Wat is het beste album van de jaren 80?

quote:

Op dinsdag 17 juli 2007 08:21 schreef ruud.nl het volgende:
[afbeelding]

quote:

Op woensdag 27 juni 2007 20:47 schreef Slapshot het volgende:
[afbeelding]

Klassieker.

quote:

Op dinsdag 17 juli 2007 11:20 schreef outsidr het volgende:

[..]



En deze niet vergeten

[afbeelding]
[afbeelding]

quote:

Op dinsdag 17 juli 2007 01:38 schreef tong80 het volgende:

[..]

Vanwaar dit bericht

quote:

Op dinsdag 24 juli 2007 15:31 schreef Waaghals het volgende:
The Chameleons - Script of the Bridge
[afbeelding]

The Chameleons - What does anything mean? Basically
[afbeelding]

quote:

Op maandag 23 juli 2007 17:23 schreef Slappy het volgende:

[..]

Jammer van die eerste
Dark angel
Ohja dit ook een van me jaren 80 toppers
[afbeelding]
Vio-lence

quote:

Op woensdag 25 juli 2007 19:26 schreef Magereheinus het volgende:
Beste metal album is sowieso Slayer met Reign in Blood

quote:

Op woensdag 25 juli 2007 17:48 schreef trebremmit het volgende:
[afbeelding]

Beste metal album, nog net jaren tachig dacht ik.

quote:

Op woensdag 25 juli 2007 21:43 schreef tong80 het volgende:

[..]

Had ik die nog niet genoemd

quote:

Op woensdag 25 juli 2007 19:46 schreef HAL9000S het volgende:
[afbeelding]



Verdient ook een vermelding

quote:

Op dinsdag 24 juli 2007 15:31 schreef Waaghals het volgende:

The Sound - From the lions mouth
[afbeelding]

quote:

Op zondag 15 juli 2007 20:45 schreef MuadDib het volgende:
[afbeelding]

quote:

Op maandag 30 juli 2007 18:56 schreef HAL9000S het volgende:
Van deze serie had je toch een rode, gele en een zwarte editie? Die zwarte schijnt het best te zijn en die zoek ik nog steeds op vinyl.

quote:

Op maandag 30 juli 2007 19:44 schreef HAL9000S het volgende:
Hmmm... mischien bedoelde ze dan The ConstruKction of Light.

quote:

Although they barely receive credit, Suicide (singer Alan Vega and keyboardist Martin Rev) is the source point for virtually every synth pop duo that glutted the pop marketplace (especially in England) in the early '80s. Without the trailblazing Rev and Vega, there would have been no Soft Cell, Erasure, Bronski Beat, Yaz, you name 'em, and while many would tell you that that's nothing to crow about, the aforementioned synth-poppers merely appropriated Suicide's keyboards/singer look and none of Rev and Vega's extremely confrontational performance style and love of dissonance. The few who did (Throbbing Gristle, Cabaret Voltaire) were considered too extreme for most tastes.

Suicide had been a part of the performing arts scene in New York City's Lower East Side in the early/mid-'70s New York Dolls era. Their approach to music was simple: Rev would create minimalistic, spooky, hypnotic washes of dissonant keyboards and synthesizers, while Vega sang, ranted, and spat neo-Beat lyrics in a jumpy, disjointed fashion. On stage, Vega became confrontational, often baiting the crowd into a riotous frenzy that occasionally led to full-blown violence, usually with the crowd attacking Vega. With their reputation as controversial performers solidified, what was lost was that Suicide recorded some amazingly seductive and terrifying music. A relationship with Cars mastermind Ric Ocasek proved successful, bringing their music to a wider audience and developing unlikely fans (Bruce Springsteen went on record as loving Suicide's Vietnam-vet saga "Frankie Teardrop"), but after numerous breakups and reconciliations, Rev and Vega settled for being more influential than commercially successful.

Ironically, the '90s proved to be a decade of vindication for Suicide with the rise of industrial dance music, Chicago's Wax Trax! label, and the bands associated with it (Revolting Cocks, Ministry, 1000 Homo DJs, etc.). Although not a big part of the scene anymore, the profound influence of Suicide on a generation of younger bands was readily apparent. When the duo returned in 2002 with American Supreme, its first studio release in ten years, much fanfare resulted, no doubt considerably furthered by Vega's presence around this time as a heavily profiled exhibitionist of art in New York, where he had presented a show at the Jeffrey Dietch Gallery in New York earlier in the year.

quote:

Op maandag 30 juli 2007 18:56 schreef HAL9000S het volgende:

[..]

Van deze serie had je toch een rode, gele en een zwarte editie? Die zwarte schijnt het best te zijn en die zoek ik nog steeds op vinyl.

Ik dacht trouwens dat Peter Steele z'n inspiratie voornamelijk uit Sisters of Mercy had gehaald maar na het luisteren van Children of God van Swans is het me duidelijk geworden. Vooral het album bloody kisses lijkt wel een tribute.

quote:

Op maandag 30 juli 2007 21:47 schreef HAL9000S het volgende:
[afbeelding]

Iemand bekend met deze obscure topper?
[..]

Echt een gruwelijk gave, innovatieve, minimalistische en hypnotiserende sound. Zeker een aanrader als je 'm nog niet kent, net zoals het eerste album uit '77 geloof ik.