even wel naar je luistert, of even wel lief lacht. Zodat de klotemomenten erna niet voor de rest van je leven bij je hoeven te blijven. En ik weet dat het niet zo werkt , maar ik wens het wel.
En het fijne van een beroep doen op mensen hier, is dat alleen diegenen reageren die er op dat moment tijd voor hebben. Dus maak je daar niet druk om.

Luchtbel, ik weet niet precies wat er aan de hand is, maar uit bovenstaande kan ik me wel een beetje een beeld vormen. Het klinkt heel zwaar, en je doet wat je kan onder de omstandigheden. Het is niet meer dan logisch dat het je soms boven het hoofd groeit, zeker als er nieuwe ontwikkelingen zijn.
En idd, wat Lishe zegt "En het fijne van een beroep doen op mensen hier, is dat alleen diegenen reageren die er op dat moment tijd voor hebben. Dus maak je daar niet druk om."
Als het helpt hierbij een hele dikke virtuele knuffel voor jou. Je klinkt als een hele sterke vrouw!

We hadden ook geen contact. Maar dan heeft ze hulp nodig en ik ben zo makkelijk dan....Dat is ook moeilijk. Het is dan toch gewoon mijn moeder en ik eigenlijk de sterkere. Dan kan ik toch niet iemand pijn laten hebben zoals toen het geval was. Op een mooie afsluiting hoop ik niet meer, ik hoop dat ik op een dag weet dat ik alles gedaan heb wat ik had kunnen doen. Maar ja.

Lois, ik praat er natuurlijk ook over in therapie. Daar wordt ook gepraat over het aangeven van mijn grens. Die is namelijk al lang geleden bereikt. Maar het is mijn moeder. Dat weegt dan toch zwaarder.
Het idee klopt wel. In praktijk is alleen gebleken dat het niet echt werkt

Lieve Luchtbel, wat een toestand hè? Het zou zoveel makkelijker zijn afstand te nemen als het niet je moeder was maar een 'vriend'. Maar zo is het niet. Je bent echt zo ontzettend lief, ik zou anders voor je wensen

Luchtbel, het is gewoon echt heel erg ellendig en ik wilde dat het helemaal anders was. 180 graden anders.
Maar ja. Zoals wij dan altijd zeggen. Maar ja.

Kon ik je maar helpen.

en gewoon al helemaal thuis

Luchtbel, wat een ongelooflijk moeilijke situatie waar jij je in bevindt. Ik vind het heel spijtig dat je over je eigen grenzen heen gaat, maar het lijkt me ook zo ontzettend moeilijk als het om je eigen moeder gaat. Sterkte lieverd.

Iedereen bedankt voor de felicitaties!!!
Rust is weer weder gekeerd, bezoek is weer weg. Pepijn ligt heerlijk te slapen.
Leuke kadootjes gehad. Heb oa een kip gekregen .

Luchtbel kan het verhaal zo snel niet volgen, maar dikke

Luchtbel ik weet het verhaal niet maar ik begrijp hieruit dat het moeilijk voor je is allemaal dus even een hele dikke voor jou.

P_iglet leuk die kip! gefeliciteerd nog

luchtbel dit klinkt echt als een onmogelijke opgave, wat ontzettend moeilijk. sterkte met 't zoeken van jouw weg hierin. zo te lezen doe je al alles wat binnen je vermogen ligt, zo niet meer. maak je zelf dus niet nog meer verwijten, als 't even kan... 't is al ellendig genoeg voor je dat je in deze situatie zit. wat ontzettend jammer dat je zus niet wat dichterbij woont, zeker nu, dan hadden jullie 't tenminste samen kunnen doen. kan ze je wel wat steun-op-afstand bieden?

piglet, een kip rijker , van harte nog!

Volgens mij is dat het noodlot van een ouder-kind relatie, in zo'n relatie ga je zo makkelijk over je grenzen heen. Je ziet het bij zowel de ouders als de kinderen zo vaak gebeuren. En dan kan iedereen je vertellen dat je het niet moet doen, maar dat werkt niet.

Bedankt voor alle lieve reacties. Ik heb besloten dat ik ondanks dat ik niet die afstand kan nemen die ik van te voren wilde nemen, ik mezelf best iets meer mag proberen af te sluiten. Dus dadelijk zwemmen met Jolie en gewoon voor een paar uur m'n telefoon thuislaten. Gewoon maar even niets weten op dat moment. Nu ik er toch weer midden in zit kan ik gewoon niet meer afstand nemen maar misschen helpt het wel als ik dat op bepaalde momenten wel probeer. Voor het moment. Fijn dat het hier even bespreekbaar was, misschien durf ik nu ook weer wat meer aan andere mensen te vertellen hoe het gaat. En daarom help jij altijd wel echt hoor Sugar door in ieder geval niet boos te reageren. Want ik denk dat het beter is als we niet meer zo alleen zijn hiermee. Ik dan vooral, thuis met Jolie. Bedankt.

Wat een vreselijk moeilijke situatie, LB. Het lijkt mij ook een onmogelijke opgave, wat bix zegt, maar uit wat je nu schrijft, maak ik op dat je een eerste stap hebt gezet om er je weg in te vinden. Heel goed om je in ieder geval op momenten af te sluiten van je moeder en de situatie. Ik kan me goed voorstellen dat je haar niet helemaal de rug toe kunt keren, maar momenten van afstand inbouwen, lijkt me een goede tussenweg.
Fijn dat het je heeft opgelucht om erover te praten. Al worden er misschien geen concrete oplossingen geboden, vaak helpt praten wel om voor jezelf helder te krijgen hoe je iets het beste aan kunt pakken.
Heel veel sterkte met alles, LB.

Luchtbel

p_iglet een kip , wel een grappig idee, maar ik heb ook wat kippen, zit in mijn naam he?

sombie, hoe is het met jou?

Luchtbel

Ik heb ff een vraagje tussendoor. Ik wil op mijn stage het spel 'Stand in de mand' doen. Maar ik wil ook uitleggen waarom het zo heet. Weet iemand dit? Hahaha!

quote:

Op zondag 13 januari 2008 16:20 schreef Paradijsvogeltje het volgende:
Luchtbel

Ik heb ff een vraagje tussendoor. Ik wil op mijn stage het spel 'Stand in de mand' doen. Maar ik wil ook uitleggen waarom het zo heet. Weet iemand dit? Hahaha!

bij ons heette dat vroeger blikketrap