Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders? Deel 48

quote:

Op vrijdag 2 november 2007 14:56 schreef m@x het volgende:
Laat ons dat nou maar beoordelen. Foto

Vanavond na het douche. Nu zit het al raar omdat ik de hele dag al die haarband in heb.

ben benieuwd MeNicole!

Sugar, sterkte voor S en natuurlijk ook voor jou!

m@x, spannend!

Ik heb al 4 nachten behoorlijk goed geslapen, ZONDER slaappilletje. Wat een vakantie al niet voor je kan doen zeg!!

en verder een dikke voor iedereen

Fijn Vicky!

Oh, enneh... ik weet dat ik er zelf om vroeg maar kan de 'zonder haarband-foto' op het speeltuinbankje?
Daar hoort dit (en behangetjes en verkochte huizen etc) toch iets meer thuis dan hier bedacht ik me later.

quote:

Op vrijdag 2 november 2007 19:14 schreef Brighteyes het volgende:
Fijn Vicky!

Oh, enneh... ik weet dat ik er zelf om vroeg maar kan de 'zonder haarband-foto' op het speeltuinbankje?
Daar hoort dit (en behangetjes en verkochte huizen etc) toch iets meer thuis dan hier bedacht ik me later.

Toen ik de foto plaatste dacht ik al zoiets maar wist niet hoe ik snel kon antwoorden met jou vraag erin

Geeft ook niet hoor, ik bedacht het me ook pas later.

Wat fijn Vicky!

Rocka wat omschrijf je dat mooi!!!

Sugar, ik hoop echt dat je jezelf in een positief daglicht zult kunnen bekijken, want ik vind echt dat je het hartstikke goed doet allemaal!! Jullie hebben twee prachtige, slimme en welopgevoede kinderen op de wereld gezet, hebben een heel mooi huis en Sugar, je bent prachtig om te zien meid!

Veel sterkte voor S. gewenst!

En verder een voor alle moeders die het nodig hebben!

*heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele diepe zucht*
Ik heb het overleefd... de herbevalling, de blijdschap om de nieuwgeborene, en het hele jaar van roze wurm tot kneuter.
<3

Tnx voor het medeleven en de felicitaties! Nu ik het zelf heb meegemaakt kan ik dat ook weer voor anderen doen
Grappig dat sommigen mijn start van de bevalling vorig jaar mooi omschreven vinden. Ik voelde het namelijk echt zo, en dan beromantiseer ik het nog niet eens. In het echt was het nog veel mooier! Alleen de dag erop was ik wel minder blij hoor... en de dag erop was ie er ook nog niet meteen... maar hij kwam er uiteindelijk toch echt een keertje uit en daarna was alles weer goed.

[ Bericht 10% gewijzigd door RockabeIIa op 02-11-2007 23:28:13 ]

Nog gefeliciteerd met je kleine grote vent Rocka

Hallo lieve moeders hier!

Even een berichtje van mij, ik wil even laten weten dat ik hier weinig tot niet ben geweest en dat ook voorlopig zo zal blijven, ik heb wel wat gelezen maar heb heel weinig tijd over om te antwoorden. Tis zoals jullie zullen begrijpen nogal druk hier. We zijn ook nog eens bezig met verhuisplannen....

Ik wil iedereen die het moeilijk heeft hier sterkte wensen, en een hele dikke geven, al istie dan digitaal, hij is welgemeend.

Tot over een tijdje weer!!

Succes met alle drukte hoor Suzanna. En wat spannend, verhuisplannen...!
Gaat het wel goed met je/jullie?

Ik ga mn meiske maar eens even in de kinderwagen leggen voor een wandelingetje naar het dorp, ze kan niet zo goed in slaap komen geloof ik...
Soms lukt het om haar even te laten huilen en dan slaapt ze verder, maar soms dan vind ik het zo zielig klinken dan pak ik haar maar lekker op en op schoot valt ze vaak wel in slaap .

Nijna, ze is ook nog zo klein, je meisje! Ze moet later nog zo veel, laat ze nu maar lekker bij haar mama toch!

Suzanna, succes met de drukte en verhuizing.

Hoi Moonah, ja, gaat wel hier hoor, wel beetje erg moe en niet zo lekker, kinderen zijn ook vaak verkouden en niet lekker, maar ja...t weer he. En ze slapen ook niet echt lekker, overdag moet ik er ook vaak een paar keer naar toe voor ze gaan slapen. Dat helpt mij ook niet echt bij rust nemen...

En ja, verhuisplannen, we gaan waarschijnlijk verhuizen naar Noord-Brabant (wonen nu in Zuid Holland) dus dat is nogal een stap! We zijn naar huizen aan het kijken en gaan volgende week naar een open dag van een koophuis... spannend. Zeker omdat we niet heel veel hypotheek kunnen krijgen met maar 1 inkomen is het afwachten.

quote:

Op zaterdag 3 november 2007 14:28 schreef Suzanna het volgende:En ja, verhuisplannen, we gaan waarschijnlijk verhuizen naar Noord-Brabant (wonen nu in Zuid Holland) dus dat is nogal een stap!

Wel een goeie stap!

Tja, als Mozes niet naar de berg komt... (er wonen nogal wat vrienden van ons daar en wel wat familie hier maar we hebben daar een huis gevonden heeeeel dicht bij twee erg goede vrienden (met hun gezinnen). Dus dat lijkt me echt heerlijk wonen!)

quote:

Op zaterdag 3 november 2007 14:01 schreef PM-girl het volgende:
Nijna, ze is ook nog zo klein, je meisje! Ze moet later nog zo veel, laat ze nu maar lekker bij haar mama toch!

Ik ben het niet helemaal eens met je vriendin, hoor Owlet. De overgang van 1 naar 2 vond ik minstens net zo ingrijpend als de overgang van 0 naar 1. Precies om die dingen die jij zegt; je hebt net een lekker ritme met z'n drietjes te pakken en je hebt net alles geregeld wat je moet regelen en dan begint alles weer helemaal opnieuw en moet je weer opnieuw, maar dan met een al wat ouder kinder erbij, wat het niet makkelijker maakt.

Dit staat trouwens los van je verhaal van de keuze die je gemaakt hebt, maar ik haakte eigenlijk vooral in op het verhaal van je vriendin. Sterkte met het gevoelsmatig ook accepteren van je keuze!

Owlet, een dikke knuffel voor jou. Ik kan de goede woorden niet vinden. ik hoop dat je gevoel en verstand op 1 lijn komen en je er gevoeldmatig dus ook achter staat!

[ Bericht 0% gewijzigd door cattie op 05-11-2007 14:23:24 ]

Lieve Owlet,

Moeilijk en heel begrijpelijk. Het tegenstrijdige gevoel en het praktische verstand. Heel veel sterkte met het op een lijn krijgen van al die gevoelens.

Owlet. Wat verschrikkelijk moeilijk zoiets. Ben je het inmiddels eens geworden met jezelf?

owlet, ik snap je keuze volkomen. moeilijk, dat wel. gaat ie wat?
overigens kan ik, net als livelink, het niet eens zijn met je vriendin. Ik vond het moeilijk en zwaar een 2e kindje erbij. Ik kende Liam al zo goed en alles was ok en duideijk en dan ineens moet je weer helemaal overnieuw beginnen met zo'n kindje leren kennen. alle zorgen opnieuw. en druk. het krijgt zijn plek natuurlijk wel na verloop van tijd, maar ik vond dat niet "zomaar" gaan. Ik vond het zeker praktisch en emotioneel aardig heavy. ik zei laatst al hier, het is echt een tropenjaar geweest.
begrijp me niet verkeerd he, ik vind mijn 2 bloedjes geweldig en Ezra hoort er uiteraard helemaal bij en uiteindelijk gaat dat ook vanzelf, maar niet zomaar ff.
dus owlet, dat het nu nog even niet past, dat snap ik en dan denk dat je een verstandige keuze hebt gemaakt.
maar wel moeilijk...dus...

Owlet, goed dat je dan hier even van je af komt schrijven. Ik hoop net als de anderen dat het snel oké voelt. Ik begrijp dat het heel dubbel voelt voor je.

Owlet ik sluit me aan bij anderen en rest mij je gewoon een onwijze knuffel en te geven.

Owlet, dikke knuffel!!

Owlet, moeilijk

Hoe gaat het owlet?

-edit-
Ben net te laat.

Fijn dat je vrede hebt met je beslissing.
Het lijkt me ook zwaar, een tweede. Je hebt er natuurlijk al eentje rondlopen die ook aandacht wil.

Owlet

Owlet, fijn dat je opgelucht bent over je beslissing

goedzo owlet

Ik moet heel even wat kwijt, hoor...

Gister belde een vriend dat zijn moeder terminale kanker heeft Dit alleen al is natuurlij kheel erg zielig, maar het is voor mij buitengewoon confronterend, aangezien ik hetzelfde feest heb meegmaakt twee jaar geleden. Het verhaal is werkelijk precies hetzelfde. Ogenschijnlijk onschuldige kwaal, paar maanden later diagnose. bij deze vriend leek er nog hoop te zijn om eea uit te kunnen snijden, bij mijn moeder was de diagnose al direct "terminaal". Maar allebei de langzaam groeiende soort (wel ander orgaan, maar boeien) waardoor de enige optie op genezing is om het weg te snijden, anders is het einde oefening. PR en ik zijn 3 maanden na de diagnose getrouwd (burgerlijk een maand naar voren geschoven, kerkelijk/synagogaal wel op dezelfde datum gehouden), deze vriend heeft zijn huwelijk nu 5 maanden naar voren geschoven.

Nu komt alles zo hard weer terug, morgen hebben zij het gesprek of ze gaan behandelen. De angst die mijn moeder had om te stikken (ze had longkanker), mijn huwelijksdag, echt een hele mooie dag, hoe ik genoten heb dat ze erbij kon zijn, hoe ik me geergerd heb dat de mensen drie rijen diep aapjes hebben lopen kijken, want het was toch zeker de laatste keer dat ze mijn moeder levend konden zien (ze heeft nog 8 mnd geleefd), hoe ik mijn best heb gedaan om aan mijn moeder te laten blijken dat ik er zo van genoot wat ze voor geweldig feest had geregeld (beamen de schoonouders ook, ze had ook echt alles geregeld, beetje control freak )...

en dan dus nu dat de moeder van mijn vriend nooit haar kleinkinderen zal kennen, terwijl dat een enorm grote wens van haar is, en ook van mijn moeder was. eli is ook naar haar vernoemd trouwens marion elisabeth => eli.

bah, wat komt dit hard aan. ben net een beetje tot mezelf gekomen dat mijn moeder eli nooit zal zien en mijn schoonmoeder wel, krijgen we dit... eli heeft 3 oma's, want mijn vader gaat volgend jaar hertrouwen. dus voor mijn gevoel heeft hij toch een levende oma aan mijn kant, maar het is toch anders.

natuurlijk heb ik aangeboden om hem te helpen voor zover ik kan, want ik weet helaas precies hoe het is, maar het is echt heel erg moeilijk, dat kan ik wel zeggen. heb dus weer zwaar kut geslapen vannacht. vragen ze hoe eli slaapt, nou prima! laatste voeding om 9 uur, tot vanochtend om 7 uur. maar ik slaap nog steeds/alweer kut. en volgende week weer werken... bah

nu kolven. ben benieuwd hoeveel eruit komt

Wat erg, kom alles weer terug.

Davinia wel aan jezelf denken he? Want hoe graag je ook klaar wil staan voor hem, jij maakt alles nu dubbel door doordat alles terug komt.

Davinia, wat een rotnieuws en 'eng' hoe erg je eigen ervaring hierop lijkt zeg. Heel veel sterkte gewenst, pas goed op jezelf

Jeetje Davinia, wat confronterend voor je!
Kan me voorstellen dat je hier behoorlijk ondersteboven van bent.
Sterkte met herbeleven, wat je natuurlijk toch doet in zo'n situatie.

Owlet, mooi dat je vrede hebt met je beslissing!

Met mij gaat het eigenlijk helemaal niet zo goed, en vanochtend heb ik het voor het eerst aan mezelf toegegeven.
Ik ben al een paar dagen vreselijk chagerijnig door slaapgebrek een een veeleisende baby die weer erg huilerig en zeurderig is. Zo zielig, en ik troost hem met liefde, maar ik kan er steeds minder goed mee omgaan.
Misschien is het iets hormonaals, word ik binnenkort weer voor het eerst sinds lange tijd ongesteld. Ik hoop het wel, zou een goede verklaring zijn voor mijn pesthumeur, onzekerheid en tranen
Ik ben stapelgek op Devin, voel zo immens veel liefde voor hem. Maar de laatste dagen heb ik steeds minder en minder geduld voor zijn humeurigheid en geschreeuw. Dagelijks antwoord ik meerdere malen op de automatsiche piloot dat het uistekend gaat met hem, en met mij ook. Maar waarom zit ik nu dan al bijna de hele ochtend te huilen? En waarom huilt Devin weer zo vaak als hij met mij is? Volgens mijn vriend zie ik spoken, maar Devin is bij hem rustiger en stopt veel eerder met huilen als een ander hem vasthoudt.
Zo moeilijk om dit op te schrijven, maar mijn haren gaan gewoon rechtovereind staan zodra kleintje weer begint te huilen. Vanochtend stond ik zelfs naar hem terug te schreeuwen toen hij gewoon niet stil te krijgen was en me in mijn gezicht aan het meppen was. Begrijp me goed, ik zou hem nooit of te nimmer pijn doen, maar ik vind het zo erg dat ik zo boos op hem werd. Hij kan er niks aan doen, kleine lieve onschuld. Zijn mama heeft gewoon haar emoties niet zo goed in de hand laatste tijd. En dan krijg je weer de kip-ei discussie...

Kersjes, dat klinkt niet goed. Denk je dat het door dat slaapgebrek komt, of kan het ook iets anders zijn? Dat functioneren op de automatische piloot, het snel geirriteerd zijn, het (willen) schreeuwen. Het klinkt zo bekend. En dat is zo zwaar. Als het langer zo blijft gaat, ga je dan naar de huisarts?

Sterkte!

Owlet een knuffel voor jou...

Davinia wat erg en ook jij heel veel sterkte komende tijd.

Kersjes dit klinkt niet heel erg goed hoor. En net wat Yppy zegt als het helemaal niet meer gaat gewoon naar de huisarts toegaan voor hulp.

Hier een beetje een rare dag. Nu rond deze tijd gingen mijn weeen zo snel dat er geen pauze bijna meer tussen zat en de verlos maar besloot bij ons te blijven en over 11 uurtjes is Kaith er dan echt al een jaar. Ongelofelijk hoe snel dit jaar is omgevlogen en ik had niet verwacht dat ik deze dag zo Belanawoord "Mooshy" zou beleven eerlijk gezegd maar toch moet ik er de hele tijd aan denken van nu dit en toen dat...

Nog 11 uurtjes en dan zijn wij al een jaar papa en mama van het liefste meisje van de hele wereld (pronk pronk)...

Ik heb geprobeerd om bij te lezen hier. Ik lees zoveel lief en leed waar ik op kan reageren maar doe het even af met een kusknuffelkroel.

Mijn verhaal lijkt een beetje op dat van Kersjes.

Ik heb veel te weinig energie en te weinig daadkracht. Simpele dingen als het huishouden bijhouden of met Emma naar buiten zijn mij al teveel als ik er aan denk. Ik ben kortaf tegen Mike en schreeuw soms tegen Emma. Ik ben zo vaak niet de moeder die wil zijn. Af en toe heb ik opleving en doen Emma en ik wat creatiefs of gaan we wandelen naar oma maar vaker niet dan wel. Ik baal van ons huis maar een ander huis lukt niet binnen korte termijn. Ik zou eigenlijk een vaste baan moeten hebben om net dat beetje meer hypotheek te kunnen krijgen maar ik heb de puf niet om uit te zoeken wat ik kan en wil.
Gisteren is mijn masker van "het gaat wel goed' gebarsten, morgen ga ik naar de huisarts want zo kan ik niet verder.
En dan ga ik nu mij en mijn meisje naar bed brengen.

Verstandig dat je naar de huisarts gaat Jelief. Ik ken je niet, maar wat je schrijft past helemaal niet bij het beeld dat ik van je heb. Hopelijk zorgt het bezoek aan de huisarts ervoor, dat het weer bergop gaat.

Raar he Mibos. Een jaar alweer.

Jelief voor jou een virituele dikke knuffel...

Ja echt het is voorbij gevlogen!

Jelief toch, wat moeilijk maar ook dapper dat je je masker heb laten gaan. Heel goed dat je de huisarts gebeld hebt en je erheen gaat. Ik denk dat je verhaal voor velen herkenbaar is, in meerdere of mindere mate. En ja, frustratie hoort erbij, maar ik denk dat je er juist aan doet om nu de huisarts te bellen, als het je boven de pet groeit.
Heel veel succes, je bent een lieve en goede mama, dat lezen we hier allemaal!

Kersjes, ook voor jou heel veel sterkte. Ik hoop dat je menstruatie inderdaad de veroorzaker is, maar schroom anders niet om ook eens met iemand te praten!

Davinia, heel veel sterkte met deze situatie. Het lijkt me zo moeilijk, om sowieso al je moeder te moeten missen, maar dan nu ook nog eens de herbeleving voor je kiezen krijgen!

Owlet, wat kan ik me goed voorstellen wat een moeilijke keuze het was voor je. Fijn dat de daadwerkelijke uitvoering van je beslissing je rust gaf!

Wat een emotionele verhalen allemaal. Sterkte en X voor deze lieve mama's !

Owlet wat een moeilijke keuze, gelukkig heb je er wel een fijn gevoel bij nu.

Davinia, wat moet dat ontzettend moeilijk zijn. Sterkte ermee, en blijf aan jezelf denken want dat is ook belangrijk.

Kersjes, ik herken het wat je zegt.
Bij mij komen zulke momenten echt door slaapgebrek! En ik let er daarom tegenwoordig heel erg goed op dat ik genoeg slaap. Anders voel ik me ook zo rot, chagrijnig, moe en niet in staat om leuk te doen tegen hem. Wat ik dan doe is proberen zoveel mogelijk afstand van hem te nemen. Hem eten geven wanneer dat nodig is, dat soort dingen en verder als het even kan een momentje voor jezelf te pakken. En als ik die rust niet tussendoor kan pakken omdat hij teveel aandacht vraagt dan leg ik hem gewoon even op bed.. ongeacht of hij nou wel of niet wil slapen. (desnoods huilt hij maar even)
Ik weet dat het bij mij dan de volgende dag (of als ik tussendoor geslapen heb) over is. En dat ik dan weer die lieve leuke moeder voor hem kan zijn.
Ik hoop dat je snel de oorzaak vindt!

Jelief succes bij de huisarts morgen. Ik hoop dat die een oplossing voor je heeft!

quote:

Op dinsdag 6 november 2007 13:15 schreef YPPY het volgende:
Verstandig dat je naar de huisarts gaat Jelief. Ik ken je niet, maar wat je schrijft past helemaal niet bij het beeld dat ik van je heb. Hopelijk zorgt het bezoek aan de huisarts ervoor, dat het weer bergop gaat.

Hier sluit ik me bij aan. Ik heb je dan wel eens een keertje gezien, maar het "past" idd helemala niet bij jou!

Succes morgen bij de huisarts en ik hoop dat ie wat voor je kan doen!!

lieve jelief hoop dat het een schrale troost is, maar als ik de foto;s van emma altijd zie dan zie ik een tevreden knappe meid.

Kersjes en Jelief, hier een heleboel herkenning. Ben er wel mee naar de HA gegaan, maar die kwam tot de conclusie dat ik "mijn leven gewoon niet zo leuk vond". Ben er tot op heden nog niet over uit of ik het daar mee eens ben. Het maakte dat ik me schuldig voelde (want het is begonnen na de geboorte van Iris, dus zou het haar "schuld" moeten zijn, zeg maar). Nu ja, het gaat gewoon zoal het gaat hier. Ik twijfel nog wel eens of ik nog een keer zal gaan (naar een andere HA uit de praktijk, waar ik me veel prettiger bij voel).
Ik wil er zo hier in het openbaar ook niet teveel over kwijt eigenlijk

LadyS, een second opinion kan denk ik geen kwaad! De conclusie van de huisarts vind ik wel heel banaal hoor!

Kersjes en Jelief
Het is al en grote stap om het op te schrijven dan erken je iig dat r iets is.
Jelief al de huisarts gebeld, hopenlijk kan hij je helpen

Hier een blok beton voor mijn hoofd. Ik weet dat ik maandag al ga, maar ik krijg mezelf er niet toe om er aan te denken, mijn tas te pakken of dingen te regelen Wat dat betreft duim omhoog voor Rick en mijn vriendin, die regelen veel en zorgen dt straks alles doordraait als ik weg ben.