Thuis of in het ziekenhuis? Wat heeft je voorkeur?

quote:

Op donderdag 22 november 2007 09:33 schreef Tan het volgende:

Beter dan mijn vriendin die volgens haar man en naar eigen zeggen keihard fuckaduck, fuck de deurkruk riep en iedereen in haar bijzijn de huid volschold.

!!! Werkelijk briljant topic dit!

Voor mijn gevoel heb ik tijdens het persen, toen het hoofd kwam werkelijk het hele zkh bij elkaar geschreeuwd. "AUW AUW AUW" of "AARGH". Volgens PhysicsRules viel het reuze mee...
Bij de ontsluiting alleenmaar stilletjes gepuft en bij de persdrang heel diep ge-huft met een goede grom erdoorheen. Ik schaamde me daar wel een klein beetje voor, voor mijn gevoel klonk ik echt als een mislukte beer of zo. Maar met 0 komma niks aan tijd tussen twee weeen kon ik me er niet al te druk om maken, eigenlijk.

Tijdens de ontsluitingsperiode heb ik ook voornamelijk gegromd en om de zoveel tijd weer eens op dreigende toon geschreeuwd waar nou toch mijn ruggeprik bleef. Voor de rest erg in mezelf gekeerd geweest tot het moment dat de pijnstilling begon te werken. Ineens kon ik weer praten, helder denken en had ik oog voor mijn vriend die heel lief naast me zat, tegendruk gevend in mijn onderrug tijdens die gruwelijke weeen. Hij kreeg zelfs nog complimenten van de verpleging over dat hij zo goed hielp en meepufte .
Bij het persen raakte ik tegen het einde in een soort van delirium. Ik had koorts, het kind kwam er gewoon niet uit en ik begon met dubbele tong allemaal rare dingen te roepen. Dat ik er geen zin meer in had, dat er helemaal geen baby in mijn buik zat en dat ik iedereen voor de gek aan het houden was. Ik ben op een geven moment zelfs keihard de meute rondom mijn bed hysterisch gaan uitlachen, ik lag helemaal dubbel Hoe achterlijk ze wel niet waren om te denken dat er echt, serieus waar, een baby in mijn buik zat
Hier kan ik me overigens vrij weinig van herinneren, maar schijnt best eng geweest te zijn hoorde ik van mijn vriend.

Dat 'grommen' is een typisch natuurlijk baar geluid waaraan de verloskundige kan horen dat het laatste stadium van de uitdrijving begonnen is.
Ik wist dit van tevoren en herkende mijn eigen gegrom dan ook meteen! Vreemde gewaarwording was dat.

Michel zei dat ik af en toe wel op een wolf leek... ik riep ook maar auw auw auw en ook grommen idd

Ik heb de hele buurt bij elkaar gekrijst terwijl dat misschien niet eens echt hoefde. Ik hoorde de VK via de telefoon zeggen dat ze niet dacht dat ik volledige ontsluiting had want als je persdrang krijgt ga je oerkreten uitslaan enzo en dat deed ik niet. Toen heb ik M. vriendelijk verzocht om haar terug te bellen en vervolgens ben ik me toch een partij gaan gillen. Toen was ze er ineens wel heel snel

Ik heb mijzelf suf gepuft(d) zonder geluid en met de persweeenstorm die ik weg moest puffen ook met af en toe een flinke vloek en een discussie rijdende weg dat ik dat vasthoudding boven deur misschien wel stuk zou trekken en dat ik het dan erg vond voor mijn mans auto (hormonen???).

Ik heb een keer lichtelijk geschreewd en dat was toen ze daadwerkelijk kwam. Toen schoot de pomp eraf, had een knip gehad, scheurde uit de andere kant op en ze werd met 1 wee mee geboren (terwijl ze een wee daarvoor nog helemaal bovenin lag (gyn schrok er zelf ook van) en toen ze er was had ik zo iets van nee dat kan helemaal niet...

Ik had ook het gevoel dat ik aan het gillen was maar blijkbaar valt dat voor de buitenwacht heel erg mee. Had overigens wel een buurvrouw ergens in de buurt die bij iedere wee het ziekenhuis bij elkaar schreeuwde.

quote:

Op donderdag 22 november 2007 12:12 schreef Mibos het volgende:
Had overigens wel een buurvrouw ergens in de buurt die bij iedere wee het ziekenhuis bij elkaar schreeuwde.

Dat had ik dus ook. Ik lag al lekker met mijn baby in mijn armen en hoorde vanuit de kamer naast mij het meest vreselijke gekrijs komen. Oh, wat was ik gelukkig dat ik niet meer hoefde!

Ja dat vond ik echt heel vervelend om te horen op dat moment. Ik was al bevallen en dan hoor je iemand nog zo bezig. En ik vroeg meteen aan mijn lief van deed ik ook zo??? Helemaal niet alleen op het allerlaatste eindje gelukkig. Ik had me echt rotgeschaamd denk ik...

quote:

Op donderdag 22 november 2007 12:12 schreef Mibos het volgende:
Ik had ook het gevoel dat ik aan het gillen was maar blijkbaar valt dat voor de buitenwacht heel erg mee.

Ik heb voor mijn gevoel als een speenvarken gekrijst, gevloekt en gegild tijdens de ontsluitingsfase, maar achteraf heb ik gehoord dat het voornamelijk onverstaanbaar gebrabbel was en dat het volume eigenlijk nog best meeviel. Tussen elke wee in was ik meer bezig met me te excuseren voor het gescheld dan met ademen en tot rust komen, maar dat was alllemaal onder invloed van de pethidine - ik zat in een verschrikkelijke bad trip als het ware.

Tijdens het persen zelf ben ik erg stil geweest en zelfs toen hij er daadwerkelijk uit kwam (oh de opluchting!!) heb ik geen geluid gemaakt, zo ver heen was ik toen. Dit weet ik trouwens alleen van horen zeggen, want in mijn hoofd lag ik daar echt wel als een soort hysterische hyena te janken. Pas tijdens het hechten kwam ik weer een beetje bij m'n positieven en besefte ik me dat het klaar was en dat Ethan er ook echt was inmiddels _{(en ja, ik heb het daar nog steeds moeilijk mee, ja)}

Achteraf schaam ik me er niet voor, maar vind het gewoon erg jammer dat ik de bevalling zelf zo niet bewust heb meegemaakt en alleen maar in blinde paniek heb gedacht dat ik doodging. Ik ben wel blij dat ik in het ziekenhuis ben bevallen trouwens, want 1 stel buren is zwaar gelovig en ik heb wel erg vaak "fuck" "jesus fucking christ" en "godverfuckingdomme" geschreeuwd

Ik lag aan het eind van de gang en heb mij totaal niet drukgemaakt of ik lawaai maakte of niet. Genoeg andere dames die ook lawaai maakten

Jelly die laatste zin van je... Hadden ze oordoppen in moeten doen!

Ik snap dat het vervelend is als je bevalling zo langs je heen is gegaan en dat was hierzo en mede door Fok en Cattie hebben wij een gesprek aangevraagd bij het mw van het ziekenhuis waar ik bevallen ben en het heeft hier enorm geholpen om het een plekje te geven. Misschien is dit een optie om er meer rust in te vinden?

Toen ik eenmaal in het ziekenhuis was, ging de bevalling heel vlot. Binnen een uur na binnenkomst was mijn dochter geboren.
En de verpleegster zei tegen mi na de bevalling, toen de arts-assistent weer naar een andere vrouw gingj: Pff jij bent de enige vannacht die opschoot, de overige moeders bljven maar bezig!
Vond ik een heel rare opmerking.

Overigens ging ik ook grommen toen ik persweeën voelde, echt een stom geluid was dat . Maar ik vond het heerlijk dat ik mocht persen; tijdens de ontsluitingsweeen was ik helemaal in mezelf gekeerd en tijdens het persen was ik weer helemaal "bij". Tussen de weeen door lekker gekletst met mijn vlos en de verpleegster .

Mibos, wat fijn om te horen dat het gesprek bij het mw van het ziekenhuis zo goed heeft geholpen! Bij mij hielp het nagesprek ook heel goed (vooral ook omdat ik in detail te horen kreeg wat er mis ging en me daarna ging beseffen dat ik meer dan mijn best heb gedaan en er zelf niets aan kon doen).

Tijdens de bevalling heb ik niet geschreeuwd, wel een beetje gekreund en mijn excuses daarvoor aangeboden (tijdens de bevalling ) aan mijn man en het personeel, die mij uitlachten, aangezien het blijkbaar nauwelijks geluid maakte..

Ja grappig is dat hoor dat het voor je eigen gehoor toch veel erger lijkt dan dat het is. Bij de meeste als je het zo leest hoor je achteraf dat het helemaal niet zo luid was.

En sinds dat gesprek slaap ik op maandag weer voor 01.27 hihi voor die tijd beleefde ik vanaf de eerste wee tot kaith zelf wat ik wist.

quote:

Op donderdag 22 november 2007 12:00 schreef Kersjes het volgende:
Bij het persen raakte ik tegen het einde in een soort van delirium. Ik had koorts, het kind kwam er gewoon niet uit en ik begon met dubbele tong allemaal rare dingen te roepen. Dat ik er geen zin meer in had, dat er helemaal geen baby in mijn buik zat en dat ik iedereen voor de gek aan het houden was. Ik ben op een geven moment zelfs keihard de meute rondom mijn bed hysterisch gaan uitlachen, ik lag helemaal dubbel Hoe achterlijk ze wel niet waren om te denken dat er echt, serieus waar, een baby in mijn buik zat
Hier kan ik me overigens vrij weinig van herinneren, maar schijnt best eng geweest te zijn hoorde ik van mijn vriend.

Heftig.
Ik was ook ver heen en aan het hallicuneren, maar ik wist gelukkig nog wel dat er een echte baby in mijn buik zat.

Edit: Is wel een beetje offtopic hier realiseer ik me nu.

quote:

Op donderdag 22 november 2007 12:40 schreef Mibos het volgende:
Misschien is dit een optie om er meer rust in te vinden?

[offtopic] ja, misschien wel - ik heb al met de verloskundige en huisarts over de bevalling gesproken, maar misschien is het toch ook goed om er evt met de vk van het zkh over te praten, maar ik weet niet of ik daar (al) aan toe ben, gek is dat eigenlijk [/offtopic]

Ik heb alleen maar voorweeen en ontsluitingsweeen gehad.
De ontsluitingsweeen vond ik niet zo erg die waren best goed op te vangen. Maar de voorweeen die ik had, ik heb gevloekt en getierd en gejankt, die waren af en toe gewoon echt niet op te vangen en daardoor voor mij een stuk pijnlijker dan de ontsluitingsweeen.
Tijdens de ontsluitingsweeen ben ik heel stil geweest en enkel aan het puffen geweest.

wat apart appelsap. hoe lang hebben die voorweeën dan geduurd? (en weet je zeker dat 't stiekem niet toch ontsluitingsweeën waren? ).

dit topic en dat over 'taboe op de bevalling' kunnen volgens mij inmiddels ongeveer samengevoegd worden.

quote:

Op donderdag 22 november 2007 23:11 schreef bixister het volgende:
wat apart appelsap. hoe lang hebben die voorweeën dan geduurd? (en weet je zeker dat 't stiekem niet toch ontsluitingsweeën waren? ).

dit topic en dat over 'taboe op de bevalling' kunnen volgens mij inmiddels ongeveer samengevoegd worden.

Bijna 3 dagen en toen begon het pas echt!
Die voorweeen begonnen 's avonds en 's nachts waren ze toen niet meer te houden, toen is de verloskundige gekomen maar bleek dus niks te zijn.
En ben na 2,5 dagen nog even bij de verloskundige geweest om te laten controleren, toen nog steeds geen ontsluiting. Uiteindelijk was het dan ook moeilijk te geloven toen het echt begon.

jemig wat een ellende joh. wist ik niet eens meer. (je hebt er vast over gepost neem ik aan?).

quote:

Op donderdag 22 november 2007 23:38 schreef bixister het volgende:
jemig wat een ellende joh. wist ik niet eens meer. (je hebt er vast over gepost neem ik aan?).

Heb erover gepost. Ja, was zeker ellende. Achteraf ook gewoon te laat aan de bel getrokken.
Ik zou die avond naar het ziekenhuis gaan voor zo'n prikje in mijn been dat ik eindelijk eens zou kunnen slapen. Maar dat ging toen niet meer door. Maar, uiteindelijk is het allemaal goedgekomen.