quote:
Op woensdag 9 mei 2007 13:03 schreef ElisaB het volgende:[..]
Ik voel me een beetje 'oma vertelt....' maar goed
![]()
Onze DA's zagen het ook donker in. Poesjes met de hand groot brengen lukt meestal niet. Soms wel natuurlijk, maar dan moeten er wat dingen meezitten. Een aantal omstandigheden is erop van invloed, maar als de moeder er vanaf dag 1 niet naar omkijkt, is dat een veeg teken.
Anyway... onze 4 DA's hebben ons 14 dagen bijgestaan. Van de keizersnee, tot het laatste poesje na 12 dagen overleed. En dat betekende dat een van hen langskwam of wij met de kleintjes daarheen gingen; 's morgens voor het spreekuur en 's avonds laat voor de nachtdienst in ging. En toch hebben ze het niet gered.
Hou me ten goede; als het zich weer zou voordoen, deed ik het weer zo. Dat wil zeggen: ik zou tot het gaatje gaan. Maar ik geloof de DA wel als deze zegt dat je van alles kunt proberen, maar dat de kans dat het gaat lukken niet groot is.
Ach ja, ben gewoon een beetje boos, vind het zo erg, en iemand moet dan de schuld krijgen, in dit geval de dierenarts.
Judeljuud doet er echt alles aan, en dan komt de dierenarts een beetje bot over, ook als hij gelijk heeft.
Ik heb zelf eens een nestje pups in leven gehouden terwijl de dierenarts zei dat ze het niet zouden redden. (en ze zijn allemaal ouder dan 10 jaar geworden).
Ik ben bang dat het ook niet aan Nina ligt, waarschijnlijk voelt zij beter aan dan wij dat er iets niet goed is met de kittens.
Toch blijf ik hopen dat de laatste een wondertje is.