quote:
Op woensdag 27 mei 2026 09:07 schreef Perrin het volgende:Ik begrijp de kritiek op Blair, en een groot deel daarvan is terecht. Irak blijft een historische fout met enorme menselijke, geopolitieke en institutionele gevolgen. Dat dossier heeft het vertrouwen in de politiek blijvend beschadigd en Blair draagt daar mede verantwoordelijkheid voor.
Maar: onder Blair kwam er een minimumloon, er kwamen forse investeringen in zorg en onderwijs, er was dalende kinderarmoede, er kwamen constitutionele hervormingen en hij had een cruciale bijdrage aan het Goedevrijdagakkoord in Noord-Ierland. Dat zijn dingen die miljoenen levens concreet positief hebben beïnvloed.
Een volwassen oordeel over politieke leiders vraagt meer dan morele zuiverheid achteraf. Grote politieke figuren zijn vaak tegelijk bouwers én veroorzakers van schade. Blair was geen heilige en geen duivel. Hij was een uitzonderlijk effectief politicus met echte hervormingskracht, maar ook met een gevaarlijke mate van overtuiging in zijn eigen gelijk en Irak was daarvan het meest tragische voorbeeld.
Je hoeft Blair niet te bewonderen om te erkennen dat geschiedenis complexer is dan een simpelgeestig zwart-wit.
Ik heb in dit draadje vaker betoogd dat Blair zijn binnenlands beleid prima was (wél diametraal anders dan jouw 'eigen verantwoordelijkheid' en 'minder schultenbrau drinken' simplisme in het andere draadje) met aantoonbaar goede resultaten op tal van terreinen en aspecten. Een prima huwelijk tussen realisme en idealisme.
Alleen is Blair na zijn premierschap wel steeds rechtser en zonderlijk geworden. Zit nota bene in de Trump Board of Peace.
Misschien speelt de breedte van de Labour partij mee. Labour was niet alleen New Labour. Niet alleen Mandelson, Prescott, Brown, Campbell.
Bij het buitenlands beleid en als opperbevelhebber kon hij in zijn eigen bubbel en visie opsluiten, binnenlands veel minder.
Zie daar misschien een reden voor zijn metamorfose na zijn premierschap.