pi_88005647
Ik heb een slechte band met mijn vader. Ik heb hem al driekwart jaar niet gezien. Ik heb er dubbele gevoelens over.

Aan de ene kant denk ik dat het beter is voorgoed afstand te nemen van hem, omdat ik alleen maar problemen met hem heb. Het ging jarenlang niet goed met me, omdat ik erg depressief was. De enige feedback die ik van hem kreeg is dat ik een lul ben die niks van zijn leven maakt. Ik heb een paar jaar geleden een zware behandeling ondergaan en hij had me in 1 jaar tijd welgeteld 1x opgezocht. Tijdens die behandeling kwam ook naar voren dat mijn depressies o.a. het gevolg zijn van emotionele verwaarlozing.

Ik ben niet perfect en mijn vader hoeft ook niet perfect te zijn. Maar wat ik niet accepteer is dat hij continu kritiek op me heeft, terwijl hij zelf ook genoeg fouten maakt. En dan op een manier dat hij me 's avonds halfbezopen opbelt en begint met: "Je bent een ... LUL!!!"

Het komt idd weleens voor dat we een goed gesprek hebben. Daar komt hij elke keer weer op terug als ik tegen hem inga en daarom vindt hij dat hij van alles voor me doet en dat ik ondankbaar. Maar over het algemeen laat hij niks van zich horen. Hij was afgelopen september jarig en een paar dagen daarvoor hoorde ik van mijn oma dat hij lekker op vakantie is. Het was wel netjes geweest om mij dat even te melden, aangezien ik zijn bloedeigen zoon ben.

Zo is hij altijd geweest en het ziet er niet naar uit dat het gaat veranderen. Ik kan twee dingen doen: accepteren dat hij zo is en me die opmerkingen dat ik dit en dat fout in mijn leven doe me niet al teveel aantrekken. Of ik neem voorgoed afstand van hem en ik accepteer dat er in mijn leven geen vaderfiguur is. Genoeg mensen die dat ook niet hebben en toch goed terechtkomen toch? Zo'n beslissing vind ik niet leuk, maar ik voorkom wel dat ik me respectloos laat behandelen. Als hij me ziet als een loser die niks van zijn leven maakt, ben ik hem niks verschuldigd.

Als mensen zich in dit verhaal herkennen, hoe ga jij ermee om? Blijft dit altijd een moeilijk punt of lukte het je op den duur wel om met deze situatie om te gaan?
Every day, in any way, I'm getting better and better!
  dinsdag 26 oktober 2010 @ 23:33:45 #2
125058 HSG-BOMBER
Give yourself some tea and me
pi_88005739
Zelf geen ervaring mee, maar als ik dit zo lees denk ik dat je vader niet echt een (goede) aanvulling is op je leven. Mis je hem wel na die driekwart jaar?
Op vrijdag 21 juni 2013 19:18 schreef Pharkus het volgende:
Ik heb de fleshlight van je vader gedaan, ik blijf immer een jager.
pi_88005758
quote:
Op dinsdag 26 oktober 2010 23:31 schreef Pulzzar het volgende:En dan op een manier dat hij me 's avonds halfbezopen opbelt en begint met: "Je bent een ... LUL!!!"
:') Sorry, ik moest lachen.

[ Bericht 18% gewijzigd door gazpach op 26-10-2010 23:42:44 ]
pi_88005913
Hoe oud ben je?

Kan je niet gewoon afstand nemen? Zodat je hem als jij daar later behoefte aan hebt toch nog kan benaderen?

Waar je misschien aan moet denken is dat je misschien niet meer emotioneel mishandeld wordt, maar het missen van een vaderfiguur kan je wel weer andere emotionele problemen opleveren...Zoals bijv. geen schop onder je kont krijgen...waardoor je uiteindelijk echt niks meer van je leven maakt. Weeg die dingen op en bedenk je dat je hierin niet objectief bent.

succes!
pi_88005940
Als mensen zich in dit verhaal herkennen,
hoe ga jij ermee om?
Ik hoef hem gewoon niet meer te zien na alle wat hij deed.
Blijft dit altijd een moeilijk punt of lukte het je op den duur wel om met deze situatie om te gaan? Makkelijk, als hij zich als een lul gedraagd, ga ik me niet schuldig voelen, er zijn soms alleen wel momenten dat je even voor jezelf er over denkt.

Verder moet je gewoon met je leven doorgaan en van de kleinste dingen genieten, dan denk je vanzelf wel aan andere dingen :).
  dinsdag 26 oktober 2010 @ 23:42:40 #6
177785 Apokalypse
It will be a day of judgement
pi_88006124
Ik heb ook zoeits soortgelijks alleen dan iets minder heftig.
Ik heb nooit echt goed op kunnen schieten met me vader en hij ook niet echt met mij(lees vaak erge ruzie/meningsverschillen om de kleinste dingen) en hij plaatst tevens mijn zusje voor mij
We proberen elkaar dan ook het grootste gedeelte van de tijd te mijden.

Mijn advies is en misschien klinkt het dom maar probeer hem gewoon als een goede vriend te zien dan als een vader, dan doe jij jezelf er veel minder pijn mee(althans zo doe ik het).
pi_88006194
Zou voor mij als volwassen persoontje een reden zijn om het contact helemaal te verbreken .
Liefst na een enorme ruzie waarin ik hem precies heb vertelt wat voor teringvader hij altijd is geweest en hoe hij mijn leven heeft verziekt .

Vader die je dronken opbelt en begint te schelden ? Wtf zeg :r
Op vrijdag 18 maart 2011 01:26 [b]schreef Ezio het volgende:[/b]Ik ga nu wel. Kijk uit waar je je staart steekt!
Groetjes, Ezio.
  dinsdag 26 oktober 2010 @ 23:44:56 #8
277627 Seven.
We are Borg.
pi_88006213
Hoe kom je erbij dat je vader narcistisch is? Ik mis die link eventjes.
Resistance is futile.
pi_88006216
quote:
1s.gif Op dinsdag 26 oktober 2010 23:42 schreef Apokalypse het volgende:

Mijn advies is en misschien klinkt het dom maar probeer hem gewoon als een goede vriend te zien dan als een vader, dan doe jij jezelf er veel minder pijn mee(althans zo doe ik het).
Iets wat je driekwart jaar niet ziet kan ik geen goede vriend noemen.
  dinsdag 26 oktober 2010 @ 23:46:08 #10
172669 Papierversnipperaar
Cafene is ook maar een drug.
pi_88006264
Mijn vader heeft Asperger, ik heb hem ruim 5 jaar niet gezien en mis hem ook niet.

Je moet je afvragen in hoeverre jij iets hebt aan een relatie met hem.
Stel je voor dat hij nu dood is. Hoe voel je je nu?
Free Assange! Hack the Planet
Op dinsdag 6 januari 2009 19:59 schreef Papierversnipperaar het volgende:
De gevolgen van de argumenten van de anti-rook maffia
  dinsdag 26 oktober 2010 @ 23:48:25 #11
293345 IkeDubaku99
The Investigator
pi_88006356
quote:
1s.gif Op dinsdag 26 oktober 2010 23:31 schreef Pulzzar het volgende:

Als mensen zich in dit verhaal herkennen, hoe ga jij ermee om? Blijft dit altijd een moeilijk punt of lukte het je op den duur wel om met deze situatie om te gaan?
Ik herken wel een groot deel van het verhaal, want mijn tante heeft last van kwaadaardig narcisme. De situatie is voor mij moeilijk, want ik kan het contact niet met haar verbreken, want ik heb nog een minderjarige neef die daar nog woont. Ik ben bang als ik het contact met haar verbreek dat zij mij de omgang met mijn neef zal ontzeggen.

Zelf probeer ik het contact met mijn tante zoveel mogelijk te ontlopen. Meestal gaat het wel goed, maar ze heeft helaas intensief contact met mijn moeder en dan hoor ik de verhalen van mijn tante van mijn moeder. Als het aan mij had gelegen had ik allang de waarheid gezegd tegenover mijn tante. Mijn letterlijke woorden zouden zijn:"Ik heb je door en ik ben dat gedrag meer dan zat."

Voor TS: http://mjon.infoteur.nl/specials/kwaadaardig-narcisme.html. Dat is een special over kwaadaardig narcisme. Ik heb er veel informatie kunnen inwinnen.
  dinsdag 26 oktober 2010 @ 23:52:32 #12
21560 dr.dunno
shrivel me testes!
pi_88006540
Asperger is wel even wat anders dan continue iemand afzeiken (waar waarschijnlijk ook een stuk psychiatrie achter zit waar mogelijk ook iets aan te doen valt, zoonlief heeft ook al die aanleg).

betreffende de Asperger vader: het is je eigen keuze natuurlijk, maar ook wel jammer dat je zo weinig moeite doet om door zijn gebreken heen te zien, waar hij zelf ook niets aan kan doen, het blijft je vader.
Wie haar benen spreidt, spreidt gezelligheid.
laptop | reda instrumente | niet clicken!
pi_88006594
quote:
Op dinsdag 26 oktober 2010 23:46 schreef Papierversnipperaar het volgende:
Mijn vader heeft Asperger, ik heb hem ruim 5 jaar niet gezien en mis hem ook niet.
Wow heftig man Asperger. Dat is idd wel een garantie voor doffe ellende en grof gedrag.
Volstaat het niet te zien dat een tuin mooi is zonder ook te moeten geloven dat er ook nog feen in wonen?
  woensdag 27 oktober 2010 @ 00:02:34 #14
172669 Papierversnipperaar
Cafene is ook maar een drug.
pi_88006985
quote:
4s.gif Op dinsdag 26 oktober 2010 23:52 schreef dr.dunno het volgende:
Asperger is wel even wat anders dan continue iemand afzeiken (waar waarschijnlijk ook een stuk psychiatrie achter zit waar mogelijk ook iets aan te doen valt, zoonlief heeft ook al die aanleg).

betreffende de Asperger vader: het is je eigen keuze natuurlijk, maar ook wel jammer dat je zo weinig moeite doet om door zijn gebreken heen te zien, waar hij zelf ook niets aan kan doen, het blijft je vader.
Wegens zijn Asperger hebben we nooit een relatie gehad. Ik kan daar heel eenzijdig moeite voor doen, maar ik krijg er niets voor terug. Ik kan het hem ook niet aan zijn verstand brengen. Hij bedenkt (of nog erger: iemand geeft hem een goede tip ;( ) wat "goed" gedrag is tussen ons, en bedenkt vervolgens hoe ik daarop dien te reageren. De enige manier om dan van hem af te komen is hem zijn zin geven of onbeleefd weigeren.

Hij begrijpt niet dat mensen in een relatie gevoelens voor elkaar hebben, en daarom gedrag vertonen. Hij denkt dat als hij het juiste gedrag vertoont (en jij leuk mee doet) dat je dan een relatie hebt.

Het gevolg voor mij is in feite emotionele verwaarlozing.
Free Assange! Hack the Planet
Op dinsdag 6 januari 2009 19:59 schreef Papierversnipperaar het volgende:
De gevolgen van de argumenten van de anti-rook maffia
pi_88010641
quote:
Op dinsdag 26 oktober 2010 23:52 schreef dr.dunno het volgende:
zoonlief heeft ook al die aanleg).
wat bedoel je hiermee? Ik zeik geen andere mensen af.
Every day, in any way, I'm getting better and better!
pi_88011065
quote:
Op dinsdag 26 oktober 2010 23:44 schreef Seven. het volgende:
Hoe kom je erbij dat je vader narcistisch is? Ik mis die link eventjes.
Narcisme houdt in dat je jezelf helemaal geweldig vindt en de fout altijd bij een ander zoekt.

Dat herken ik dus bij mijn vader. Ook het gebrek aan empathie, anders zou mijn vader echt wel begrijpen dat ik het niet leuk vind als ik door hem wordt genegeerd.

Een week geleden stuurde ik iemand een sms, maar stuurde 'm per ongeluk naar zijn nr. Ik kreeg daarop een reactie waarin hij me meteen corrigeerde op taalfouten. Was misschien niet lullig bedoeld, maar ik werd wel kwaad om de zoveelste aanwijzing dat hij arrogant is.

Het maakt nogal veel woede en stress bij me los. Hij heeft er met zo'n houding mede toe bijgedragen dat ik mezelf minderwaardig en een loser vond en hij blijft er gewoon mee doorgaan. Met hem in discussie gaan lukt niet, want hij vind van zichzelf dat hij niks verkeerds doet.

Aan de ene kant is het duidelijk voor me. Hij zal niet veranderen. Ook al is het mijn eigen vader, ik hoef dit niet te pikken. Ik heb zoiets van: Als je met me om wil gaan, behandel me met respect. Als je dat niet kan opbrengen, hoef ik je niet te zien.

Misschien is het 't beste om er eerst veel tijd overheen te laten gaan en hem daarna te zien als een soort van kennis, zoals Apokalypse al zei.

[ Bericht 7% gewijzigd door Pulzzar op 27-10-2010 02:51:44 ]
Every day, in any way, I'm getting better and better!
pi_88011199
quote:
1s.gif Op dinsdag 26 oktober 2010 23:31 schreef Pulzzar het volgende:
Ik heb een slechte band met mijn vader. Ik heb hem al driekwart jaar niet gezien. Ik heb er dubbele gevoelens over.

Aan de ene kant denk ik dat het beter is voorgoed afstand te nemen van hem, omdat ik alleen maar problemen met hem heb. Het ging jarenlang niet goed met me, omdat ik erg depressief was. De enige feedback die ik van hem kreeg is dat ik een lul ben die niks van zijn leven maakt. Ik heb een paar jaar geleden een zware behandeling ondergaan en hij had me in 1 jaar tijd welgeteld 1x opgezocht. Tijdens die behandeling kwam ook naar voren dat mijn depressies o.a. het gevolg zijn van emotionele verwaarlozing.

Ik ben niet perfect en mijn vader hoeft ook niet perfect te zijn. Maar wat ik niet accepteer is dat hij continu kritiek op me heeft, terwijl hij zelf ook genoeg fouten maakt. En dan op een manier dat hij me 's avonds halfbezopen opbelt en begint met: "Je bent een ... LUL!!!"

Het komt idd weleens voor dat we een goed gesprek hebben. Daar komt hij elke keer weer op terug als ik tegen hem inga en daarom vindt hij dat hij van alles voor me doet en dat ik ondankbaar. Maar over het algemeen laat hij niks van zich horen. Hij was afgelopen september jarig en een paar dagen daarvoor hoorde ik van mijn oma dat hij lekker op vakantie is. Het was wel netjes geweest om mij dat even te melden, aangezien ik zijn bloedeigen zoon ben.

Zo is hij altijd geweest en het ziet er niet naar uit dat het gaat veranderen. Ik kan twee dingen doen: accepteren dat hij zo is en me die opmerkingen dat ik dit en dat fout in mijn leven doe me niet al teveel aantrekken. Of ik neem voorgoed afstand van hem en ik accepteer dat er in mijn leven geen vaderfiguur is. Genoeg mensen die dat ook niet hebben en toch goed terechtkomen toch? Zo'n beslissing vind ik niet leuk, maar ik voorkom wel dat ik me respectloos laat behandelen. Als hij me ziet als een loser die niks van zijn leven maakt, ben ik hem niks verschuldigd.

Als mensen zich in dit verhaal herkennen, hoe ga jij ermee om? Blijft dit altijd een moeilijk punt of lukte het je op den duur wel om met deze situatie om te gaan?
Fucked up situatie man.
Maar ik krijg het idee na het lezen van dit stuk dat je eigenlijk je keuze al hebt gemaakt: Jij trekt het niet of gaat er zelfs aan kapot dat jouw vader zich zo tegen jouw opstelt, dus als het zo moet dan hoeft het niet van jou. Het enige dat je nu tegenhoudt is de biologische loyaliteit die je hebt naar je vader en je hoopt hier bevestiging te krijgen in de keuze die je al hebt gemaakt.

Maar zoals met zo veel situaties is ook dit nog een stuk complexer dan dat je alleen schrijft. Een vader met zo'n houding is niet de enige reden van je emotionele verwaarlozing. Ik vermoed dat je vader een hele zware stempel op jouw gezin drukt en heeft gedrukt en dat het al die tijd eigenlijk ontwricht is geweest en dat jouw verwaarlozing slechts een onderdeel is van een nog groter probleem.

Ik ben erg benieuwd waar je moeder, broers/zussen of andere naasten in dit verhaal staan en hoe oud je bent.
Mijn hedonisme uit zich in pessimisme.
Extremistisch gematigd.
Overzicht van mijn columns
pi_88011213
Als je nog thuis woont snel het huis uitgaan. Sinds ik het huis uit ben heb ik een wat betere band met mn vader. Heb hem ook weleens een half jaar niet gezien toen het weer bonje was.
pi_88011240
quote:
Op woensdag 27 oktober 2010 03:10 schreef Bombshell het volgende:
Als je nog thuis woont snel het huis uitgaan. Sinds ik het huis uit ben heb ik een wat betere band met mn vader. Heb hem ook weleens een half jaar niet gezien toen het weer bonje was.
Hij heeft zijn vader al 9 maanden niet meer gezien, dus waarsch. woont hij niet meer bij hem.
Volstaat het niet te zien dat een tuin mooi is zonder ook te moeten geloven dat er ook nog feen in wonen?
  woensdag 27 oktober 2010 @ 03:47:32 #20
277627 Seven.
We are Borg.
pi_88011333
quote:
1s.gif Op woensdag 27 oktober 2010 02:41 schreef Pulzzar het volgende:

[..]

Narcisme houdt in dat je jezelf helemaal geweldig vindt en de fout altijd bij een ander zoekt.

Dat herken ik dus bij mijn vader. Ook het gebrek aan empathie, anders zou mijn vader echt wel begrijpen dat ik het niet leuk vind als ik door hem wordt genegeerd.

Een week geleden stuurde ik iemand een sms, maar stuurde 'm per ongeluk naar zijn nr. Ik kreeg daarop een reactie waarin hij me meteen corrigeerde op taalfouten. Was misschien niet lullig bedoeld, maar ik werd wel kwaad om de zoveelste aanwijzing dat hij arrogant is.

Het maakt nogal veel woede en stress bij me los. Hij heeft er met zo'n houding mede toe bijgedragen dat ik mezelf minderwaardig en een loser vond en hij blijft er gewoon mee doorgaan. Met hem in discussie gaan lukt niet, want hij vind van zichzelf dat hij niks verkeerds doet.

Aan de ene kant is het duidelijk voor me. Hij zal niet veranderen. Ook al is het mijn eigen vader, ik hoef dit niet te pikken. Ik heb zoiets van: Als je met me om wil gaan, behandel me met respect. Als je dat niet kan opbrengen, hoef ik je niet te zien.

Misschien is het 't beste om er eerst veel tijd overheen te laten gaan en hem daarna te zien als een soort van kennis, zoals Apokalypse al zei.
Ik denk dat jij er narcisme van maakt. Vrijwel iedereen heeft narcistische trekjes. Je vader misschien wat veel. Maar met een echte narcist valt niet te leven. Afgaande op jouw verhaaltje kom ik tot de conclusie dat je het zitten wiki'en en zelf deze conclusie hebt getrokken, daarnaast lijkt jouw vader afgaande op datzelfde verhaaltje eerder een autist dan een narcist maar dat terzijde.

Hij verandert niet. Dus je kunt alleen maar veranderen hoe jij er mee omgaat en hoe je er tegenaan kijkt. Focus je daarop. Succes.
Resistance is futile.
pi_88016230
quote:
1s.gif Op dinsdag 26 oktober 2010 23:48 schreef IkeDubaku99 het volgende:

Voor TS: http://mjon.infoteur.nl/specials/kwaadaardig-narcisme.html. Dat is een special over kwaadaardig narcisme. Ik heb er veel informatie kunnen inwinnen.
Erg herkenbaar stukje.
Moeilijkste vind ik vooral dat andere mensen eigenlijk altijd alleen maar de leuke, charmante kant zien.
  woensdag 27 oktober 2010 @ 13:05:36 #22
279726 Robijn48
Music was my first love
pi_88019363
Voor mij helaas ook erg herkenbaar. Ook een vader die zo is.
Het is voor mij niet mogelijk om met hem om te gaan, ik heb hem al 12 jaar niet gezien. Hem maakt dat niet uit, en voor mij is het voorgoed genoeg.
Leef en Laten Leven
  woensdag 27 oktober 2010 @ 14:46:33 #23
299203 ...Redemotor
Reason's the diesel!
pi_88023093
Een idee is om een brief te schrijven waarin je hem confronteert met het feit dat je hem nooit meer wil zien of spreken vanwege zijn houding. Maar buiten dat, als je contact blijft houden dan zal je op zijn minst moeten accepteren dat je vader een narcist is. Dat hij degenererende opmerkingen maakt hoef je beslist niet te accepteren. In feite staan die twee dingen ook los van elkaar.
No reason, dead engine, no life...
pi_88023403
Er is iets mis met je vader, maar of het narcisme is kan alleen een psychiater/arts vaststellen en jij niet. Maar dat er iets niet klopt ben ik met je eens.

Woon je nog thuis? Hoe oud ben je? Waar is je moeder?
En heb je hem al eens gezegd wat je er van vindt hoe hij tegen je doet?
Het leven... En dat dan zomaar met seks begint!!
pi_88023497
quote:
1s.gif Op woensdag 27 oktober 2010 14:54 schreef nummer_zoveel het volgende:
Er is iets mis met je vader, maar of het narcisme is kan alleen een psychiater/arts vaststellen en jij niet. Maar dat er iets niet klopt ben ik met je eens.

Dat zal erg lastig worden aangezien een narcist niet vindt dat er iets aan hem/haar mankeert. Het ligt altijd aan anderen, die zijn alleen te dom om dat in te zien :{

Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')