Holland Sport #12 Een leuker sportprogramma bestaat er niet

quote:

Op maandag 18 februari 2008 21:17 schreef Klopkoek het volgende:
Hoe komt die man eigenlijk aan de kost?

quote:

Op maandag 18 februari 2008 21:21 schreef Klopkoek het volgende:

[..]

'gewoon' een uitkering. Het zal toch wel de WAO zijn hoop ik? Of is dat tegenwoordig zo uitgekleed dat ook hij eruit is getrapt.

Als die man van de bijstand zou moeten leven...

quote:

Op maandag 18 februari 2008 21:21 schreef SteveBallmer het volgende:

[..]

Dat is een tijdje een lastig verhaal geweest, maar toen hij net die bloeding achter de rug had heeft Rob Koster een soort van FEBO annex gokshop voor hem opgericht op het Osdorpplein.
"Robbie de Wit, snack & gamble'
Serieus. Nu zit hij dacht ik al jaren netjes in de WAO.

quote:

Op maandag 18 februari 2008 21:21 schreef SteveBallmer het volgende:


Dat is een tijdje een lastig verhaal geweest, maar toen hij net die bloeding achter de rug had heeft Rob Cohen een soort van FEBO annex gokshop voor hem opgericht op het Osdorpplein.
"Robbie de Wit, snack & gamble'
Serieus. Nu zit hij dacht ik al jaren netjes in de WAO.

quote:

Op maandag 18 februari 2008 21:25 schreef Klopkoek het volgende:
Voetbal wordt gewoon als een normaal beroep gezien?

quote:

Naam: Rob de Wit
Leeftijd: 41
Was: profvoetballer
Langzaam maar zeker krijgt Rob de Wit weer energie. Voor de derde keer herstelt de voormalige
linksbuiten van FC Utrecht, Ajax en Oranje van een hersenbloeding. En wéér zal het lukken, zegt ie,
want aan veerkracht heeft het hem nooit ontbroken. ,,Ik zie altijd een oplossing.’’
Rob de Wit

Ik mag niet mopperen
,,Je kunt blijven emmeren over dingen die je niet meer kunt, maar ik keer het liever om. Ik kan nog zo
veel wél. Een normaal gesprek voeren bijvoorbeeld, al praat ik wat trager dan een ander. Ik zag het
afgelopen jaar Kristen Nygaard en Wim Ruska op tv. Nou Rob, dacht ik toen, je mag niet mopperen.’’
Rob de Wit zit niet gauw bij de pakken neer. Na zijn derde hersenbloeding, in januari, probeert hij zijn
leven weer op orde te brengen. Achter de geraniums zitten kan altijd nog. Later, als ie heel oud is.
,,Ik ben een doener, geen denker. Vroeger al. Het afgelopen half jaar kon ik alleen even niet meer
doen wat ik gewend was te doen: kijken naar m’n zoontje bij JSV bijvoorbeeld, dammen, zwemmen,
bridgen, wedstrijdje Ajax, of FC Utrecht. Ik was gewoon te moe.’’
Hij stond deze winter in de keuken en voelde meteen nattigheid. Tintelende tenen; elk gerucht werd
versterkt tot een schel, knisperend geluid. ,,Ik heb het twee keer eerder meegemaakt, in 1986 en in
1993, dus ik vermoedde meteen dat het weer mis was. Dat was een dreun op m’n kop, ja. Na twaalf
jaar ga je er niet zo snel meer van uit.
Heel af en toe denk ik: waarom ik? Waarom niet die kinderverkrachter? Maar verbittering duurt bij mij
nooit lang. Ik grom even, da’s alles. Het heeft namelijk geen zin. Ik word er niet beter van. Mijn energie
stop ik liever in mogelijkheden dan in onmogelijkheden. Dat kost me niet veel moeite. Ik ben geen
moeilijke jongen. Ik accepteer wat me is overkomen, want er is geen alternatief, en dan ga ik liever op
zoek naar oplossingen. Punt.’’
Rob de Wit was een bovenmodale linksbuiten, eerst bij FC Utrecht, daarna bij Ajax en het Nederlands
elftal. Het is moeilijk voor te stellen dat een hele generatie hem al niet meer kent - behoudens
misschien van tv-herhalingen en dvd-banden. Zo lang is het alweer geleden dat hij met sierlijke
dribbbels en vernuftige stiftjes de stadions in vervoering bracht.
Zomer 1986, op zijn 22e en dus in de bloei van zijn leven, werd de voetballer tijdens een vakantie in
Spanje getroffen door een hersenbloeding.
Was het daar nou maar bij gebleven, want De Wit leek razendsnel te herstellen. ‘s Winters zat hij
alweer op negentig procent toen ie besloot voor de laatste tien procent naar Zweden te gaan. Hij
onderging daar een geavanceerde laserbehandeling, bedoeld om de kans op een herhalingsbloeding
te minimaliseren. Baat het niet, dan schaadt het niet, hadden de artsen nog gezegd.
Maar de laserschade juist rond de oorsprong van de bloeding bleek uiteindelijk onherstelbaar.
,,Foutje,’’ pleegt De Wit te zeggen over die medische misser. ,,Wat moet ik dan? Het is gebeurd. De
film is niet terug te draaien. Ik heb nooit trek gehad me te verdiepen in de details. Geen juridische
toestanden. Je gaat ervan uit dat doktoren verstand van die dingen hebben.
Ik trainde weer gewoon mee met Ajax en dacht al aan m’n comeback. Maar toen ineens, maanden
later, begon mijn motoriek te haperen. Het lichaam deed niet meer wat mijn hersens wilden. Een
eenvoudige oefening als poortje-springen kostte me al moeite. Mijn teamgenoot Ronald Spelbos was
de eerste die het me gewoon vertelde. ‘Je kunt beter stoppen, Robbie’. Dat klonk hard, maar het was
goed dat iemand het durfde uit te spreken. Ikzelf had het natuurlijk ook wel in de gaten, maar ik wilde
er niet aan.’’
Kort daarop kreeg hij moeite met praten, en traden er problemen op bij lopen en schrijven. De
neergang ging sluipend.
,,Een geluk bij een ongeluk was dat ik me bij Ajax goed had verzekerd. Dat kwam door Marco van
Basten. Na mijn eerste wedstrijden voor Ajax op het Amsterdamtoernooi had een goede kennis het
me ook al geadviseerd. Hij zag me tackles ontwijken, maar je kunt niet elke doodschop voor zijn
natuurlijk. Marco dacht wel na over dat soort zaken. Hij haalde me over de streep.
Toch heb ik de WAO-uitkering elke maand nodig. Ik heb altijd gedacht dat de WAO-uitkering voor een
profvoetballer na z’n 35e omlaag zou gaan. Frank Rijkaard heeft dat toen voor mij laten uitzoeken, en
het bleek reuze mee te vallen. Ik zak niet af naar bijstandsniveau en kan lekker in mijn appartementje
blijven wonen. Ik denk vaak: het is maar goed dat ik toen bij Ajax zo’n mooi salaris had. Voor hetzelfde
geld was ik op mijn 17e timmerman geworden. Dan had mijn uitkering er iets anders uitgezien.’’
– Timmerman…?
,,Ik zat op het gymnasium, maar de brandweer heeft me onmiddellijk van het dak gehaald. Ik hield me
überhaupt niet bezig met m’n toekomst. Ik dacht alleen maar aan voetbal. Later moest ik de dienst in.
Pas in het tweede elftal van FC Utrecht dacht ik: misschien kan ik wel profvoetballer worden. Dat was
een jongensdroom, maar nooit gedacht dat die droom voor mij was weggelegd.
Achteraf vind ik het stom dat ik op school nooit iets heb uitgevoerd. Het is goed dat veel profclubs
tegenwoordig aan studiebegeleiding doen. De kans is zo ongelooflijk klein dat je doorbreekt als
voetballer. En dan nog. Kijk naar mij. Nou ben ik een extreem voorbeeld, maar hoe veel jongens raken
niet geblesseerd of worden afgedankt en kunnen vervolgens nergens meer op terugvallen? Geen
opleiding, geen toekomst.
Ik vind dat clubs daar heel strikt in moeten zijn. Ook als je een supertalent in huis hebt. Als zo’n jongen
er op school met de pet naar gooit, moet je hem van de lijst afvoeren. Dat gebeurt bij Ajax. Dan gaat ie
maar naar een andere club. Een uitzondering kun je ten opzichte van de rest niet maken.
In mijn tijd keken ze niet zo nauw. Voetbal was alles voor me. Het kwam als kind geen seconde in me
op een training over te slaan. In die zin heb ik dus ook geen offers gebracht om prof te worden. Het
was een lot uit de loterij. Ik voelde me een zondagskind. Je staat er natuurlijk niet bij stil dat het in één
seconde afgelopen kan zijn.’’
Na zijn afkeuring wilde De Wit een sandwichzaak beginnen in Amsterdam. Door problemen met de
gemeentelijke bureaucratie liep dat spaak. Op de betreffende plek mocht niet worden gefrituurd.
Nadat hij in 1993 opnieuw was getroffen door een hersenbloeding schikte De Wit zich in het
onvermijdelijke: een tweede carrière lag niet meer in het verschiet.
,,Het zijn processen waar je doorheen moet. Het vervelendste van die periode was dat ik mijn rijbewijs
kwijtraakte. Dat was in 1995. Dankzij de auto was ik nog onafhankelijk. Maar het werd onverantwoord.
Ik ben eens door agenten aangehouden toen ik naar mijn auto liep; ze dachten dat ik dronken was.
Mijn reactievermogen was ook ontoereikend. Zelf merk je dat ook wel, maar je wilt het niet merken.
Dat moeten anderen voor je beslissen. Ze hadden het grootste gelijk van de wereld.
Sindsdien zit ik op de fiets. Een fiets met drie wielen. Ieder mens heeft gevoelens van schaamte. Ik
ook. Die moest ik wel even overwinnen voordat ik met die rare driewieler de straat op durfde. Maar er
zat niks anders op. Na verloop van tijd raak je gewend. Dan ben je alleen maar blij dat je tenminste
zelf de boodschappen nog kunt doen.
Ik woon op mezelf. Mijn ouders, mijn broer die fysiotherapeut is en mijn zus wonen allemaal op vijf
minuten hier vandaan. Ik eet vier keer in de week bij mijn ouders. Zelf koken zou wel gaan, maar ik
ben wat huiverig. Ik sta niet stabiel op m’n benen en de oog-hand-coördinatie is niet geweldig. Ik heb
geen zin met een hete pan in m’n hand onderuit te gaan.
Ik kan goed tegen alleen zijn. Dat heb ik van mijn vader. Zeg nooit nooit, maar ik ben dan ook niet op
zoek naar een relatie. Ik ben heel erg op mijn hoede. In 1986, toen ik die hersenbloeding kreeg,
woonde ik samen. Rond mijn tweede hersenbloeding was ik getrouwd met de moeder van Robin. Ik zit
niet te wachten op een derde tik. En, om met Cruijff te spreken, ‘elk nadeel heb zijn voordeel’. Ik vind
het wel lekker dat ik mijn eigen tijd kan indelen. Ik kan de hond uitlaten wanneer ik zin heb. Ik heb aan
niemand verantwoording af te leggen, ik heb alle tijd van de wereld. Ik weet niet eens meer wat stress
is.’’
Behalve Gerald Vanenburg heeft Rob de Wit aan de voetballerij geen vrienden overgehouden. ,,Dat
hoeft ook niet. Als ik bij Ajax, FC Utrecht of het Nederlands elftal kom, schud ik genoeg handen. Laatst
heb ik nog met Marco van Basten gegeten. Altijd leuk om even bij te kletsen. Voetbal is niet meer alles
voor me. Een paar jaar geleden nog sloeg ik geen live-wedstrijd op Canal+ over. Nu wel. De interesse
is aan het verflauwen.
Ik heb voor FC Utrecht gescout, ik heb punten gegeven voor De Telegraaf. Dat is alweer lang
geleden. Ik moet er niet meer aan denken. Mijn energie steek ik liever in een woensdagmiddagje
keepen in de zaal en in Robin. Hij woont bij zijn moeder hier in Nieuwegein en elke week zoekt ie me
op. Hij is keeper. Na de zomer ga ik weer gezellig naar hem kijken bij JSV.
Ik heb het afgelopen half jaar niet veel kunnen doen. Dat zijn de naweeën van de derde bloeding, die
inderdaad weer is ontstaan in dezelfde zone.
Angst? Wat koop ik voor angst? Ik kan er beter voor zorgen dat ik mijn leven zo ga indelen dat de
kans op weer een herhaling afneemt. Dat betekent: nóg rustiger aan doen. Nog rustiger zwemmen,
nog rustiger fietsen, me niet meer vermoeien. Niet te veel aan m’n kop. Nederlands kampioen
dammen word ik toch niet.
Het feit dat ik geen ambities meer heb, maakt me niet treurig. Welnee. En daar heb ik geen geestelijke
bijstand voor nodig. Nooit behoefte aan gehad. Ik los het liever zelf op. Al zou ik in een rolstoel zitten,
dan nog zou ik de grenzen opzoeken van wat ik nog wél zou kunnen.
Ik leef godzijdank in Nederland en niet in Sri Lanka, ik noem maar een dwarsstraat. Je zal daar zijn
zoals ik ben. Dan ben je aan de goden overgeleverd. Hier kankeren de mensen altijd over de
gezondheidszorg. Maar weet je hoe het er in een ontwikkelingsland aan toegaat?
Ondanks mijn handicap heb ik gewoon een mooi leven.’’
23 juli 2005

quote:

Op maandag 18 februari 2008 21:27 schreef BliksemSchigt het volgende:
Leuke, vermakelijke uitzending. Mooie beelden, had nog nooit iets gezien van die elleboogstoot. En voor die Belg het hoogtepunt van zijn carriere .

quote:

Op maandag 18 februari 2008 21:42 schreef Trancelocator het volgende:
Die twee tanden heeft hij zeker mooi in een vitrine liggen.

quote:

MAANDAG IN HOLLAND SPORT: JOHN HEITINGA EN GIOVANNI VAN BRONCKHORST

quote:

Op maandag 25 februari 2008 20:15 schreef BliksemSchigt het volgende:
Ook Regilio Tuur voor de Ali-tapes, en een judoka voor het koffer-item .

quote:

Op maandag 25 februari 2008 21:01 schreef snellejelle het volgende:
Wat een suffe vent is die Heitinga

quote:

Op maandag 25 februari 2008 21:07 schreef Jasza het volgende:

[..]

quote:

Op maandag 25 februari 2008 21:01 schreef snellejelle het volgende:
Wat een suffe vent is die Heitinga

quote:

Op maandag 25 februari 2008 21:28 schreef golfer het volgende:
Niet echt een top-uitzending vandaag, vond ik.
2 voetballers die nauwelijks hun mond opendoen, een gestoorde ex-bokser een judoka waar ze te weinig tijd voor hadden en een biatleet die ook niet veel te melden had.