abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_177399912
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
1s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 20:26 schreef jajablahblah het volgende:

[..]

Mijn moeder was al 30 jaar ziek, en het werd alleen maar slechter. Ik gunde haar haar verlossing.
Misschien een andere uitgangssituatie.
In ons gezin is de dood ook niks engs ofzo.
We hebben er wel veel verdriet van, maar het is niks engs. Wij begrepen als gezin die keuze, ze had het jaren daarvoor ook al eens aangekaart. Het was geen ontzettend grote verrassing dat ze dat ging doen.
Ik heb me vaak afgevraagd wat ik liever had gehad, onverwacht of aangekondigd. Dan kies ik toch voor aangekondigd. Ook omdat ze alles zelf geregeld had. Dus er was geen “uitvaartkeuzestress”.
En ik had, en heb, het gevoel dat we rond waren met elkaar.
Al heb ik toch nog heel vaak momenten van “had ik dit of dat nog maar even gevraagd”.
Misschien hou je dat laatste eigenlijk altijd wel. Sowieso kun je niet alles zeggen of vragen.
pi_177400444
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 20:28 schreef Yasmin23 het volgende:

[..]

Misschien hou je dat laatste eigenlijk altijd wel. Sowieso kun je niet alles zeggen of vragen.
Dat inderdaad niet. Maar maak een lijstje van dat je wil dat hij dat in ieder geval gehoord heeft. En een soort top 10 daarvan met het allerbelangrijkste bovenaan. Dan kan je tegen jezelf zeggen dat hij dat in ieder geval wel heeft gehoord.

Wat praktisch in Berlijn verblijven betreft, ik weet niet of je werk of studie hebt, maar er valt vast wat te regelen. Je zegt gewoon dat je een ernstig zieke vader hebt, die niet lang meer heeft en dat je daarom langer weg bent. Veel mensen hebben daar wel begrip voor. Mijn werk toen mijn vader overleed ook, ik moest zelf aangeven wanneer ik weer aan de slag wilde (nou wilden ze mij ook geen jaren kwijt, maar op 1 a 3 weken wilden ze dit mij wel gunnen).
Op zondag 14 november 2010 18:11 schreef liesje1979 het volgende:
Zo is daar Godshand, met zijn sarcastische toon,
Die regelmatig een topic voorziet van spot en hoon.
pi_177400504
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 20:56 schreef Godshand het volgende:

[..]

Dat inderdaad niet. Maar maak een lijstje van dat je wil dat hij dat in ieder geval gehoord heeft. En een soort top 10 daarvan met het allerbelangrijkste bovenaan. Dan kan je tegen jezelf zeggen dat hij dat in ieder geval wel heeft gehoord.

Wat praktisch in Berlijn verblijven betreft, ik weet niet of je werk of studie hebt, maar er valt vast wat te regelen. Je zegt gewoon dat je een ernstig zieke vader hebt, die niet lang meer heeft en dat je daarom langer weg bent. Veel mensen hebben daar wel begrip voor. Mijn werk toen mijn vader overleed ook, ik moest zelf aangeven wanneer ik weer aan de slag wilde (nou wilden ze mij ook geen jaren kwijt, maar op 1 a 3 weken wilden ze dit mij wel gunnen).
Ja op werk weten ze het. De werkgever is tot nu toe zeer begripvol alleen heeft iemand binnenkort ontslag genomen dus onstaat er wat krapte en volg ik nu een training voor storemanager. Wat nu loopt omdat het plan was of is om in April een maand op vakantie te gaan.....

Ik mag nu ook gewoon weg maar 3 weken gaat niet lukken en 3 weken is geen zekerheid..

Woonde jouw vader ook in het buitenland?
pi_177400766
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:01 schreef Yasmin23 het volgende:

[..]

Ja op werk weten ze het. De werkgever is tot nu toe zeer begripvol alleen heeft iemand binnenkort ontslag genomen dus onstaat er wat krapte en volg ik nu een training voor storemanager. Wat nu loopt omdat het plan was of is om in April een maand op vakantie te gaan.....

Ik mag nu ook gewoon weg maar 3 weken gaat niet lukken en 3 weken is geen zekerheid..

Woonde jouw vader ook in het buitenland?
Vader woonde gewoon in Nederland, maar ik werk in de zorg dus heb genoeg familie gezien die in het buitenland woont en waarvan het overlijdende familielid dus in Nederland woont.

Vaak konden ze wel wat regelen met werk of studie, afhankelijk wat hun wensen zelf waren. Sommigen bleven dus in NL tot aan de dood. Anderen gingen toch eerst terug en kwamen dan na het overlijden soms pas terug naar NL. Maar dan hadden ze wel wat geregeld zodat ze tot aan de uitvaart konden blijven.
Op zondag 14 november 2010 18:11 schreef liesje1979 het volgende:
Zo is daar Godshand, met zijn sarcastische toon,
Die regelmatig een topic voorziet van spot en hoon.
pi_177400810
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:13 schreef Godshand het volgende:

[..]

Vader woonde gewoon in Nederland, maar ik werk in de zorg dus heb genoeg familie gezien die in het buitenland woont en waarvan het overlijdende familielid dus in Nederland woont.

Vaak konden ze wel wat regelen met werk of studie, afhankelijk wat hun wensen zelf waren. Sommigen bleven dus in NL tot aan de dood. Anderen gingen toch eerst terug en kwamen dan na het overlijden soms pas terug naar NL. Maar dan hadden ze wel wat geregeld zodat ze tot aan de uitvaart konden blijven.
Ja heb ook helemaal geen idee hoe we dat gaan doen. Hij is Duitser en mijn stiefmoeder Nederlandse. Maar dat vraag ik ze nog maar niet om eerst de schrik maar even te verwerken. En misschien hebben zij het onderling al besproken.

Nja in theorie zou ik 2 weken weg kunnen ja maar doe het liever toch niet.
  vrijdag 23 februari 2018 @ 21:26:51 #81
326858 Toekito
Fietst zich de pleuris
pi_177401072
Sterkte!
360:Toek85 // PS4-tag: TJDoornbos// Origin: Toek85 // WiiU Toek85
<a href="http://forum.fok.nl/topic/2133481" target="_blank" >Hartpatiënten op FOK! </a>
pi_177401122
registreer om deze reclame te verbergen
Waarom neem je geen verlof op en blijf je een paar weken daar?
Waar een wil is, is een weg. Gewoon Doordrammen!!!!!!!!!!
pi_177401137
Ik lees dat je het eng zou vinden om erbij te zijn als hij sterft. Ik vond dat ook een heel eng idee toen mijn vader ging sterven. Uiteindelijk was het helemaal niet eng. Hij heeft gewacht tot ik bij hem was (ik ben zijn enige kind en we hadden een heel sterke band). Ik gaf hem een zoen op zijn voorhoofd, ik zei dat ik er was. En daarna ging het heel snel. Ik ging naast hem zitten, pakte zijn hand - en toen was het al gebeurd. Hij had een shunt (voor dialyse) en daar voelde je zijn bloed altijd heel krachtig stromen. Maar ik voelde niets meer. Dat was het - en ik was er zo bang voor geweest. Ik was alleen maar blij en trots op hem dat hij op me gewacht had O+

Ik wens je sterkte en ga op je gevoel af. Ga naar hem toe als je voelt dat je moet gaan. Er is niets dat je "moet" doen of zeggen. Gewoon een knuffel kan al genoeg zijn. Wees bij hem. Dat is het belangrijkste. Veel sterkte :*
Most people don't listen with the intention to understand, they listen with the intention to reply.
http://bijenzonderzorgen.nl/ beslist geen BIJ-zaak!
pi_177401185
quote:
1s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:29 schreef valentijn101 het volgende:
Waarom neem je geen verlof op en blijf je een paar weken daar?
Mja dat weet ik niet. Weet ook niet of hij dat wilt. Buiten dat komt het wel een beetje slecht uit met werk.
pi_177401242
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:30 schreef Rewimo het volgende:
Ik lees dat je het eng zou vinden om erbij te zijn als hij sterft. Ik vond dat ook een heel eng idee toen mijn vader ging sterven. Uiteindelijk was het helemaal niet eng. Hij heeft gewacht tot ik bij hem was (ik ben zijn enige kind en we hadden een heel sterke band). Ik gaf hem een zoen op zijn voorhoofd, ik zei dat ik er was. En daarna ging het heel snel. Ik ging naast hem zitten, pakte zijn hand - en toen was het al gebeurd. Hij had een shunt (voor dialyse) en daar voelde je zijn bloed altijd heel krachtig stromen. Maar ik voelde niets meer. Dat was het - en ik was er zo bang voor geweest. Ik was alleen maar blij en trots op hem dat hij op me gewacht had O+

Ik wens je sterkte en ga op je gevoel af. Ga naar hem toe als je voelt dat je moet gaan. Er is niets dat je "moet" doen of zeggen. Gewoon een knuffel kan al genoeg zijn. Wees bij hem. Dat is het belangrijkste. Veel sterkte :*
Hmm ja geen idee natuurlijk wanneer het is... Maar ja dat vind ik eng.
pi_177401262
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:32 schreef Yasmin23 het volgende:

[..]

Mja dat weet ik niet. Weet ook niet of hij dat wilt. Buiten dat komt het wel een beetje slecht uit met werk.
Je werk zal er echt wel begrip voor hebben. Afscheid van je vader nemen kan je maar 1x doen. Zou jammer zijn als je er achteraf spijt van krijgt.
Waar een wil is, is een weg. Gewoon Doordrammen!!!!!!!!!!
pi_177401296
quote:
1s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:36 schreef valentijn101 het volgende:

[..]

Je werk zal er echt wel begrip voor hebben. Afscheid van je vader nemen kan je maar 1x doen. Zou jammer zijn als je er achteraf spijt van krijgt.
Nja er kortere periodes heen en dan vaker is wat makkelijker te doen. Sowieso kan ik nu zeggen ik neem 3 weken vrij maar dan weten we nog niet veel meer natuurlijk.
pi_177401433
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:38 schreef Yasmin23 het volgende:

[..]

Nja er kortere periodes heen en dan vaker is wat makkelijker te doen. Sowieso kan ik nu zeggen ik neem 3 weken vrij maar dan weten we nog niet veel meer natuurlijk.
Doe gewoon wat goed voor je voelt. Als je niet vrij kan nemen omdat je leven ook door dendert, dan doe je dat niet. Niemand (ook de artsen niet) weten precies wanneer hij overlijdt. Die artsen hebben slechts een inschattig, maar ook dan kunnen ze het onder- of overschatten. Genoeg verhalen van mensen die 3 weken kregen maar de volgende dag al gingen, of juist nog 3 jaar leefden. Wel hebben artsen ervaring in hoe iemand zijn/haar beloop gaat bij een bepaalde conditie. Maar ook dat is geen keihard gegeven. Zelfs keiharde wetenschappelijke voorspellingen zoals 5-jaars overlevingen bij een bepaalde groep zieken (bv afhankelijk van het stadium van de ziekte) zegt niets voor de individuele zieke. Ook al valt hij/zij misschien in de groep van 1% 5-jaars overleving (dat wil zeggen, van 100 zieken met een dergelijk stadium van de ziekte, is er 1 zieke patient in leven na 5 jaar, de overige 99 zijn al overleden), kan hij/zij net tot die ene procent behoren.
Op zondag 14 november 2010 18:11 schreef liesje1979 het volgende:
Zo is daar Godshand, met zijn sarcastische toon,
Die regelmatig een topic voorziet van spot en hoon.
pi_177401526
Heel erg moeilijk dit. Ik ken het wel.
Mijn vader woonde in de Verenigde Staten (oostkust). Normaal denk je, ach, 6 a 7 uurtjes vliegen is niet zo veel. Maar op het moment dat iemand stervende is, dan is dat een behoorlijke afstand.

In tegenstelling tot jou was ik niet alleen. Mijn zusje woont ook in Nederland en mijn broer in de VS. We probeerden zoveel mogelijk bij hem te zijn en af te wisselen. Dan waren we er wel steeds 2 a 3 weken. Werk deed hier gelukkig niet moeilijk over.

Ik heb die tijd (9 maanden) in een waas geleefd, maar 1 ding weet ik wel: steeds als ik wegging wist ik dat het de laatste keer kon zijn, en dat ik hem niet levende meer zou zien. Dus elke keer was opnieuw een afscheid en dat viel heel erg zwaar. Ook voor hem want dat besefte hij ook maar al te goed.

Het is lastig om verder tips te geven, maar zorg wel dat je alles wat je nog had willen zeggen of kwijt wil, ook zegt.

Ik las dat je het eng vond om erbij te zijn als hij sterft. Ik had dat ook, maar uiteindelijk waren we er allemaal bij. En ik ben daar wel blij om. Hij wist dat we er allemaal waren en ik denk dat dat heel veel rust gaf bij hem. Te weten dat ze niet alleen sterven maar dat mensen die om ze geven bij ze zijn.

Het is altijd een erg moeilijk periode hoe dan ook. De afstand maakt het zoveel moeilijker. Heel veel sterkte de komende tijd.
If you gaze long into an abyss, the abyss also gazes into you - Nietzsche
pi_177401663
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:46 schreef Godshand het volgende:

[..]

Doe gewoon wat goed voor je voelt. Als je niet vrij kan nemen omdat je leven ook door dendert, dan doe je dat niet. Niemand (ook de artsen niet) weten precies wanneer hij overlijdt. Die artsen hebben slechts een inschattig, maar ook dan kunnen ze het onder- of overschatten. Genoeg verhalen van mensen die 3 weken kregen maar de volgende dag al gingen, of juist nog 3 jaar leefden. Wel hebben artsen ervaring in hoe iemand zijn/haar beloop gaat bij een bepaalde conditie. Maar ook dat is geen keihard gegeven. Zelfs keiharde wetenschappelijke voorspellingen zoals 5-jaars overlevingen bij een bepaalde groep zieken (bv afhankelijk van het stadium van de ziekte) zegt niets voor de individuele zieke. Ook al valt hij/zij misschien in de groep van 1% 5-jaars overleving (dat wil zeggen, van 100 zieken met een dergelijk stadium van de ziekte, is er 1 zieke patient in leven na 5 jaar, de overige 99 zijn al overleden), kan hij/zij net tot die ene procent behoren.
Ja heb je ook gelijk in. En 3 weken ofzo daar achter elkaar is ook te lang. Want hij gaat zich beter proberen voor te doen dan dat die is en hij zal zich schuldig voelen als die niks kan doen.
pi_177401684
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 21:52 schreef Prisha het volgende:
Heel erg moeilijk dit. Ik ken het wel.
Mijn vader woonde in de Verenigde Staten (oostkust). Normaal denk je, ach, 6 a 7 uurtjes vliegen is niet zo veel. Maar op het moment dat iemand stervende is, dan is dat een behoorlijke afstand.

In tegenstelling tot jou was ik niet alleen. Mijn zusje woont ook in Nederland en mijn broer in de VS. We probeerden zoveel mogelijk bij hem te zijn en af te wisselen. Dan waren we er wel steeds 2 a 3 weken. Werk deed hier gelukkig niet moeilijk over.

Ik heb die tijd (9 maanden) in een waas geleefd, maar 1 ding weet ik wel: steeds als ik wegging wist ik dat het de laatste keer kon zijn, en dat ik hem niet levende meer zou zien. Dus elke keer was opnieuw een afscheid en dat viel heel erg zwaar. Ook voor hem want dat besefte hij ook maar al te goed.

Het is lastig om verder tips te geven, maar zorg wel dat je alles wat je nog had willen zeggen of kwijt wil, ook zegt.

Ik las dat je het eng vond om erbij te zijn als hij sterft. Ik had dat ook, maar uiteindelijk waren we er allemaal bij. En ik ben daar wel blij om. Hij wist dat we er allemaal waren en ik denk dat dat heel veel rust gaf bij hem. Te weten dat ze niet alleen sterven maar dat mensen die om ze geven bij ze zijn.

Het is altijd een erg moeilijk periode hoe dan ook. De afstand maakt het zoveel moeilijker. Heel veel sterkte de komende tijd.
Hadden jullie ook van te voren gehoord dat die niet meer zo lang had?
pi_177401737
Weet je wat je kan doen, koop het boek Papa vertel eens, geef dit aan je vader. Je zal het na zijn overlijden terug krijgen en zal er veel in vinden over je vader die je misschien nooit hebt geweten.
pi_177402054
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 22:01 schreef Yasmin23 het volgende:

[..]

Hadden jullie ook van te voren gehoord dat die niet meer zo lang had?
Ja en nee. Het was lastig. We hoorden in maart dat hij ALS had. Probleem daarmee is dat je niet weet hoe snel het gaat. Gemiddelde levensverwachting is 3 jaar, maar kan meer of minder zijn.
Bij mijn vader zag je al heel snel dat het bij hem uitermate snel verliep. In juni was al duidelijk dat het enorm snel achteruit ging en dat het een kwestie van maanden was. Op 1 januari is hij overleden, dus 9 maanden na diagnose.

Het is me vooral de onzekerheid wat is bijgebleven. Het kon zo gebeurd zijn dus je wist het gewoon niet. Vandaar dat iedere keer een afscheid was. En steeds als ik terug in Nederland was en ik kreeg bericht uit de VS dacht ik: oh jee. Als de telefoon ging of de Skype weer tokkelde, steeds weer schrikken.

Geen makkelijke tijd. Probeer ook aan je zelf te denken en pak rust indien dat kan. Je gaat dat hard nodig hebben. Ik hoop dat je steun hebt en er niet helemaal alleen voor staat in dit hele gebeuren.
If you gaze long into an abyss, the abyss also gazes into you - Nietzsche
pi_177402121
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 22:17 schreef Prisha het volgende:

[..]

Ja en nee. Het was lastig. We hoorden in maart dat hij ALS had. Probleem daarmee is dat je niet weet hoe snel het gaat. Gemiddelde levensverwachting is 3 jaar, maar kan meer of minder zijn.
Bij mijn vader zag je al heel snel dat het bij hem uitermate snel verliep. In juni was al duidelijk dat het enorm snel achteruit ging en dat het een kwestie van maanden was. Op 1 januari is hij overleden, dus 9 maanden na diagnose.

Het is me vooral de onzekerheid wat is bijgebleven. Het kon zo gebeurd zijn dus je wist het gewoon niet. Vandaar dat iedere keer een afscheid was. En steeds als ik terug in Nederland was en ik kreeg bericht uit de VS dacht ik: oh jee. Als de telefoon ging of de Skype weer tokkelde, steeds weer schrikken.

Geen makkelijke tijd. Probeer ook aan je zelf te denken en pak rust indien dat kan. Je gaat dat hard nodig hebben. Ik hoop dat je steun hebt en er niet helemaal alleen voor staat in dit hele gebeuren.
Hmm ja omdat ik hier zit en zij daar vind ik het wel lastig ja... En kan er wel met vrienden over hebben maar die staan er toch veel verder van af.
Zit wel in een lymfekliergroep op fb en dat helpt wel wat. Zeker omdat daar ook wel mensen zitten met deze vorm of naasten. En die begrijpen dan mijn vragen of angsten ofzo.Maar dat zijn natuurlijk geen mensen die ik ken.

En in mijn omgeving wil ik het er ook niet echt over hebben omdat ik bang ben dat ik zeur.
pi_177402373
Mijn vader had destijds ook 3 tot 6 weken gekregen. Uiteindelijk heeft hij het 6 maanden volgehouden, maar het is idd heel moeilijk. Elke keer dat je langsgaat kan de laatste keer zijn geweest. Steeds als de telefoon gaat slaat je hart op hol. Zorg gewoon dat je alles tegen elkaar hebt gezegd wat je wilde zeggen en spendeer nog zoveel mogelijk tijd samen. Als ik wegging zeiden we steeds 'tot de volgende keer', geen emotioneel afscheid of iets dergelijks, want op dat moment zelf ga je er nooit vanuit dat het de laatste keer zal zijn geweest. Ik ging dan ook wel om de paar dagen langs, wellicht dat het anders is als je ver woont. Heel veel sterkte in ieder geval de komende tijd.
pi_177403620
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 19:29 schreef Yasmin23 het volgende:

[..]

Ik 2 keer eerder met de ouders van mijn stiefmoeder. Jaren geleden. En die waren ook echt ziek. Misschien wel zo ziek als mijn vader nu maar in gedachte echt ziek. En stond er verder van af en begreep het ook dus vond het meer een opluchting voor hun.
Maar daar ben ik ook langs geweest om afscheid te nemen maar dat heeft mij eigenlijk vrij weinig gedaan om eerlijk te zijn.
Hoe is het contact met je stiefmoeder?
pi_177406500
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 22:00 schreef Yasmin23 het volgende:

[..]

Ja heb je ook gelijk in. En 3 weken ofzo daar achter elkaar is ook te lang. Want hij gaat zich beter proberen voor te doen dan dat die is en hij zal zich schuldig voelen als die niks kan doen.
Tsja, een ieder is daar verschillend in. In dat opzicht is overleg met elkaar misschien juist wel prettig. Misschien zegt hij wel dat hij het niet nodig vindt dat je daar drie weken bent. Dat kan je misschien wat rust geven, dat hij je dat aangegeven heeft en het niet je angstige afzijdig willen houden is. En of het nou is om jou te sparen (gevoelsmatig misschien iets dat hij nog wel voor jou kan doen) of omdat hij niet zo een trek in akward gedoe heeft of wat dan ook, het is zijn keuze op dat moment.

Wat betreft daar zijn. Ik vroeg hierboven al naar het contact met je stiefmoeder. Misschien kunnen jullie elkaar tot steun zijn? Geen idee in hoeverre zij bepaalde emoties en/of behoeftes en support heeft en wat er voor dingen eventueel geregeld moeten worden. Hoe zit het bijvoorbeeld met de uitvaart?
Aan één kant is dit iets wat voor sommigen echt een no go is, want struisvogel het duurt nog even. Of het is iets waar je niet de laatste tijd aan wil "verspillen" of het boeit geen ene reet.
Maar soms is het juist wel fijn. Omdat het gewoon een stukje plannen en regelen kan zijn. Soms geeft dat weer aanleiding tot gesprekken die je via de wat emotionelere route misschien niet kan bereiken. Wat voor outfit? Wat voor muziek? Wat moet er in de speech? Welke foto's showen?

Wat betreft eigen ervaringen, daar kan ik wel een kilometer over neerpennen. Het is zo verschillend per persoon, per familie, etc. Dat wordt denk ik een beetje te veel.
Maar wat ik vanuit mijn ervaringen (niet alleen met kanker, angst en struisvogelen) zou willen meegeven is om het ook een beetje per dag te bekijken en proberen te bedenken waarom je wat wil en/of zou moeten doen en voor wie. Moeilijk omdat je lang niet altijd die tijd hebt en ook om te bedenken hoe je daar later op terug gaat kijken, maar het kan soms wel enige verheldering en motivatie geven om dingen (nu) wel of niet te doen zeg maar.

En in mogelijkheden denken. Ook al ben je niet daar, je kan wel gevoelsmatig misschien iets meer erbij betrokken voelen. Bijvoorbeeld als het niet te belastend voor je stiefmoeder is, om dagelijks een korte update te krijgen. Geen liefdagboek, maar bijvoorbeeld wat hij zoal een meds krijgt en waarom, eetlust, etc. Dat je iets meer beeld krijgt.
En als je er wel bent of liever gezegd blijft, kijken naar wat er zoal gebeurt of moet gebeuren. Je lijkt nu niet zo op de hoogte van wat de dokters zeggen. Misschien is dat met voorbedachte rade, maar indien het gewoon zo gelopen is, zou je kunnen kijken of je daar wat meer bij aan kan schuiven. Indien er toestemming is zou je misschien 1 op 1 een gesprekje kunnen krijgen met de behandelend arts? Geen idee hoe dat werkt in Duitsland, maar in Nederland had ik een tijdje terug zo wel heel fijn contact met de oncoloog.
Verder zou je kunnen kijken naar hoe het met je stiefmoeder gaat. Kan me voorstellen dat je aan één kant wel een bepaalde routine hebt als je al enige tijd dit hebt spelen, maar aan de andere kant weet ik ook hoe fijn het kan zijn als iemand een keer aandacht heeft voor de persoon naast de patiënt. Weet niet of je dan ook bij hun in huis logeert, maar een lekkere maaltijd voorgezet krijgen of hulp in het huishouden kan soms onnoemelijk welkom zijn. Misschien helemaal als hij weer thuis is en je zo misschien niet alleen de last kan helpen dragen, maar misschien ook iets van de gewone oude familiesfeer kan doen herleven alsof het even normaal is ofzo.

Wat deden jullie normaliter als jullie bij elkaar op bezoek waren? Zijn er bepaalde dingen die herinneringen hebben? Zonder emotionele uitlatingen kun je misschien wel subtiel iets laten weten door bijvoorbeeld een ansichtkaart te sturen van dat ene plekje waar jullie op vakantie waren toen ofzo.

In ieder geval is er geen draaiboek en ook al was dat er wel, dan nog kunnen er aparte dingen gebeuren when death comes knocking at your door. Je kan niet alles van tevoren bedenken en regelen en twijfelen en bang zijn om fouten te maken horen er denk ik heel menselijk bij. Aangezien jullie wel regelmatig contact hebben, weet je ook een beetje van elkaar hoe je in elkaar zit en dat zal vast ook wel schelen in begrip naar elkaar als dingen op een bepaalde manier lopen.

Als jij je daar prettig bij voelt, blijf het ook vooral eruit gooien. Is het niet met of tegen je familie, dan in dit topic, of hopelijk wel bij iemand in dm/pm of elders. Heavy shit kun je beter niet teveel opkroppen zeg ik als ervaringsdeskundige en niks mis met een beetje klankborden en steun hier en daar. Sterkte in ieder geval :*
  zaterdag 24 februari 2018 @ 04:30:23 #98
545 dop
:copyright: dop
pi_177406792
Bij mij komt heel sterk op dat er maar een paar dingen zijn die belangrijk zijn.

En dat is het gegeven dat jullie van elkaar weten dat je er bent dat je om elkaar geeft.
En dat je er mag zijn.

Dat staat los van dat je wel of niet er bent als hij sterft.
Het lijkt nu misschien dat je daar bij kan zijn maar dat is nog steeds geen zekerheid.

Dus als je er bent hoi lieve pap ik ben er, ik vind je lief.
En bij weg gaan dag lieve pap.
En tot de volgende keer.
(Dat kan prima want is ook wat je wenst, dat is geen beloft maar de wens elkaar weer te zien).

Je kunt niet 3weken naast zijn bed zitten en het is ook gezond als je dat niet wil.
Je bewijst er ook niets mee.
Het geven hoe jullie met elkaar zijn staat al vast.
Wat je nog allemaal wel of niet doet en kan doen veranderd daar weinig aan.
Denk er niet teveel over na.
Voel maar gewoon wat voor jou belangrijk is.
Je bent wie je bent en die persoon kent hij daar houd hij van.
De kans is groot dat hij gaat sterven in zijn slaap.
Stel je geen laatste moment voor waar bij hij dag zegt zijn ogen dicht doet en gaat met iedereen naast zijn bed.
Soms gebeurt dat, maar dat is echt geen gegeven.

Het is fijn als jullie vrede met elkaar hebben en jullie band goed is.
Hij zal sterven met die wetenschap.
Hij de vader jij de dochter.
Dat is en dat blijft.
Waar je ook bent.

[ Bericht 26% gewijzigd door dop op 24-02-2018 05:00:56 ]
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter
pi_177408244
quote:
0s.gif Op zaterdag 24 februari 2018 03:20 schreef Scary_Mary het volgende:

[..]

Tsja, een ieder is daar verschillend in. In dat opzicht is overleg met elkaar misschien juist wel prettig. Misschien zegt hij wel dat hij het niet nodig vindt dat je daar drie weken bent. Dat kan je misschien wat rust geven, dat hij je dat aangegeven heeft en het niet je angstige afzijdig willen houden is. En of het nou is om jou te sparen (gevoelsmatig misschien iets dat hij nog wel voor jou kan doen) of omdat hij niet zo een trek in akward gedoe heeft of wat dan ook, het is zijn keuze op dat moment.

Wat betreft daar zijn. Ik vroeg hierboven al naar het contact met je stiefmoeder. Misschien kunnen jullie elkaar tot steun zijn? Geen idee in hoeverre zij bepaalde emoties en/of behoeftes en support heeft en wat er voor dingen eventueel geregeld moeten worden. Hoe zit het bijvoorbeeld met de uitvaart?
Aan één kant is dit iets wat voor sommigen echt een no go is, want struisvogel het duurt nog even. Of het is iets waar je niet de laatste tijd aan wil "verspillen" of het boeit geen ene reet.
Maar soms is het juist wel fijn. Omdat het gewoon een stukje plannen en regelen kan zijn. Soms geeft dat weer aanleiding tot gesprekken die je via de wat emotionelere route misschien niet kan bereiken. Wat voor outfit? Wat voor muziek? Wat moet er in de speech? Welke foto's showen?

Wat betreft eigen ervaringen, daar kan ik wel een kilometer over neerpennen. Het is zo verschillend per persoon, per familie, etc. Dat wordt denk ik een beetje te veel.
Maar wat ik vanuit mijn ervaringen (niet alleen met kanker, angst en struisvogelen) zou willen meegeven is om het ook een beetje per dag te bekijken en proberen te bedenken waarom je wat wil en/of zou moeten doen en voor wie. Moeilijk omdat je lang niet altijd die tijd hebt en ook om te bedenken hoe je daar later op terug gaat kijken, maar het kan soms wel enige verheldering en motivatie geven om dingen (nu) wel of niet te doen zeg maar.

En in mogelijkheden denken. Ook al ben je niet daar, je kan wel gevoelsmatig misschien iets meer erbij betrokken voelen. Bijvoorbeeld als het niet te belastend voor je stiefmoeder is, om dagelijks een korte update te krijgen. Geen liefdagboek, maar bijvoorbeeld wat hij zoal een meds krijgt en waarom, eetlust, etc. Dat je iets meer beeld krijgt.
En als je er wel bent of liever gezegd blijft, kijken naar wat er zoal gebeurt of moet gebeuren. Je lijkt nu niet zo op de hoogte van wat de dokters zeggen. Misschien is dat met voorbedachte rade, maar indien het gewoon zo gelopen is, zou je kunnen kijken of je daar wat meer bij aan kan schuiven. Indien er toestemming is zou je misschien 1 op 1 een gesprekje kunnen krijgen met de behandelend arts? Geen idee hoe dat werkt in Duitsland, maar in Nederland had ik een tijdje terug zo wel heel fijn contact met de oncoloog.
Verder zou je kunnen kijken naar hoe het met je stiefmoeder gaat. Kan me voorstellen dat je aan één kant wel een bepaalde routine hebt als je al enige tijd dit hebt spelen, maar aan de andere kant weet ik ook hoe fijn het kan zijn als iemand een keer aandacht heeft voor de persoon naast de patiënt. Weet niet of je dan ook bij hun in huis logeert, maar een lekkere maaltijd voorgezet krijgen of hulp in het huishouden kan soms onnoemelijk welkom zijn. Misschien helemaal als hij weer thuis is en je zo misschien niet alleen de last kan helpen dragen, maar misschien ook iets van de gewone oude familiesfeer kan doen herleven alsof het even normaal is ofzo.

Wat deden jullie normaliter als jullie bij elkaar op bezoek waren? Zijn er bepaalde dingen die herinneringen hebben? Zonder emotionele uitlatingen kun je misschien wel subtiel iets laten weten door bijvoorbeeld een ansichtkaart te sturen van dat ene plekje waar jullie op vakantie waren toen ofzo.

In ieder geval is er geen draaiboek en ook al was dat er wel, dan nog kunnen er aparte dingen gebeuren when death comes knocking at your door. Je kan niet alles van tevoren bedenken en regelen en twijfelen en bang zijn om fouten te maken horen er denk ik heel menselijk bij. Aangezien jullie wel regelmatig contact hebben, weet je ook een beetje van elkaar hoe je in elkaar zit en dat zal vast ook wel schelen in begrip naar elkaar als dingen op een bepaalde manier lopen.

Als jij je daar prettig bij voelt, blijf het ook vooral eruit gooien. Is het niet met of tegen je familie, dan in dit topic, of hopelijk wel bij iemand in dm/pm of elders. Heavy shit kun je beter niet teveel opkroppen zeg ik als ervaringsdeskundige en niks mis met een beetje klankborden en steun hier en daar. Sterkte in ieder geval :*
Eigenlijk was de strategie altijd van mijn ouders om hun niet teveel te verdiepen in de ins en outs van de kanker zelf maar gewoon doen wat de arts zegt. Mijn vader spreekt gewoon Duits en kon ook veel makkelijker de gesprekken met de artsen volgen. Voor mijn stiefmoeder is dat lastiger geweest en die wilde eigenlijk ook niet altijd alles weten.

Alle info die ik te horen krijg krijg ik meestal van mijn stiefmoeder. En dit is vaker haar inschatting interpetatie van de situatie dan de feiten. Mijn vader zegt gewoon wat er aan de hand is. Het vreemde is dat wij te horen kregen dat begin janauari dat de bestraling toch wel goed had gewerkt en dat er nog een kleine 2 cm over was. Daarna is er helemaal geen contact meer geweest met de arts of het ziekenhuis totdat hij ruim 3 weken geleden op de IC is beland met een dubbele longontsteking. Zij hadden toen wel wat ontdekt bij een nier en in de long.... Hij mocht naar huis met een brief. Afgelopen donderdag zou dus de eerste afspraak zijn na de bestraling....
Mijn vader had zich vergist in de datum dus ze werden gebeld van waar ze waren en dat er een bed klaar stond voor chemo...

Ineens is het nu klaar terwijl in januari eigenlijk nog goed nieuws was. Daarom geloof ik het ook niet helemaal..

Mijn band met mijn stiefmoeder is niet optimaal. Maar als ik daar ben dan probeer ik haar wel emotioneel te ondersteunen voor zover ik dat dan kan. Meestal gaan we naar de naar musea of wandelingen buiten ofzo. Waarschijnlijk gaat de zus van mijn stiefmoeder er ook heen voor steun voor haar. Er is gesproken dat als hij thuis er waarschijnlijk verplegend personeel zal komen en mijn vaders zus zal ook komen helpen.
Ik spreek ze wel elke dag trouwens.

En ja de uitvaart..... Mijn vader is nogal een persoon die graag alles geregeld heeft. Dus ik neem aan dat ze het daar al wel over hebben gehad. Gisteren leek het er op alsof die ook de struisvogel toepast. Hij heeft een operatie nodig voor zijn staar, dat staat voor april en daar moet die dus naartoe. Dat mijn stiefmoeder dat niet vergeet :P
pi_177408278
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 februari 2018 22:32 schreef MrAero het volgende:
Mijn vader had destijds ook 3 tot 6 weken gekregen. Uiteindelijk heeft hij het 6 maanden volgehouden, maar het is idd heel moeilijk. Elke keer dat je langsgaat kan de laatste keer zijn geweest. Steeds als de telefoon gaat slaat je hart op hol. Zorg gewoon dat je alles tegen elkaar hebt gezegd wat je wilde zeggen en spendeer nog zoveel mogelijk tijd samen. Als ik wegging zeiden we steeds 'tot de volgende keer', geen emotioneel afscheid of iets dergelijks, want op dat moment zelf ga je er nooit vanuit dat het de laatste keer zal zijn geweest. Ik ging dan ook wel om de paar dagen langs, wellicht dat het anders is als je ver woont. Heel veel sterkte in ieder geval de komende tijd.
Mja tot de volgende keer zou ik ook zeggen ja. Toen die 6 weken voorbij waren heb je toen stiekem nog gehoopt dat hij nog veel langer zou leven?
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')