Ik ook, maar dat wordt niet verwacht van "gehandicapten"... Wij horen zielig te zijn, stil dankbaar voor iedere "normale" die ons helpt... Onze levens zijn gevuld met moeilijkheden en verdriet, we kunnen nou eenmaal niets... Komt nog bij dat men vaak denkt dat je ook geestelijk iets mankeert, getuige de mensen die niet mij, maar iemand bij mij aanspreken...
Vroeger, en nu vaak nog, werden wij weggestopt in instellingen, ver weg van de normale wereld... Poeh, wat eng, iemand met een beperking...
Ik kan me de uitdrukkingen wel voorstellen als ik me "moedig" door het leven en verkeer heen ploeter... Goh, wat sterk... Zo'n begrijpend, meelijdend toontje in de stem... En daarachter die gedachte "Ik zou het niet kunnen, ik zou het niet overleven" of iets in die trant...
Mensen zijn geneigd om mensen met een beperking als anders te bestempelen, terwijl we dat niet zijn... Ik ben een mens, een vrouw, iemands vriendin, en nog een waslijst, en toch echt helemaal normaal... Als laatste komt dat slechte zien, maar het bepaalt niet wie ik ben... Tenminste, niet voor mij... Voor zienden ben ik dat meissie wat zo dapper de wereld in stapt, en dan pas al die andere zaken...
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool