'Miljonair' misleidt anorexiapati nte

quote:

Op dinsdag 11 september 2007 17:41 schreef SteveBallmer het volgende:


Ik ga een beetje uit van Toeps, vind ik een betrouwbaar figuur, dat die behandeling hier in NL ook te verkrijgen is. Dat weet die pa natuurlijk ook want die is níet achterlijk.

Mijn imago!

Ja, ik vind dat miss anorexia nogal een slecht beeld schetst van de klinieken in Nederland, alsof het een soort feedfarms zijn. Natuurlijk komt dat door haar teleurstelling, waarvan ze de schuld bij een ander wil leggen. Maar ik zal eens schetsen hoe de "normale" behandeling over het algemeen gaat.

Week 1: Patiënt komt binnen, en hoeft nog nergens aan mee te doen. Zit er een beetje bij met groepsbesprekingen en oefeningen, en bij het eten hoeft de patiënt ook nog niet zijn bord leeg te eten. Het bord wordt wel opgeschept, maar er zijn nog geen eisen.

Week 2: De patiënt maakt samen met de behandelaar eetafspraken. De eetlijst wordt opgebouwd, met als doel in zes weken de volledige lijst te eten. In de eerste week hoeft dat echter allemaal nog niet. Het eetpatroon van de patiënt komt er, in geval van een hele angstige patiënt, ongeveer zo uit te zien: 's Ochtends 1 boterham met boter en hartig beleg. Geen tussendoortje. 's Middags warm eten met de groep, waarvan 1 of 2 lepels groente, 1 lepel zetmeel en waarschijnlijk nog niet eens het vlees. (Dit moet later naar 3 of 4 opscheplepels toe). Waarschijnlijk ook geen toetje. Tussen de middag ook nog geen tussendoortje maar slechts fruit. 's Avonds een boterham, daarna nog fruit en yoghurt, al kan dit eventueel ook later.

Zoals je ziet bouwt dit heel rustig op. Het is niet zo dat een anorexiapatiënt normaal níks eet, dus dit is voor de meesten nét te behappen, al wordt het als "veel" ervaren. Hier wordt ook veelvuldig over gepraat, de patiënt zit in een groep van ongeveer acht mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, die kunnen ook uit ervaring steun bieden.

Week 3 tm 6: De eetlijst wordt opgebouwd, elke keer komt er een schepje of koekje bij, totdat de lijst compleet is. Er wordt een groeischema opgesteld waar het gewicht van de patiënt in de gaten wordt gehouden. (Júist als je die Zweden gelooft, en denkt dat de psychische stoornis vóórtkomt uit de ondervoeding, is het aankomen van groot belang. Sowieso voor de gezondheid, en de energie om mee te kunnen doen met de rest van de therapieën is dit noodzakelijk.)

De verdere weken wordt elke week gewogen, en als iemand ineens afvalt wordt gevraagd hoe dat kan. Vaak blijkt dan dat iemand die week veel stress heeft gehad, en daarom niet heeft durven eten. De groep helpt de patiënt bij het analyseren van het eetgedrag (aangezien het zelf ervaringsdeskundigen zijn, hou je ze niet makkelijk voor de gek.)

Net als in Zweden gebeurt met de Mandometer, wordt ook in Nederland aandacht besteed aan het eettempo. Voor de warme maaltijd staat een half uur, en dan moet je zo ongeveer klaar zijn. De groep houdt elkaar ook hier weer in de gaten, net als de sociotherapeuten. Als iemand zijn schnitzel verbergt onder de rauwkost omdat ie "eng" is (echt gebeurd ), spreekt iemand uit de groep de persoon aan. Nu snap ik dat het veiliger is om op een computer te vertrouwen, en dat de patiënt alle anderen wantrouwt ("ze willen me vetmesten!"), is het op termijn natuurlijk beter om te leren op anderen te vertrouwen, ook voor je sociale leven.

Ik de volgende zes a tien maanden van de therapie gaat het eten redelijk oké, worden af en toe exotische dingen als ijsjes, taart en chips uitgeprobeerd, en wordt er gewerkt aan de onderliggende problematiek (vaak een minderwaardigheidscomplex, perfectionisme of een misbruikverleden).

Na het ontslag blijft de patiënt vaak nog eens in de week/twee weken/maand gesprekken houden met een therapeute, om een vinger aan de pols te houden. Wat ook vaak gebeurt, is dat de patiënt na een aantal maanden naar een deeltijdbehandeling gaat. Dit is zeer effectief, omdat de patiënt dan kan leren omgaan met het "echte" leven, niet alleen het leven in de gestructureerde kliniek.

quote:

Op dinsdag 11 september 2007 21:39 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Met name het laatste wat je noemt is iets wat deze Tanja absoluut niet wil, ze wil een afhankelijk klein meisje blijven zoals ik haar op tv zag, of zie ik dat verkeerd?

Saskia, Tanja was die bij de FARC.

Maar wat jullie zeggen zou idd kunnen kloppen. Da's ook meestal de reden dat iemand een eetstoornis krijgt. Stel, ik zit op school, en vind dit reuze eng. Ik heb faalangst en ben bang dat ik het niet ga halen. Dan ga ik onbewust mezelf saboteren. Ik ga steeds minder eten, en heb zo steeds minder energie. School wordt daardoor steeds zwaarder, en ik ga dingen skippen. Zie je die vicieuze cirkel ontstaan? Zo werkt het meestal met eetstoornissen. Patiënten vinden het echte leven doodeng. Zelfstandig moeten zijn, "nee" moeten kunnen zeggen, de angst dat er wel eens iemand boos op je kan worden... Daarom kiezen ze ervoor zich te verstoppen in de anorexiawereld, lekker afwezig, lekker wazig. De grotemensenwereld is veel te eng, daar moet je verantwoordelijkheid nemen voor je daden en zo.

quote:

Op dinsdag 11 september 2007 21:58 schreef cultheld het volgende:

[..]

Oké, dr. Phil .

Die man heeft soms best een punt. Bijvoorbeeld in hoe hij anorexiapatiënten te woord staat in zijn show. Laatst was er ook weer zo'n huilie, zat daar als een dood vogeltje in die stoel, en maar sneaky proberen die ouders de schuld te geven... Die zette hij toch even mooi op d'r nummer.

[ Bericht 1% gewijzigd door #ANONIEM op 11-09-2007 22:02:08 ]

quote:

Op dinsdag 11 september 2007 22:11 schreef milagro het volgende:

[..]

shit, dat had ik willen zien, wat deed-ie, hij gaf haar een snickersreep, stilt de stevige trek?

Nou ja, het kwam er op neer dat ze niet zo de schuld bij iedereen moest leggen. Ze was ook al eerder met therapie gestopt omdat die mensen niet deden wat haar aanstond, en kwam met allemaal vage excuusjes dat de verzekering het niet wilde betalen, terwijl bleek dat ze de verzekering zelf had opgezegd zodat ze niet kón. Die kreeg uiteindelijk gratis een opname in dat "La Hacienda", en ze moest 'm volhouden ook.

http://drphil.com/shows/show/784/ < Jennifer, als je klikt kun je het hele verhaal lezen.

quote:

Op dinsdag 11 september 2007 23:38 schreef milagro het volgende:
effe lezen , thanks

zijn er trouwens gevallen van anorexia veroorzaakt door het slankheidsideaal?
of is dat nooit de echte oorzaak, hooguit een trigger, of beter een alibi?

bij mij op de middelbare school zat een meisje die een serieuze balletcarriere voor ogen had, en op daarom ook van school ging, zij was op een bepaald moment een kilootje of wat te zwaar, voor een balletdanseres en moest afvallen, maar bleef daar dus in hangen en ontwikkelde anorexia, compleet in paniek om te zwaar te worden.

is dat dan eigenlijk gewoon een alibi, dat er toch een ander soort onzekerheid of gebeurtenis aan ten grondslag ligt, of kun je ook beginnen met "gewoon" lijnen, echt puur omdat je die bolle buik weg wil werken en dan in een spiraal terecht komen?

Het is meestal de trigger. Iemand die al niet zo zelfverzekerd is, en dan hoort van de ballet, moeder, vriendje, modellenbureau noem maar op, dat ze moet afvallen, kán daarin doorslaan. Maar alleen als die persoon van zichzelf al zwak is, en heel erg de eigenwaarde ophangt aan wat anderen vinden. Er zijn namelijk ook genoeg modellen, roeisters etcetera, die "gewoon" hun best gaan doen om af te vallen voor hun vak, en als het echt niet lukt, zeggen: "Tabee dan maar." Meiden die anorexia ontwikkelen, dat zijn van die types waarvoor het nooit goed genoeg is. Dat geldt niet alleen voor het afvallen, maar bijvoorbeeld ook voor school (van die types die een héél werkstuk opnieuw gaan maken omdat er één klein miezerig foutje in zat, en niemand het van ze verlangt).