Depressief door de hormonen, deel 7

quote:

Op woensdag 18 februari 2009 10:40 schreef miss_sly het volgende:


nummer_zoveel, jij hebt natuurlijk net zoveel recht op je mening als ieder ander. Ik kan er alleen op dit moment niet zoveel mee. Integendeel, het maakt me toch weer onzeker of er wel 'iets' is of dat ik me gewoon aanstel. Het zijn precies dat soort reacties waar ik bang voor ben en waarom ik liever niets zeg. Niet dat ik van iedereen die hier post verwacht dat er alleen maar bevestigende en lieve reacties komen want dat is ook helemaal niet goed, maar het helemaal in twijfel trekken en wegrelativeren doen me ook neit goed.

Ik twijfel niet en relativeer het niet weg. Ik hoop gewoon voor je dat het allemaal meevalt en dat je je snel beter voelt.
En als je moeite hebt het je gynacoloog te vertellen, kun je misschien ook bij je huisarts terecht?

[ Bericht 0% gewijzigd door nummer_zoveel op 18-02-2009 12:18:50 ]

Miss_sly, niet om je verder de put in te praten, maar mijn ervaring is dat je (in Nederland) met dit soort klachten nauwelijks serieus genomen wordt, ook niet door de hulpverlening. Ik heb het ook bij therapeuten geprobeerd en zelfs die reageerden in de trant van "je moet niet zeuren, je bent zwanger en dat is toch leuk?"
Echt Als ze écht geluisterd hadden, had het zoveel verdriet en gedoel kunnen voorkomen. Sterkte.

Toevoeging: de gynacoloog was overigens de enige die mijn klachten wel serieus nam. Ga daar dus mee praten.

Als je het niet heel erg vindt, ga ik verder niet meer in op je posts nummer_zoveel. NIet omdat je niet mag zeggen wat je denkt, maar omdat het me teveel kost op het moment.

Tinkepink, dat is nou precies waar ik bang voor ben, en eerlijk gezegd wat ik zelf ook vaak denk. Ik probeer het voor mezelf in ieder geval niet meer te denken, maar juist mezelf de vrijheid te geven om niet blij te zijn. Naar de huisarts ga ik (nog) niet, ik ga het proberen volgende week te bespreken. Ik zal schaap ook vragen me daarbij te helpen, want die gaat gelukkig mee.

Wat Yppy zegt vind ik heel typerend. Het je groot houden tov de buitenwereld. Een muurtje bouwen.
Maar hoe hoger het muurtje, hoe eenzamer het van binnen wordt.
Vandaar mijn 'bezorgde' post. Maar ik neem aan dat je die niet als 'aanpratend' hebt opgevat.

quote:

Op woensdag 18 februari 2009 13:11 schreef Moonah het volgende:
Wat Yppy zegt vind ik heel typerend. Het je groot houden tov de buitenwereld. Een muurtje bouwen.
Maar hoe hoger het muurtje, hoe eenzamer het van binnen wordt.
Vandaar mijn 'bezorgde' post. Maar ik neem aan dat je die niet als 'aanpratend' hebt opgevat.

Nee hoor Moonah! Ik heb geen van jullie post als zodanig opgevat, ik geloof dat alleen nummer_zoveel dat heeft gedaan.

Maar ik herken het wel. Mijn moeder had ik al erg goed een rad voor ogen gedraaid, en op mijn werk kan ik dat ook erg goed. Het is namelijk zo gemakkelijk: het is een duidelijke structuur, ik heb mijn werk, ik ken mijn collega's, weet wanneer ik moet lachen, hoe te reageren. Bovendien zijn het allemaal mannen, dus veel ruimte voor emoties is er niet, dus als men al de tranen of rode ogen heeft gezien, houdt men daarover wijselijk de mond. En dat is veilig. Veiliger dan mijn moeder of vriendinnen die daar wel doorheen zouden prikken.

Mijn moeder is nu op de hoogte dat ik me niet helemaal happy voel en met schaap heb ik het ook besproken. Het is dus niet meer mijn geheim, en dat is goed.

Dat is inderdaad vaak het probleem, verbergen voor de anderen. Toen ik uiteindelijk in therapie ging waren mijn ouders echt heel erg verbaast, die hadden nooit gedacht dat ik een pnd zou hebben, niets gemerkt, noem maar op. Goed dat je het benoemen kan miss-sly, dat is altijd de eerste stap

Miss Sly, als de gyn je niet kan helepn is mamakits misschien een optie, iig een keer praten met iemand die weet waar je het over hebt. En muurtjes daar was ik ookgoed in, het heeft tenslotte twee jaar geduurd voordat ik het stempel ppd kreeg. Succes bij de gyn en druk schaap op het hart om het voor je op te nemen als de gyn het afwimpelt!Het zou heel goed kunnen dat je hier ook wel samen doorheen kan komen maar een beetje hulp maakt waarschijnlijk wel dat het wat soepeler loopt.

Lieve miss_sly
Goed van je dat je de eerste stappen aan het zetten bent!
Elk stapje is er 1 dat moet je zowieso in gedachten houden.
Ook een depressie is er niet opeens, die gaat ook met stapjes, hand in hand met de ontkenning.
Als je je down voelt denk je in het begin, och ik heb n rotdag, etc. Tot je op n punt komt waarop je zelf ( of je omgeving) je laat weten dat het toch niet helemaal normaal is.
Ok je hoeft idd niet 9 maanden lang het zonnetje in huis te zijn zoals hierboven al wordt gezegd, maar ipv op een roze wolk op een zwarte/grijze wolk gaan zitten is echt niet goed.
Lees rustig de linkes door die je hierboven hebt gekregen en laat het goed tot je doordringen en geef je zelf de ruimte en de kans om jezelf er in te herkennen.
pas als je het zelf accepteerd kun je hulp gaan zoeken die je helpt. zolang er in jou hoofd geen ruimte is voor acceptatie/herkenning zal dit niet veel zin hebben (tenzij bv schaap ziet dat het echt niet langer meer gaat)
Bij elk persoon uit een depressie al dan niet prenataal postnataal of van welke aard dan ook zich anders

*maffe hier nog terugkomt vd week voor haar eigen verhaal, eerst is miss_ sly aan de beurt *

Het rottige is, als je een gebroken been hebt dan ziet iedereen het. Als je je rot voelt dan kan je dat soms best wel goed verbergen. Het is denk ik ook zo dat mensen iets zichtbaars makkelijker aannemen dan iets wat je niet kan zien.

Goed dat schaap met je meegaat volgende week. Ik denk dat je al heel goed bezig bent Miss sly door het in elk geval met een paar mensen om je heen te delen, zodat je er niet zo alleen in staat

Lieve maffe, er is hier best plaats voor ons beiden, hoor. Als je iets kwijt wil, kun je dat gewoon ook nu posten

Ehm Miss, heb even nog m'n posts nagelezen en ben idd erg hard aan het oordelen. Ik kan natuurlijk niet weten hoe jij je voelt en het spijt me dat ik je het gevoel heb gegeven dat ik denk dat je je aanstelt ofzo.
Misschien moet ik zelf ook eerst even nadenken voor ik wat neertyp.
Dus m'n excuses hiervoor.

Ik vind het erg fijn dat je er op deze manier nog even op terugkomt. Dank je wel

Wat netjes van je nummer_zoveel.
Het is zo moeilijk als de 'buitenwereld' je eigen harde oordeel/angst ("Ik stel me aan") bevestigt. Tenminste, ik vond dat heel lastig indertijd.

Weet iemand in hoeverre extra vitamine B6 slikken goed is of kan zijn? En kan dat zeker geen kwaad voor de baby? Schaap heeft, op mijn verzoek, al een potje gehaald met 20 mg pyridoxine, want ik had daar wat over gelezen. Alleen, nu ik ze heb, durf ik niet goed. Eventueel anders nog bellen met het ziekenhuis en vragen wat zij ervan vinden?

Miis_sly, ik heb in de zwangerschap van Merel op advies van de verloskundige extra vitamine B geslikt (een dubbele dosis). Dit ter voorkoming van een nieuwe ppd. Ik slik het nog steeds. Ikzelf heb het idee dat dit echt geholpen heeft. En het is een kwestie van 'baadt het niet, schaadt het niet', want eventuele tevelen aan vitamine B plas je gewoon weer uit.

Ik las dat je alleen B12 (van de b-vitamines) niet uitplast als je teveel hebt, de rest wel. Dus sly, ik denk dat je er niet zoveel kwaad mee kan doen hoor. Als het voor jou prettiger voelt, zou ik even de apotheek of ziekenhuis bellen om het te vragen.
Het lijkt me het proberen wel waard

Ik heb er maar gewoon eentje genomen vanochtend. Het zijn tabletjes van 20 mg, dus een hele lage dosis. Die ga ik vast de hele week slikken tot volgende week naar de gyn. Indien ik al verschil voel is dat prettig, en anders heb ik ook een ingang om er bij de gyn over te spreken, namelijk dat ik B6 ben gaan slikken omdat....etc.

Het bezwaart me wel hoeveel invloed dit ook heeft op schaap. Hij reageert heel lief en begrijpend hoor (gisteren een enorme bos gele tulpen gehad toen ik thuiskwam met een kaartje erbij dat hij het zo naar vindt voor me en dat we er samen wel uit komen), maar het heeft toch ook wel een behoorlijke impact op hem.

Om een voorbeeld te noemen: er is hem gevraagd voor zijn werk 5 dagen naar Engeland te gaan in april. Pffff, 5 dagen, dat lijkt me zo onoverkomelijk lang. Maar tegelijkertijd vind ik niet dat hij zijn werk niet (goed) zou moeten kunnen doen, omdat ik daar moeite mee heb. Dat is toch eigenlijk ook niet reeel.
Hij stelde zelf al voor om het met zijn manager te bespreken en te vragen of 3 dagen ook mogelijk was. Dat is nog enigszins te overzien voor me, dus dat klinkt al beter. Maar als zijn manager zegt dat het toch echt 5 dagen moet, dan is hij dadelijk dus een week weg...

Hey miss ik weet niet goed wat ik moet zeggen, maar ik wilde even laten weten dat ik met je meeleef. Ik vind het zo vervelend voor je. Ik hoop echt dat je er al pratende weer uit komt, en al is het maar een klein beetje, dat de vitamines helpen.

Sly, feit dat je je hier nu zo druk om maakt en er zo tegenop ziet, vind ik een teken aan de wand. Maar probeer je niet schuldig te voelen. De vergelijking is al eerder gemaakt, als je een gebroken been had, of iets anders fysieks, dan had je het makkelijker kunnen accepteren. Psychische narigheid is een stuk lastiger, abstracter, niet zichtbaar. Maar niet minder legitiem!
Over het schuldig voelen: wat mij indertijd heeft geholpen is heel duidelijk afspraken maken over eerlijk zijn. Zeg het eerlijk als je vindt dat ik zeur, zeg het eerlijk als ik te veel van je vraag, zeg het eerlijk als het je even te veel wordt. Op die manier volede ik de vrijheid om steun te vragen omdat ik erop kon vertrouwen dat mijn toenmalige partner op tijd zijn eigen grenzen aan zou geven. _{Dat was wel eens erg moeilijk en confronterend als hij dat ook daadwerkelijk deed, maar het werkte voor ons wel!}

miss_sly, een hele dikke knuffel voor jou!
En ook voor maffe, ook al schrijf je eea nu nog niet uit

Dat klinkt in ieder geval zeker als een belangrijk punt richting schaap. Hij wil natuurlijk alles goed doen, maar kan me heel goed voorstellen dat dat ook wel eens te zwaar wordt. Maar vond je het dan, juist omdat je je al niet goed voelde, niet nog extra...afgewezen, terecht gewezen, aangevallen, als hij dan een keer zei dat het even te veel was?

Miss-Sly, ik heb ook extra vitamine B geslikt. Merkte niet zoveel verschil en ben er dus mee gestopt toen het op was.
Laatst bij de vk heb ik een folder meegenomen over massage tijdens de zwangerschap. Dat zou ook een positieve invloed hebben en (eventuele) pre-natale depressies kunnen verminderen. Ik zit er aan te denken dat binnenkort maar eens te proberen.
Ik weet hoe rot het is je niet (meer) happy te voelen tijdens de zwangerschap, hoe moeilijk het is erover te praten (hey, jij bent al verder dan ik wat dat betreft!). De schuldgevoelens met aan de andere kant juist het totale gebrek aan gevoel (hoezo dubbel?), de huilerigheid, de enorme hoeveelheid energie die het vreet...
Hopelijk kom je hier (al dan niet met hulp) nog uit en zul je toch nog vele roze momenten kennen de komende maanden

Oh ja, ik had geluk: bij mij was alle negativiteit de vorige keer bijna gelijk na de bevalling weer verdwenen. Samen met (vrijwel) alle andere kwalen die me al die maanden zo hadden gedwarsboomd!

quote:

Op donderdag 19 februari 2009 10:06 schreef miss_sly het volgende:
Maar vond je het dan, juist omdat je je al niet goed voelde, niet nog extra...afgewezen, terecht gewezen, aangevallen, als hij dan een keer zei dat het even te veel was?

Dat vond ik vreselijk moeilijk! En ik kan me ook nog heel goed een situatie herinneren die volledig uit de hand is gelopen omdat het zo hard aankwam dat hij even stoom ging afblazen bij een vriend. Maar toch, met mijn ratio wist ik dat hij dat ook nodig had. En nogmaals, door die afspraak (en de ervaring dat hij zich daar dus ook aan hield, hoe moeilijk voor mij ook) was de situatie voor hem draaglijker en voor mij eigenlijk ook, omdat ik me minder belemmerd voelde om om steun te vragen. Gelukkig had (heb! ) ik ook nog een zus bij wie ik letterlijk dag en nacht terecht kan.

Kersjes, je hebt nu iig de weg naar dit topic weten te vinden. Wellicht kun je er je verhaal kwijt als je die behoefte voelt.
Zo ook Maffe.
Lieve dames, sterkte.