Onorthodoxe opvoedingsstijlen

quote:

Op maandag 7 januari 2008 22:54 schreef Moonah het volgende:
En Gia, ik bedoel toch niet zo zeer wat jij omschrijft.
Ik had meer het geestelijk welzijn van een kind in gedachten.
Als een ouder vaak grillig en onverwacht (of onorthodox) uit de hoek kan komen, lijkt me dat niet echt een stabiele basis voor een kind vormen. Kinderen zijn gebaat bij een voorspelbare veilige thuishaven. Dat hoeft heus niet braaf en saai te zijn, maar wel betrouwbaar. Ik denk ook dat ik daarom zo'n rotgevoel kreeg bij posts over bang maken en laten schrikken.

Ik haal aan wat fysiek, onbedoeld, fout kan gaan. Tuurlijk kan er ook psychisch iets fout gaan, hoewel dat gelukkig niet zo gauw gebeurt. Dan is er wel meer aan de hand dan een keer laten schrikken of bang maken. En soms komt zoiets er ook pas later uit.

Persoonlijk oordeel ik niet zo gauw op hoe andere mensen hun kinderen opvoeden, iedereen heeft daar zijn/haar eigen ideeën over.

Voorbeeld: Kind gilt alles bij elkaar in supermarkt omdat het een ijsje wil.
Ik negeer het gedrag, reken af, neem kind onder de arm en ga naar huis. Ongeacht hoe andere mensen daarop reageren.
Sommige mensen geven het kind zijn zin, om het rustig te krijgen. Dat werkt, maar het kind onthoudt dat!
Ken ook van die mensen die dan op hun knieën gaan zitten smeken of kindlief asjeblieft stil wil zijn, *zweet, hijg, puf*, en dan maar beloven dat ze thuis iets leuks mogen doen of iets lekkers krijgen.

Tja.

Dan heb ik meer begrip voor de moeder die gewoon teruggilt. Echt wel.

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:04 schreef Gia het volgende:
Voorbeeld: Kind gilt alles bij elkaar in supermarkt omdat het een ijsje wil.
Ik negeer het gedrag, reken af, neem kind onder de arm en ga naar huis. Ongeacht hoe andere mensen daarop reageren.
Sommige mensen geven het kind zijn zin, om het rustig te krijgen. Dat werkt, maar het kind onthoudt dat!
Ken ook van die mensen die dan op hun knieën gaan zitten smeken of kindlief asjeblieft stil wil zijn, *zweet, hijg, puf*, en dan maar beloven dat ze thuis iets leuks mogen doen of iets lekkers krijgen.

Tja.

Dan heb ik meer begrip voor de moeder die gewoon teruggilt. Echt wel.

Ik parkeer het kind naast het koelvak, lekker koud, lekker ijzig, met de mededeling dat ik haar wel kom oppikken als ik alle boodschappen bij elkaar geraapt heb

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:02 schreef Moonah het volgende:

[..]

Bij mij in de klas vroegah heeft de juf wel eens plakband op de mond van een kletskop geplakt..
[..]

En dát is dus niet zo!

Dat vertelde iemand me, dat ze dat letterlijk op de ouderavond gezegd hadden. Ik mag alleen maar hópen dat het er niet overal zo aan toe gaat .

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:03 schreef Five_Horizons het volgende:
Moonah: de wereld ís niet veilig en betrouwbaar. Persé. Ik zeg niet dat dit de allerbeste manier is, maar je kind verschrompelt echt niet in een klein hoopje wantrouwen als je een keertje uit de bocht vliegt, hoor. Wacht maar totdat iemand anders je kind laat schrikken: "Mama, dat heb ik echt nog nooit meegemaakt....dat was echt heel eng, allemaal...". (wederom: overdrijving, maar het gaat om het voorbeeld)

Oh, zo waar!!
Kinderen die geen pokémon mogen kijken, vanwege het geweld!
Een superbeschermde opvoeding.
Altijd maar koken wat kindlief het liefst lust. Je in bochten wringen om het leven van de kinderen zoveel mogelijk zonder trauma's te laten verlopen.

Zo'n kind is nooit klaar om op kamers te gaan wonen, tenzij natuurlijk bij een vertrouwde hospita of zo, die een oogje in het zeil houdt.

En dan gebeurt er eens iets rampzaligs, zoals een verkering die uit gaat, en dat kunnen ze niet verwerken. Hoe kan dat nou?

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:06 schreef k_i_m het volgende:

[..]

Dat vertelde iemand me, dat ze dat letterlijk op de ouderavond gezegd hadden. Ik mag alleen maar hópen dat het er niet overal zo aan toe gaat .

Bij ons vroeger in de klas twee kletskousen met de vlechtjes aan elkaar gebonden.
Een stok tegen het bord kapot geslagen.
Borstels die door de klas gegooid werden als iemand niet oplette. Of een krijtje.

Was de beste leerkracht ooit, overigens.

quote:

Op maandag 7 januari 2008 22:59 schreef k_i_m het volgende:
Ik ben op de kleuterschool wel eens gebeten door de juf, omdat ik mijn tanden in andere kinderen zette. Het was in één keer klaar, ik heb het nooit meer gedaan .

Nou, moet je tegenwoordig mee aankomen. Daar willen ze kinderen niet eens meer straffen "omdat school wel leuk moet blijven" .

Klopt wel dat het voor onderwijspersoneel lastiger is om kinderen te straffen, omdat de ouder de leerkracht niet meer zo hoog heeft zitten. Vaak gaan ouders verhaal halen, als hun prinsje of prinsesje straf heeft gekregen. Vroeger keken mensen nog tegen een onderwijzer op. Dat is niet meer zo.

Maar gelukkig wordt er nog gewoon gestraft hoor.

Nou ja, ik kan nou ook niet zeggen dat Jetix gezellige tekenfilms heeft. Behalve dat er ook inderdaad continue iemand de hersens ingeslagen moet worden blijkbaar is er ook gewoon geen fuck aan.

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:03 schreef Five_Horizons het volgende:

[..]

Foei! Moeders moet volgens het boekje al-tijd opletten waar de kinderen zijn en wat ze doen.

quote:

Met die grenzen, weerstand en mening: alles is al voorgekookt, allemaal in belang van het welzijn van het 'kindje'. Nooit eens loslaten, want die grote boze buitenwereld kan weleens heel erg gevaarlijk zijn.

Niet in je eentje buiten spelen (want: enge mannen), alle hoekjes afronden met stukken plastic (want 'het kindje' zou zich weleens kunnen bezeren), traphekjes door het volledige huis (want: idem), volledig inpakken als het koud is (inclusief shawl, wantjes en drieëntwintig lagen kleding) (want: eh-oh, ze zouden weleens een longontsteking kunnen oplopen (verkoudheden voorkom je er niet mee, dat is namelijk virusgerelateerd)), NOOIT terugmeppen!! (dat is namelijk fout, andere wang, jadajadajada), altijd goed luisteren naar wat ouderen zeggen (want zij weten alles toch beter)....

Enz...enz....

Ja, ik overdrijf graag

Ik snap je overdrijving. Maar bovenstaande lijkt me niet de tegenhanger van onorthodox. Jij omschrijft betutteling. Zo ook Gia in haar verdere posts.

quote:

Moonah: de wereld ís niet veilig en betrouwbaar. Persé. Ik zeg niet dat dit de allerbeste manier is, maar je kind verschrompelt echt niet in een klein hoopje wantrouwen als je een keertje uit de bocht vliegt, hoor. Wacht maar totdat iemand anders je kind laat schrikken: "Mama, dat heb ik echt nog nooit meegemaakt....dat was echt heel eng, allemaal...". (wederom: overdrijving, maar het gaat om het voorbeeld)

Juíst omdat de wereld niet veilig en betrouwbaar is, is het imo belangrijk om het kind te laten ervaren dat de ouders dat wél zijn. Ouders/thuis is de basis. daar moet je van op aan kunnen. Met de rest komt het kind toch wel in aanraking. En ook als betrouwbare ouder kun je je kind weerbaar maken.
_{Daar zijn wij nu al mee bezig. Stoeien, plagen, niet te flauw als hij valt etc.}

Maar ik denk dat mijn visie an sich niet eens zo veel verschilt met die van jou en van Gia.
Ook al noem ik mijn manier van opvoeden niet onorthodox, ik wil ook geen watje maken van mijn zoon.

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:10 schreef Gia het volgende:

[..]

Oh, zo waar!!
Kinderen die geen pokémon mogen kijken, vanwege het geweld!
Een superbeschermde opvoeding.
Altijd maar koken wat kindlief het liefst lust. Je in bochten wringen om het leven van de kinderen zoveel mogelijk zonder trauma's te laten verlopen.

Zo'n kind is nooit klaar om op kamers te gaan wonen, tenzij natuurlijk bij een vertrouwde hospita of zo, die een oogje in het zeil houdt.

En dan gebeurt er eens iets rampzaligs, zoals een verkering die uit gaat, en dat kunnen ze niet verwerken. Hoe kan dat nou?

Maar al die voorbeelden die jij noemt, zijn ook niet pedagogisch verantwoord volgens mij. Dat is weer het andere uiterste, het tegenovergestelde van onorthodox.

Overigens snap ik wel wat Moonah denk ik bedoelde met dat opbieden tegen elkaar in dit topic. Alsof iedereen elkaar wilde overtreffen met de ergste dingen die ze ooit gedaan hebben bij hun kind(eren) en alsof dat dus heel stoer is. Dat viel mij ook wel een beetje op en vond ik ook een beetje jammer. En dan ging het er mij niet zozeer om wát er gezegd en gedaan werd, maar vooral de manier waarop dat gepost werd.

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:35 schreef texelonia het volgende:

[..]

Maar al die voorbeelden die jij noemt, zijn ook niet pedagogisch verantwoord volgens mij. Dat is weer het andere uiterste, het tegenovergestelde van onorthodox.

Uhuh, heb je gelijk in. Toch wordt er door zulke menen nogal zuinig gekeken als er bij ons wel pokémon op staat. (Niet nu meer, natuurlijk, maar toen ze nog jonger waren.) Nee, dat is afreus, slecht voor het tere kinderzieltje, ze zouden weleens beschadigd kunnen raken door zoveel geweld!

Ja, dikke vette pech. Onze jongens spaarden pokémon en digimonkaarten. Speelden ermee, ruilden ze en hebben daar heel veel van geleerd.

Ook met eten. Ik ben er één van "niet willen eten? Dan eet je maar niet. Eet je morgen wel weer."
Zelf opscheppen wat ze willen eten. Gewoon alles aanbieden. Geen kindermenuutjes in een restaurant, maar gewoon een menu van de kaart, met twee bordjes. Heeft uitstekend gewerkt, ze lusten bijna alles.

Ik ken ook mensen die zeker 5 keer in de week pasta koken, omdat dat het enige is wat de kinderen graag lusten.
Ja, hallo!! Straks moeten ze bij de meid thuis gaan eten en lusten ze niks. Ook prettig dan!

Ik zeg niks van die betutteling, moeten ze zelf weten, maar dat afkeurende naar ons toe slaat natuurlijk nergens op.

Ik maak redelijk veel slippertjes in de opvoeding. En heb daar later ook vaak spijt van.
En dan bedoel ik met name het onbeheerst uitvallen of schreeuwen naar de kinderen. En het werkt ook niet echt, daar ben ik van overtuigd.

Waar ik echt structureel onorthodox in ben in andermans ogen is mijn speelgoedbeleid. Ik vind al het speelgoed prima en al het speelgoed is bij ons ook voorhanden. Ze mogen van mij ook verschrikkelijke rommel maken en ik ruim het zelf voor ze op. Zo leef ik zelf ook, ook als kind wilde ik al mijn spulletjes en speelgoed om me heen verzamelen en had ik een hekel aan opruimen. Als het op spelen aankomt vind ik alles best. En ik zou dus ook nooit kunnen dreigen met het weggooien van speelgoed. Ik zou het toch nooit over mijn hart kunnen verkrijgen.

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:57 schreef livelink het volgende:
Ik maak redelijk veel slippertjes in de opvoeding. En heb daar later ook vaak spijt van.
En dan bedoel ik met name het onbeheerst uitvallen of schreeuwen naar de kinderen. En het werkt ook niet echt, daar ben ik van overtuigd.

Waar ik echt structureel onorthodox in ben in andermans ogen is mijn speelgoedbeleid. Ik vind al het speelgoed prima en al het speelgoed is bij ons ook voorhanden. Ze mogen van mij ook verschrikkelijke rommel maken en ik ruim het zelf voor ze op. Zo leef ik zelf ook, ook als kind wilde ik al mijn spulletjes en speelgoed om me heen verzamelen en had ik een hekel aan opruimen. Als het op spelen aankomt vind ik alles best. En ik zou dus ook nooit kunnen dreigen met het weggooien van speelgoed. Ik zou het toch nooit over mijn hart kunnen verkrijgen.

Daar ben ik echt helemaal andersom in.
Ik heb ze altijd zelf op laten ruimen, ook als ze ergens anders speelden.
De jongste is nogal een sloddervos en die heb ik echt weleens gedreigd: Als je niet opruimt, pak ik een vuilniszak en dan ruim IK het op. Hielp wel.

Maar op den lange duur toch niet. Hij is nu 13 en nog net zo'n sloddervos. Behalve op school (koksschool), daar is hij schijnbaar heeeeel netjes.
Onze oudste is wel een opgeruimd typje. Verwacht dat hij dat later in zijn eigen huis ook wel zal zijn.

Ben zelf overigens ook een chaoot en mijn man niet. Dus dat kan dan wel kloppen.

Maar vooralsnog ruim ik de rommel van de heren niet op. 't Is hier zelfs regel dat iets wat niet in de was zit, niet gewassen wordt. Ik loop niet het huis door om was op te sporen. Als daardoor iets niet gewassen is, wat ze nodig hebben op school is dat jammer maar helaas wel hun eigen schuld.

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:57 schreef Gia het volgende:

[..]

Uhuh, heb je gelijk in. Toch wordt er door zulke menen nogal zuinig gekeken als er bij ons wel pokémon op staat. (Niet nu meer, natuurlijk, maar toen ze nog jonger waren.) Nee, dat is afreus, slecht voor het tere kinderzieltje, ze zouden weleens beschadigd kunnen raken door zoveel geweld!

Ja, dikke vette pech. Onze jongens spaarden pokémon en digimonkaarten. Speelden ermee, ruilden ze en hebben daar heel veel van geleerd.

Ook met eten. Ik ben er één van "niet willen eten? Dan eet je maar niet. Eet je morgen wel weer."
Zelf opscheppen wat ze willen eten. Gewoon alles aanbieden. Geen kindermenuutjes in een restaurant, maar gewoon een menu van de kaart, met twee bordjes. Heeft uitstekend gewerkt, ze lusten bijna alles.

Ik ken ook mensen die zeker 5 keer in de week pasta koken, omdat dat het enige is wat de kinderen graag lusten.
Ja, hallo!! Straks moeten ze bij de meid thuis gaan eten en lusten ze niks. Ook prettig dan!

Ik zeg niks van die betutteling, moeten ze zelf weten, maar dat afkeurende naar ons toe slaat natuurlijk nergens op.

Tja zo kiest ieder wat het beste bij hem/haar en de kinderen past. Jij vindt jouw manier de beste, zij die van hun.
Zij zouden niet zo afkeurend over jullie manier hoeven doen nee. Maar dat gebeurt sowieso vaak, niet alleen over de opvoeding. Mensen hebben altijd hun mening klaar over alles wat een ander doet of juist niet doet. Heeft misschien ook weer met hun eigen opvoeding te maken

Maar wat ik dan wel grappig vind is dat mijn kinderen het prima accepteren dat ze op school en op de creche en bij andere kinderen wel gewoon moeten opruimen. Dat wordt altijd als argument gebruikt, dat ze dan elders ook niet op zouden ruimen, maar ze passen ze zich gewoon aan aan de normen en waarden van waar ze op dat moment zijn. Zo weten andere kindjes ook dat ze bij ons niet hoeven op te ruimen en ik vermoed echt niet dat ze daarna weigeren om thuis op te ruimen met als argument dat ze dat bij ons ook niet hoeven.

Wat dat betreft geloof ik echt wel in de flexibiliteit en het gezond verstand van kinderen. Zoals je ook kunt zien bij jouw jongste op de kokschool.

Wat bij ons vergeleken anderen misschien onorthodox is... Ik lees hier weleens dat kinderen niet meer hoeven te eten als ze niet willen omdat ze niet willen dat het een (macht)strijd wordt. Of dat kinderen pas zindelijk hoeven te worden "als ze eraan toe zijn".

Tot op zekere hoogte ben ik het daar wel mee eens, maar ik heb wel duidelijk mijn grenzen. Als Noah al roept "dat lust ik niet" voordat ie weet wát we überhaupt eten, moet ie gewoon niet zeiken maar eten Dat breng ik dan wel iets anders natuurlijk Noah moet eigenlijk wel altijd wat proeven, als ie het dan niet lekker vindt, dan niet. Proberen we het een volgende keer weer.
Mijn ouders zijn een stuk makkelijker, en daar eet ie nu ook een stuk slechter. Dus ik merk wel dat het zo werkt hier, tot nu toe.

Met zindelijk worden, Noah gaf al regelmatig aan dat ie moest plassen, of hij hield het uren op als we eens een ochtendje de luier weg deden. Voor mij een teken dat ie eraan toe was. Toch hebben we 2 dagen alléén maar ongelukjes gehad, niet omdat ie er niet aan toe was, maar gewoon omdat ie er geen zin had. Die 2 dagen heb ik wel enorm getwijfeld of het wel het juiste was hoor. Misschien was ie er toch niet aan toe En heb me wel een beetje een ontaarde moeder gevoeld dat ik hem zo "dwong". Maar achteraf (altijd makkelijk he, achteraf lullen) ben ik blij dat we hebben door gezet. Als we hadden moeten wachten tot hij "eraan toe"was, of dat zelf vond, hadden we misschien wel kunnen wachten tot we een ons wogen.

Owjah nog eentje. Als Noah in onze ogen te vroeg wakker wordt, moet ie gewoon terug naar bed. Ook al is ie klaarwakker. En moet ie dan even een beetje huilen.

Oh en ik besef me heus wel dat wij misschien gewoon een 'makkelijk' kind hebben. Er zijn vast kinderen waarbij dit niet zou werken. Maar ik vind soms wel dat er te makkelijk gezegd wordt "Ja maar hij is er nog niet aan toe", en "ik wil er geen strijd van maken". Ik denk dat dat in sommige gevallen vooral ook makkelijk voor jezelf is, want dan hoef je zelf die strijd niet aan te gaan

quote:

Op dinsdag 8 januari 2008 00:08 schreef livelink het volgende:
Maar wat ik dan wel grappig vind is dat mijn kinderen het prima accepteren dat ze op school en op de creche en bij andere kinderen wel gewoon moeten opruimen. Dat wordt altijd als argument gebruikt, dat ze dan elders ook niet op zouden ruimen, maar ze passen ze zich gewoon aan aan de normen en waarden van waar ze op dat moment zijn. Zo weten andere kindjes ook dat ze bij ons niet hoeven op te ruimen en ik vermoed echt niet dat ze daarna weigeren om thuis op te ruimen met als argument dat ze dat bij ons ook niet hoeven.

Wat dat betreft geloof ik echt wel in de flexibiliteit en het gezond verstand van kinderen. Zoals je ook kunt zien bij jouw jongste op de kokschool.

Ik heb zoiets van "als ze maar weten hoe ze zich behoren te gedragen, dan heb ik toch nog IETS goed gedaan." Dat ze thuis niet altijd even leuk en lief en gehoorzaam zijn kan ik mee leven. Ze moeten toch ergens hun ei kwijt.

Aan de andere kant denk ik dat jongste misschien op zijn werk later pietje precies zal zijn, terwijl het thuis een oorlogsfront is. Maar goed, da's dan zijn leven. Of hij trouwt een vrouw die van opruimen houdt. Kan ook.

In die flexibiliteit geloof ik zeker Zo krijgt 'de onze' wel kindermenuutjes in restaurants, ik heb liever dat ie lekker zit te eten en ervan geniet dan dat hij diverse culinaire hoogstandjes te proeven krijgt. Thuis eet ie wat de pot schaft, als we uit zijn moet het voor de kinderen ook feest zijn. Ik wilde vroeger ook in ieder restaurant een kindermenu, ik keek niet eens op de kaart. En er is zeer weinig dat ik niet lust

Wel 'fijn' om te lezen dat andere ouders ook wel eens teveel schreeuwen Ik ben erg ongeduldig en Dylan kan zooooo dralen en treuzelen en miepen soms. Ik begin echt altijd gewoon, maar daarna streng en daarna sta ik toch weer boos te zijn Maar ik denk niet dat het hem een trauma oplevert, hij lijkt er gewoon immuun voor te zijn

quote:

Op maandag 7 januari 2008 23:17 schreef Moonah het volgende:


Juíst omdat de wereld niet veilig en betrouwbaar is, is het imo belangrijk om het kind te laten ervaren dat de ouders dat wél zijn. Ouders/thuis is de basis. daar moet je van op aan kunnen. Met de rest komt het kind toch wel in aanraking. En ook als betrouwbare ouder kun je je kind weerbaar maken.
_{Daar zijn wij nu al mee bezig. Stoeien, plagen, niet te flauw als hij valt etc.}

Ben het helemaal met Moonah eens