quote:
Dus je laat het van haar afhangen of het wel of niet klaar is?
Als alles wat je verteld hebt, waar is, houdt het in dat je de verantwoordelijkheid van jouw welzijn af laat hangen van anderen. Net als iedereen heb je zelf een keuze met wie je wel en met wie je niet omgaat. Kies je ervoor om met mensen om te gaan die een grillig karakter hebben, dan kies je ervoor om jouw eigen leven door anderen kapot te laten maken.
Dat mensen met trauma's in een patroon vastzitten waarbij ze elke keer met mensen te maken krijgen die hen misbruiken en mishandelen, komt omdat ze als gevolg van die trauma's niet voldoende in staat zijn om zelf regie te behouden op hun eigen leven. Met andere woorden: het gaat niet om die andere mensen, het gaat om hen. Therapie zou als doel moeten hebben dat ze zichzelf (opnieuw) leren kennen en hun vaardigheden versterken om zelf hun leven te leiden op de manier zoals zij dat willen - binnen de mogelijkheden waartoe ze beschikking hebben overigens.
Nu lijkt het erop dat je in ieder geval gedeeltes van de verhalen die je hier hebt verteld, verzonnen hebt. Ik heb geen idee: ik ken jou niet, ik ken die Kim niet en ik ken de omgeving niet waarin zich dat allemaal zou moeten afspelen. In wezen maakt het denk ik niet zoveel uit m.b.t. de problematiek waar het nou eigenlijk om gaat.
Waar het om gaat, is dat jij je gelukkig kan voelen met jezelf en jouw leven kan leiden op de manier waarbij jij je het meest prettig voelt ... binnen de mogelijkheden van jouw situatie waartoe je beschikking hebt. Je bent niet de jongste meer, dus helaas is het zo dat kansen die je 30 jaar geleden wel gehad hebt, nu niet meer mogelijk zijn. Het is bijvoorbeeld eigenlijk niet meer mogelijk om intieme relaties aan te gaan met jonge meiden van twintig jaar, omdat zij in een andere fase zitten van hun leven dan jij. Een meid met de leeftijd van Kim die geinteresseerd is in een kerel van jouw leeftijd, heeft daddy-issues en dat gaat nooit leiden tot een gelijkwaardige relatie.
Sowieso denk ik dat het voor jouw situatie
zoals die nu is onverstandig is voor jou om een intieme relatie met wie dan ook na te streven. Je bent namelijk zelf emotioneel nog niet stabiel genoeg. Uit jouw postgedrag blijkt dat je nog teveel bevestiging en goedkeuring nodig hebt van anderen m.b.t. jouw eigen leven. Dat is overigens geen oordeel maar een constatering. Het betekent dus evenmin dat je geen relatie zou mogen nastreven omdat ik zeg dat het onverstandig is. Ook daarin ligt de keus geheel bij jou. Maar zou je wel willen nadenken over het volgende?
Je kan zoals zoveel mensen blijven daten net zolang totdat je iemand gevonden hebt waarmee je gelukkig kan worden. Mensen die emotioneel instabiel zijn, doen dat vaak om het gevoel van eenzaamheid proberen te vermijden. Alleen in de praktijk lukt dat over het algemeen niet en voelen ze zich ook binnen hun relatie zich net zo eenzaam en in de steek gelaten, alleen ze hebben dan wel een excuus om het op hun partner te projecteren. Bijvoorbeeld een vrouw die mishandeld wordt door een narcistische partner: "Als ik mezelf blijf opofferen en begrip blijf tonen, geloof ik erin dat hij uiteindelijk wel verandert." Daarmee belazert zij zichzelf en doet ze in wezen hetzelfde als die narcistische partner. Het is namelijk niet haar taak om hem te veranderen, om hem te verlichten. Hij bepaalt zelf of hij wel of niet verandert: over het algemeen doen narcisten dat niet en geloven ze dat ze met hun leugens en manipulatie overal mee kunnen wegkomen. Dat kunnen ze vaak volhouden tot hun 60e of misschien wel tot hun 70e, maar daarna worden ze keihard met de realiteit geconfronteerd + ze zitten dan nog steeds vast in hun destructieve patroon en zijn door hun leeftijd niet flexibel genoeg meer om daaruit te komen.
Ik heb daarover pas een heel interessant interview over ontdekt door Gabor Maté. (Al heb ik sterk mijn vermoedens dat het door AI bewerkt is, omdat ik woorden als "super-empath" niet bepaald professioneel vind klinken.)
Bekijk deze YouTube-video