Welke film heb jij pas/vandaag gezien? Deel CXI

Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (Joe Berlinger & Bruce Sinofsky, 1996)
Intrigerende documentaire over de brute moord op drie kinderen en vervolging van de drie tieners die het gedaan zouden hebben. De vraag of ze schuldig zijn of niet is niet het enige speerpunt van de film. De makers zijn van mening van niet, maar wat deze film vooral laat zien is de manier waarop vooroordelen grote gevolgen kunnen hebben. De meeste mensen hadden de tieners al veroordeelt op basis van het uiterlijk van één van de drie tieners, terwijl de aangedragen bewijzen verre van een sluitende zaak als resultaat hebben. De tagline zegt eigenlijk perfect hoe ik me voel na het zien van de documentaire: It's frightening to think they did it. It's terrifying to think they didn't. ****

Babam ve oglum (My Father and My Son) (Çagan Irmak, 2005)
Best goed melodramatisch familiedrama uit Turkije. De IMDb score is erg overdreven, maar een slechte film is het ook zeker niet. De muziek pakt soms wat te enthousiast uit om de tranen te trekken, maar verder is het een mooi verhaal over een familie-tragedie. De dagdromen van het zoontje zijn best leuk uitgewerkt. Alleen jammer dat het acteerwerk niet van iedereen even sterk is. ***½

The Messengers

Tja..oud vervallen huis waar een jong gezin met een wat obstinate dochter hun intrek neemt.
De historie van het huis was er een van moord en doodslag. De geesten beginnen vervolgens
het jonge gezin weg te pesten en dan vooral de dochter moet het in het begin ontgelden die natuurlijk niet door de ouders wordt geloofd wanneer zij om hulp schreeuwt. Familie krijgt later onverwachte hulp van een toevallige passant die de vele zwarte raven met een geweer te lijf gaat en het jonge gezin helpt de oogst binnen te halen. Later wordt deze toevallige passant zelf aangevallen door de zwarte raven omdat -zoals later blijkt - hij onderdeel is van de geschiedenis van het Huis.Dat resulteert in flashbacks van de gebeurtenissen die in het oude Huis hebben plaatsgevonden. Uiteindelijk wordt deze toevallige passant door de ronddolende geesten te pakken genomen waarna de zielen rust vinden en het gezin verder in alle rust verder kan leven.


Tja..redelijke spannende film, goed shock-effect op zijn tijd maar had er iets meer van verwacht. Denk aan een kruising van Poltergeist meets The Sign meets The Birds. Al met al de moeite waard van het bekijken maar niet meer dan dat.

Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969, VS, George Roy Hill)
Dit was een erg komische en luchtige western. Paul Newman en Robert Redford zijn het perfecte coole, grappige, charismatische duo. Maar onder al die grappen en grollen zit ook de tragiek van twee mannen op de vlucht, die weten dat elk uur hun laatste kan zijn. Wat prachtig tot uiting komt in de grandiose finale.
cijfer: 8.5

Citizen Kane (1941, VS, Orson Welles)
Terecht gezien als één van de beste films allertijden. Met en van een geweldige Orson Welles.
cijfer: 9.5

Umberto D. (1952, It, Vittorio De Sica)
Prachtig ontroerende film over een sympathieke koppige arme zieke oude man, Umberto Domenico Ferrari, en zijn hondje, Flike. Carlo Battisti, die niet eens een professioneel is, zet zo'n geweldige presatie neer dat zelf Takashi Shimura er nog iets van kan leren. Extra pluspuntje is Maria-Pia Casilio als Maria
cijfer: 9.5

[ Bericht 1% gewijzigd door Lonewolf2003 op 25-06-2007 17:04:19 ]

ik heb eergister braveheart gekeken.. geniale film..
Mel gibson hoofdrolspeler en regiseur..
Geeft zichzelf mooie rol in de film..:P mag met 2 mooie dames aanklooie..:D

quote:

Op zondag 24 juni 2007 14:43 schreef victorinox het volgende:
Pirates of the Caribbean: At World's End
Ruim 2,5 uur aan oeverloos gezanik, gezwam en geneuzel...
Weer eentje waar de lange tijdsduur de film naar de klote helpt.
Ik hoop dat het volgende deel een stuk korter is, anders ga ik hem niet meer in de bioscoop kijken.
5/10

Inderdaad, veel te lang, nergens echt meeslepend. Lamme karakters en een mooi dieptepunt wanneer er op de meest vervelende manier mogelijk maar weer eens een huwelijksaanzoek wordt gedaan (spoiler).

Grotendeels ook vrij fantasieloos, met die nieuwe schurk en de manier waar sommige zaken worden voorgesteld (ik zal maar niet spoileren dan, maar denk aan een grote witte vlakte ).

Zelf gisteren Sicko gezien. Mijn aandacht verslapte misschien twee keer. Toch een prachtig staaltje film van Moore hoor .

quote:

Op maandag 25 juni 2007 15:49 schreef Lonewolf2003 het volgende:
Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969, VS, George Roy Hill)
Dit was een erg komische en luchtige western. Paul Newman en Robert Redford zijn het perfecte coole, grappige, charismatische duo. Maar onder al die grappen en grollen zit ook de tragiek van twee mannen op de vlucht, die weten dat elk uur hun laatste kan zijn. Wat prachtig tot uiting komt in de grandiose finale.
cijfer: 8.5

Ook gezien vanavond

Butch Cassidy and the Sundance Kid (George Roy Hill, 1969) :: 8.6

Wat een fantastische film, perfect duo, super camerawerk, prachtige montage van muziek en heerlijke actie. De finale is grandioos uit gewerkt.

quote:

Op maandag 25 juni 2007 15:49 schreef Lonewolf2003 het volgende:
Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969, VS, George Roy Hill)
Dit was een erg komische en luchtige western. Paul Newman en Robert Redford zijn het perfecte coole, grappige, charismatische duo. Maar onder al die grappen en grollen zit ook de tragiek van twee mannen op de vlucht, die weten dat elk uur hun laatste kan zijn. Wat prachtig tot uiting komt in de grandiose finale.
cijfer: 8.5

Prachtige film idd. raindrops keep fallin' on my head! En die opening is ook om je vingers bij af te likken. Heb je The Left Handed Gun gezien? Ook met Newman. Ik vind het erg leuk hoe hij meestal 'kiest' voor de wat minder gewone westerns. Pocket Money is er nog zo 1.

The 51st State
Samuel L. Jackson op de automatische piloot als een chemicus die een drug ontwerp en dit aan de hoogste bieder wil verkopen. Leukste stuk uit de film was in het begin als Robert Carlyle als Liverpoolfan in een Manchesterbar herrie gaat schoppen. Hersenloze actie en humor.
Cijfer 6.5

Cloud 9
Waardeloze film met Burt Reynolds over een man die een waanzinnig goed idee heeft om strippers aan een beachvolleyball mee te laten doen. Dramatisch acteerwerk, en geen tiet te zien. Of misschien net 2.
Cijfer 3.0

quote:

Op maandag 25 juni 2007 22:29 schreef Professional het volgende:

Cloud 9
Waardeloze film met Burt Reynolds over een man die een waanzinnig goed idee heeft om strippers aan een beachvolleyball mee te laten doen. Dramatisch acteerwerk, en geen tiet te zien. Of misschien net 2.
Cijfer 3.0

Precies je geeft de film nog een kans omdat je denkt grietjes die gaan beachvolleyen en dat je dan nog wat leuks te zien krijgt. Maar nee ... dan wordt het al snel triest.

quote:

Op zondag 24 juni 2007 23:45 schreef PDOA het volgende:

[..]

Volgens mij was dat ook de bedoeling.

Voor de rest moet je deze film alleen kijken als je knetterstoned bent of met een groep vrienden. Alleen is er geen hol aan.

Dat weet ik wel. Sommige dingen werken wel andere dingen weer niet.

Kijk als films als Dumb and Dumberer 2 daarvan weetje ook dat het redelijk triest is. Maar zelfs met die insteek is die film NIET te genieten. Ook als je stoned bent.

Stranger on the Third Floor (Boris Ingster, 1940)
Door sommige critici wordt deze B-film als de eerste film-noir beschouwd en het is niet lastig om te ontdekken waarom. Prachtige schaduwpartijen zijn er te zien met name in de trappenhuis-scene. Ook de droomsequentie is tof gedaan. Het verhaal over een kroongetuige die wroeging krijgt over zijn getuigenis is ook best aardig, maar het is wat dat betreft wel duidelijk een b-productie. ***½

(#563) Dom za vesanje (Time of the Gypsies) (Emir Kusturica, 1988)
Goede film van Joegoslaaf Emir Kusturica. Zoals altijd speelt de film zich af in de wereld van de zigeuners. De telekinetische effecten zijn erg leuk gedaan en geven de film iets magisch. De muziek van Goran Bregovic is ook weer goed en dit draagt ook erg bij aan de sfeer. De film is minder grappig dan zijn latere films, maar toch zitten er weer een aantal leuke momenten in. ****

Ai qing wan sui (Vive l'amour) (Tsai Ming-Liang, 1994)
Mooie verstilde film van Tsai Ming-liang, die duidelijk beïnvloed is door het werk van Antonioni. Met name de erfenis van L'eclisse klinkt door. Dezelfde dialoogloze shots van mensen die aansluiting zoeken bij de rest van de samenleving. Vooral de scene waarin twee van de hoofdrolspelers elkaar voor het eerst ontmoeten en elkaar aftastend achtervolgen is prachtig. ****

The Hills Have Eyes II (Martin Weisz, 2007)
De naargeestige sfeer die de remake nog prima te pruimen maakt is bij deze sequel compleet verdwenen. Wat je overhoudt is een inspiratieloze slachtpartij volgens het "tien-kleine-negertjes"-principe. Er zitten nog wat aardige gruwelijkheden in, maar echt indruk maakt het nergens. *½

The Pursuit of Happyness
Zouden de makers het echt zo bedoeld hebben? Of zou het toch toeval zijn dat ze hun inspirerend en motiverend verhaaltje verfilmd hebben op een totaal ongeïnspireerde en clichématige manier? Uiteindelijk voldeed de film perfect aan de verwachtingen, helaas is dat in dit geval geen pluspunt.

Pat Garrett & Billy the Kid
Ik had me aan een sci-fi musical verwacht, maar dit bleek een western over Pat Garrett & Billy the Kid te zijn. Het verhaaltje is al vaker verteld en deze versie is niet zo verschillend van alle anderen, Coburn zet een moeilijk kijkende Pat Garrett neer en Kristofferson een vrolijke Kid. Als extraatje krijgen we nog Bob Dylan, die niet alleen een sidekick van Billy speelt, nee, Bawb mag ook nog op achtergrond neuzelen als er weer iemand een zonsondergang tegemoet rijdt en mag Knockin' on Heaven's Door te berde brengen als er nog eens eentje wordt neergeknald. Zeker de moeite, maar niet echt essentieel.

Carrie (1976, VS, Brian De Palma)
De film begon heel goed. Al snel had ik het gevoel dat dit een geslaagde horror zou gaan worden. We krijgen een goed portret van een gepest eenzaam meisje met een overchristelijke moeder. Ondertussen leren we ook over haar paranormale gave die ze blijkt te beschikken. De spanningsboog is erg goed. En bereikt zijn hoogtepunt tijdens het bal. Vooral het moment als Carrie gaat dansen en de camera sneller en sneller, bijna losgeslagen, begint te draaien. Daarna volgt een perfecte spanningsopbouw naar het moment met de fameuze emmer. Op dit moment kreeg de film van mij zeker een 8.5. De spannig is opgebouwd. Ik zit klaar voor de ontlading. Maar dan...
zakt de film opeens heel erg in. Ik ken weinig films, die zo inzakken op wat het moment supreme zou moeten zijn. Wat volgt is 5 minuten snelle chaos. Het moment dat Carrie doorslaat en aan het moorden slaat, is niet spannend. Het is niet eng. De dood van de goede lerares mist bijvoorbeeld emotionele impact. En het is zelfs niet "You deserved it, bitches"-vermakelijk. Even later weer. Een scené van een bebloede Carrie, die op het punt staat overreden te worden door haar twee vijanden in een auto. Sorry, meneer De Palma in de handen van uw grote idool Hitchcock was dit waarschijnlijk een grandioos spannend moment geweest, in uw handen is het echter leeg. Ik voel helemaal niks.
Het einde bevat dan nog wel een zeer goed schrikmoment, maar tja kwaad is dan al geschied.
DIt alles is zeker niet de schuld van Sissy Spacek, die zeer overtuigend de verschillende emotionele stadia van Carrie neerzet, van een gepest verlegen meisje naar iemand die langzaam meer zelfvertrouwen krijgt, naar iemand die compleet doorslaat.
cijfer: 6

[ Bericht 0% gewijzigd door Lonewolf2003 op 26-06-2007 15:45:52 ]

quote:

Op dinsdag 26 juni 2007 08:58 schreef Lambiekje het volgende:

[..]

Precies je geeft de film nog een kans omdat je denkt grietjes die gaan beachvolleyen en dat je dan nog wat leuks te zien krijgt. Maar nee ... dan wordt het al snel triest.

Vantevoren kun je inderdaad al weten of de film wat voorstelt of niet. Gelukkig ben ik dan zo eigenwijs om hem toch op te zetten en hem af te kijken. Meestal lig ik dan in een deuk als ik bepaalde acteerprestaties zie, en het simpele gemak waarmee een film gemaakt wordt.
Je kunt daarna nog altijd de film afkraken, maar de tijd krijg je helaas niet terug.

quote:

Op dinsdag 26 juni 2007 15:39 schreef Lonewolf2003 het volgende:
Carrie (1976, VS, Brian De Palma)
De film begon heel goed. Al snel had ik het gevoel dat dit een geslaagde horror zou gaan worden. We krijgen een goed portret van een gepest eenzaam meisje met een overchristelijke moeder. Ondertussen leren we ook over haar paranormale gave die ze blijkt te beschikken. De spanningsboog is erg goed. En bereikt zijn hoogtepunt tijdens het bal. Vooral het moment als Carrie gaat dansen en de camera sneller en sneller, bijna losgeslagen, begint te draaien. Daarna volgt een perfecte spanningsopbouw naar het moment met de fameuze emmer. Op dit moment kreeg de film van mij zeker een 8.5. De spannig is opgebouwd. Ik zit klaar voor de ontlading. Maar dan...
zakt de film opeens heel erg in. Ik ken weinig films, die zo inzakken op wat het moment supreme zou moeten zijn. Wat volgt is 5 minuten snelle chaos. Het moment dat Carrie doorslaat en aan het moorden slaat, is niet spannend. Het is niet eng. De dood van de goede lerares mist bijvoorbeeld emotionele impact. En het is zelfs niet "You deserved it, bitches"-vermakelijk. Even later weer. Een scené van een bebloede Carrie, die op het punt staat overreden te worden door haar twee vijanden in een auto. Sorry, meneer De Palma in de handen van uw grote idool Hitchcock was dit waarschijnlijk een grandioos spannend moment geweest, in uw handen is het echter leeg. Ik voel helemaal niks.
Het einde bevat dan nog wel een zeer goed schrikmoment, maar tja kwaad is dan al geschied.
DIt alles is zeker niet de schuld van Sissy Spacek, die zeer overtuigend de verschillende emotionele stadia van Carrie neerzet, van een gepest verlegen meisje naar iemand die langzaam meer zelfvertrouwen krijgt, naar iemand die compleet doorslaat.
cijfer: 6

boek is ook veeeeel sterker

Jackass Number Two (2006)
Ach ja wie kent ze niet de heren van jackass die maffe stunts uitvoeren die goed op de lachspieren werken. Gevaar bij nog een film is misschien dat het allemaal teveel wordt en te overdone, maar dit viel me 100% mee. Ik heb van voor naar achteren gelachen. Fantastische stunts weer alhoewel soms de grens naar ranzigheid aardig dichtbij komt. Niettemin is voor mij een deel 3 zeker nog welkom.

quote:

Op dinsdag 26 juni 2007 17:07 schreef Shogo het volgende:
Jackass Number Two (2006)
Ach ja wie kent ze niet de heren van jackass die maffe stunts uitvoeren die goed op de lachspieren werken. Gevaar bij nog een film is misschien dat het allemaal teveel wordt en te overdone, maar dit viel me 100% mee. Ik heb van voor naar achteren gelachen. Fantastische stunts weer alhoewel soms de grens naar ranzigheid aardig dichtbij komt. Niettemin is voor mij een deel 3 zeker nog welkom.
[afbeelding]

Mij viel de film toen ik hem zag een paar maanden geleden ook hartstikke mee. Ik was erg bang voor een been there-done that gevoel, maar de film was verrassend fris en geinig. Denk dat je zo'n film niet te vaak moet doen. Eens in de drie jaar ofzo. Zodat het geen overkill wordt.

Cujo (1983)
Stephen Kings Rothond. St Bernard wordt na een beet van een vleermuis nogal bijterig.
Cijfer 5 / imdb 5.6

Supercross (2005)
jaja een film over supercross. Eindelijk een film over races waarbij de subplot niet zo triest is. En dan bedoel ik films als Driven of Fast of the Furious. Geen overbodige gekwebbel. Gewoon racen. Ik ben van mening dat er best coole shots zijn gemaakt van de races, de jumps van crossmotoren. En dat meisje Piper die mag er best wezen.

Wat de film uitbeeld is gewoon goed. Camera werk is oke. Ik verwacht bij z'n film geen hoogstaande acteerprestaties. En dat vind ik niet meetellen bij dit soort films. Geen echte irritaties. Gewoon coole jumps. Irritaties heb ik wel bij Driven, Fast en the Furious 1/2/3, Torque en Biker Boyz. Bij deze films is naast de hoofddoel racewagens/motoren veel en veelste veel nadruk op de romslomp naast de baan.

Dit ongelovelijk lage cijfer is mijn ogen ontrecht. Het is zeker geen bottomnotering waard.

cijfer 6 / imdb 2.5 #72

[ Bericht 13% gewijzigd door Lambiekje op 26-06-2007 23:50:09 ]

Copying Beethoven Wat een beroerde shit.

Land of the Dead (2005, VS, George A. Romero)
Mijn eerste Romero zombie-film. En het smaakt zeker naar meer. Het was een zeer vermakelijke coole zombiefilm met veel gore. En je krijgt er ook nog een snufje politieke satire bij. Al moet daar ook weer niet te hoogdravend over gedaan worden. In eerste instantie is het een zeer vermakelijke coole zombiefilm met veel gore.
cijfer: 7.5

Se7en is leuk, maar niet zo bijzonder als de commentaren doen verwachten. Seriemoordenaar met freaky motieven, bla bla bla, het is te vaak gedaan. Misschien dat het einde wat had toegevoegd, als ik niet al een keer de laatste vijf minuten had gezien.

Reservoir Dogs

"Had je die nog nooit eerder gezien, Falco ?" "Nee idd, die had ik nog nooit eerder gezien " Tsja, het is gewoon een prima film, net zoals alle films van Quentin Tarantino dat zijn. Soms een beetje wisselvallig qua scenes, maar de sterke zullen me gelukkig lang bijblijven. Vooral de scene met het oor natuurlijk . Cijfer: 7,5

Arsenal

Wederom zo'n prachtig stukje propaganda van Alexander Dovzhenko (ik begin nu toch benieuwd te worden naar Zemlya). Dit keer gaat het over hoe Oekraïne communistisch werd. Qua cinematografie en montage is het erg knap. Sommige beelden zijn cool in combinatie met de muziek eronder, alhoewel die op den duur wel gaat irriteren. Maar helaas, zoals vaker bij Russische films, is het ook hier qua verhaal een rommelig allegaartje. Er is ook geen sprake van personages, waar je kunt meeleven. Style over substance dus, zullen we maar zeggen, maar dat is wel vaker het geval bij propaganda . Cijfer: 6,5

Ring of Terror

Ultraslecht is dit stuk prul, wat voor een horrorfilm moet doorgaan. Oke, ik moet dit natuurlijk in de tijdsgeest van de jaren zestig zien, maar bij een anatomische les zie je niks van gewroet in een lichaam ofzo, maar alleen een stel geschokte gezichten van studenten, die overigens gespeeld worden door een stel vadsige halfkalende veertigers. De verhaalstructuur zit ook belachelijk vaag en suffig in elkaar. Oke, genoeg woorden aan vuil gemaakt dus . Cijfer: 1,5

If....(Lindsay Anderson, 1968)
Prima zwart-komische film over het leven op een Engelse kostschool. In 7 hoofdstukken wordt subtiel naar de geweldige finale toegebouwd die schokkend en grappig tegelijk is. Malcolm McDowall speelt voortreffelijk de leider van de 'rebellen' die de eeuwenoude tradities aan hun laars lappen, en tot het extreme gaan om onder het keurslijf van de school uit te komen. Niet zozeer herkenbaar voor ons Nederlanders echter, misschien was het effect anders nog sterker geweest.

Hard Eight (Paul Thomas Anderson, 1996)
Weer iets heel anders dan we tegenwoordig gewend zijn van PTA. Het drama is minder sterk ondanks dat de acteurs prima hun best doen. Het verhaal, een opgewarmd Las Vegas + moord verhaaltje , is nogal summier en de ontknoping nogal onbevredigend. Let op Hoffman als extreem irritant gokkertje, wel erg leuk.

Punch-Drunk Love (Paul Thomas Anderson, 2002)
Het kon bijna niet anders maar dit is inderdaad Sandler's beste film. Zijn schlemieligheid wordt volop uitgebuit en Emily Watson is natuurlijk ideaal gecast als zijn net zo vreemde liefdesobject. De opzettelijk misplaatse muziek was een leuke afwisseling en zeker tijdens de scenes waar het Sandler allemaal teveel wordt komt dit tot een mooi hoogtepunt. Slagroom op de taart is Hoffman die toch echt maar 5 minuten screentijd nodig heeft om zijn stempel op een film te drukken.

Five Easy Pieces (Bob Rafelson, 1970)
Mooi portret van een man die eigenlijk niet kan liefhebben. Sterk geacteerd van Nicholson die hier een karakter neerzet met een kant die hij niet vaak laat zien. Nicholson speelt Robert, een moeilijke knakker die een veelbelovende carriere als pianist in het verschiet had maar dat allemaal heeft opgegeven. Gaandeweg de film wordt duidelijk dat Robert, waarschijnlijk door de moeilijke band met zijn vader, zich nergens aan kan binden. Dit tot zijn eigen frustratie. Goede bijrollen van Susan Anspach en Karen Black als zijn lieve maar domme vriendin.

A.I.: Artificial Intelligence (Steven Spielberg, 2001)
Spielbergs robotdrama had ik nog nooit goed bekeken, maar was niet bijster onder de indruk. Prachtig uitgevoerd en vormgegeven maar toch te dramatisch en te lang. Zeker het 'tweede' einde is weer zo'n service naar de sentimentele kijker dat ik me afvraag of Spielberg in staat is ook zonder waargebeurd verhaal een wat minder voorspelbaar einde te fabriceren.

Death Proof (Quentin Tarantino, 2007)
De fijne deeltjes van Tarantino's hommage gaat grotendeels aan mij voorbij omdat ik simpelweg niet zoveel weet van B-films. Death Proof zakt bij tijde toch wel in door de dialogen die meer miss dan hits zijn. Bij de hits zitten wel een paar leuke zoals het gesprek tussen vader en zoon sheriff en de dinerscene van de stuntdames. Wat overblijft is de denderende eindscene die een boel goedmaakt, net als de toppie soundtrack. Leuk.

American History X
Super mooie film vind ik het.. Geeft ook eigenlijk een boodschap af dat we elkaar niet moeten haten enzo.. Super gedaan. Het einde.. zó zielig vond ik het..

Sanshô Dayû (Sansho The Bailiff)
Wat een prachtige film! Van het begin tot het einde zit je in het aangrijpende verhaal en wordt van de ene in de andere emotie gegooid. Alles komt voorbij: humor, actie en natuurlijk vooral veel drama. Nergens geforceerd maar oprecht aangrijpend. De film grossiert in prachtig gefilmde scenes waardoor de film vooral op het visuele vlak subliem is.
Het acteerwerk is fantastisch waarbij vooral de hoofd personages er bovenuit steken maar ook de bijrollen goed worden vertolkt.
Daarnaast krijg je ook stof tot nadenken door de vragen die Mizoguchi stelt en is de film door de recente slaven bevrijdingen in China wellicht wel actueler dan ooit tevoren.
Sansho The Bailiff is wat mij betreft verplicht kijkvoer voor iedere cinefiel.


IMDB Cijfer: 8,8/10
Mijn Cijfer: 9,0/10

Dat klinkt als iets dat ik erg zou waarderen. Heb je hem op dvd, en waar vandaan in dat geval?

quote:

Op woensdag 27 juni 2007 22:15 schreef Timo20 het volgende:
Sanshô Dayû (Sansho The Bailiff)
Wat een prachtige film! Van het begin tot het einde zit je in het aangrijpende verhaal en wordt van de ene in de andere emotie gegooid. Alles komt voorbij: humor, actie en natuurlijk vooral veel drama. Nergens geforceerd maar oprecht aangrijpend. De film grossiert in prachtig gefilmde scenes waardoor de film vooral op het visuele vlak subliem is.
Het acteerwerk is fantastisch waarbij vooral de hoofd personages er bovenuit steken maar ook de bijrollen goed worden vertolkt.
Daarnaast krijg je ook stof tot nadenken door de vragen die Mizoguchi stelt en is de film door de recente slaven bevrijdingen in China wellicht wel actueler dan ooit tevoren.
Sansho The Bailiff is wat mij betreft verplicht kijkvoer voor iedere cinefiel.


IMDB Cijfer: 8,8/10
Mijn Cijfer: 9,0/10

Rare is dat ik die film ook een 9 gaf, er toen dus ook helemaal weg van was. Maar me nu er echt niets meer van kan herinneren. Ja, dat het over kindslaafjes ging ofzo.

quote:

Op woensdag 27 juni 2007 23:58 schreef Lonewolf2003 het volgende:

[..]

Rare is dat ik die film ook een 9 gaf, er toen dus ook helemaal weg van was. Maar me nu er echt niets meer van kan herinneren. Ja, dat het over kindslaafjes ging ofzo.

Dat schijnt bij Mizoguchi's te horen, ik heb er 5 gezien, ik vond ze alle 5 wel goed op het moment zelf en ik kan me van geen enkele van de 5 op dit moment erg veel herinneren. Bij de laatste heb ik zelfs geprobeerd extra goed op te letten om het me toch te herinneren, maar helaas .

Harsh Times: Hmmm. Het concept vond ik leuk. Simpel, maar doeltreffend. Jammer dat het niet wat heftiger was allemaal. Ik hou van personages die doorslaan, vooral als het gepaard gaat met heftig geweld. Daarvoor is Bale ook echt perfect. De enige scene die in de buurt kwam van wat ik verwachtte was die in de bar met Eddy. Zonder dat is het eigenlijk maar een halfbakken drama, wat nooit echt helemaal van de grond komt. Ook zitten er teveel cliché's in. Echt jammer, want het had potentie. Bale en Rodriguez zijn verder trouwens wel tof. 6.

Smokin' Aces: Weer zo'n gemiste kans. De eerste helft is echt heel erg leuk. Heerlijk over the top, veel acteurs, toffe shots, sfeer en muziek.. Maar dan slaat het om en draait alles om Reynolds. Van over the top actie naar drama, dat is niet wat ik wil! Op dat moment zakte voor mij alles in en werd het werkelijk doodsaai en voorspelbaar. Leuke rollen verder nog van Liotta, Garcia en natuurlijk Piven. 6+.

*stalkpost*

Ow, ik heb Le journal d'une femme de chambre gezien en vond hem nogal saai.

En ik kan nog steeds niet tegen die zure kop van Jeanne Moreau.