een droevige verhaal
http://www.nos.nl/nosjournaal/columns/bagdad/index.htmlDe komende maanden verzorgt de 29-jarige Al-Attar vanuit Bagdad een weblog voor de NOS. Wekelijks bericht hij over het leven in de meest gewelddadige stad ter wereld. Hoe je je staande houdt onder de constante dreiging van aanslagen. Op een plek waar je religieuze identiteit een doodvonnis kan betekenen. In een land dat uiteen dreigt te vallen is Al-Attar een echte Irakees. Hij heeft Koerdisch, Turkmeens, soennitisch en sjiitisch bloed.
Waarom ik geen kinderen wil
Bagdad, 9 april - Wil je dat ons kind opgroeit op deze onveilige plek? Zie je dan niet dat Irak een groot weeshuis wordt? Wil je dat hij of zij zonder vader opgroeit? Zonder vader zoals ikzelf en mijn zus? Ben ik zeker genoeg van mijn leven om een onschuldig kind op de wereld te zetten?
Dit zouden de antwoorden zijn aan mijn vrouw als zij mij zou vragen: hoelang moet ik nog wachten? Maar zij hoeft het mij niet te vragen. Ik kan het in haar ogen zien. We zijn twee jaar getrouwd en normaal heb je dan al kinderen. Maar nu niet. Niets is vanzelfsprekend en niets is normaal hier in Bagdad.
Trouwen, kinderen krijgen en aan je toekomst werken, dat zijn de grondslagen van het leven. Het zijn de natuurlijkste rechten waar een mens naar kan streven of van kan dromen. Alleen als je buiten de Iraakse grenzen woont. Ons Irakezen wordt deze rechten ontzegd vanwege de verwoestende oorlog. Deze dromen en gevoelens zijn te confronterend en te mooi om waar te zijn. Er zijn zoveel obstakels die ons in de weg zitten bij het verkrijgen van die eenvoudige rechten. En dan heb ik het niet over financiële, sociale of fysieke problemen, ik heb het over dat ene probleem, dat al die andere doet verbleken: deze oorlog, deze oorlog met zijn terreur, met zijn milities, met zijn autobommen. Dit probleem heeft onze levens overhoop gehaald.
Mijn oom had trouwen en het krijgen van kinderen uitgesteld tijdens het vorige regime. Hij wachtte en wachtte, hopend op betere tijden. Tenslotte ontvluchtte hij het land en streek elders neer. Daar droomde hij over een terugkeer naar Irak, een nieuw Irak. Jaren gingen voorbij maar hij bleef dromen. Hij keerde terug na de val van het regime van Saddam. Hij bleef een tijdje, zocht naar werk, liet zijn kunnen zien, wilde trouwen en kinderen, maar raad eens? Hij stapte opnieuw op het vliegtuig, gaf al zijn plannen op en accepteerde dat hij buiten Irak zou sterven. Het nieuwe Irak kon zijn dromen niet vervullen, ontzegde hem zijn simpele rechten. Hij is overigens één van de ooms die mij hebben opgevoed, samen met mijn moeder en grootmoeder, na de tragische dood van mij vader tijdens het vorige regime.
Welnu lieve vrouw, stel wij krijgen een kind en er gebeurt iets met mij? Wie zorgt er dan voor hem? Ik had geluk en had een grote familie die alles deed om mij door de moeilijke tijden heen te helpen. Wat zou je doen als ik er niet meer was? Mijn grote familie is niet meer in Irak. Mijn moeder kan het niet alleen. Zou jij Irak ontvluchten zoals mijn grote familie eerder deed?
Het blijft niet bij een kind op de wereld zetten alleen. Zelfs als ik hier voor jou ben. Wat doe jij als de weeën beginnen tijdens de avondklok? Als de baby ziek wordt? En als hij 5 is, speel ik dan voetbal met hem? Hoe kan hij naar school gaan zonder bang te zijn ontvoerd te worden? Kan ik werken zonder bang te zijn dat er een bom op zijn school valt? Hoe? Als? Wanneer? Honderden, duizenden gedachten gaan door mijn hoofd en ik voel mij hulpeloos.
Als ik antwoorden op deze vragen heb, lief, kan jou het eenvoudige recht te gunnen moeder te zijn. Ik weet dat ik je dit nu ontzeg. Precies zoals deze situatie ons alle dromen ontzegt. Dus vergeef het mij en bidt met mij dat God ons van dit miserabele leven verlost.
Als je dan bidt, vergeet niet te bidden voor iedereen die is vergeten te dromen, die hun trouwplannen en kinderen hebben uitgesteld, die hun toekomstige vrouwen geen groot feest kunnen aanbieden met prachtige muziek, dans en het lekkerste Iraakse eten dat bij die feesten hoort. Maar vooral; bidt dat ik straks weer veilig bij jou ben, want een collega zei verleden week nog gedag maar kwam nooit meer terug. Neergeschoten en dood. Raadt eens door wie? Verrassing… niemand weet het.
Leven zonder stroom [090407_bagdad_schemering_204]
Bagdad, 1 april 2007 - In Irak zijn mensen eraan gewend zonder elektriciteit te leven. Het is geen uitzondering, het is de regel. Uiteindelijk is Irak geen normaal land meer. Het is doodnormaal dat we meer dan 20 uur per dag geen stroom hebben. Om de tien uur krijgen we twee uur lang elektriciteit, en als we geluk hebben duurt dat vier uur.
Je zou denken dat ik onzin uitkraam. Nou, dat is niet zo, want ik maak geen grappen over serieuze zaken die de Irakezen dag en nacht bezig houden.
Laat me nog iets vertellen. Terwijl de hele wereld bezig is met het ontwikkelen van nieuwe technologie, zijn wij Irakezen bezig manieren te zoeken om aan stroom te komen. Godzijdank hebben we die gevonden, en we geven deze stroomleveranciers mooie namen.
De eerste leverancier is de regering, de arme leverancier, en we noemen die de ‘National Power’. Ik moet erbij zeggen dat we het allemaal eens zijn over die naam. Stroom misschien wel, maar andere dingen zijn hier verre van nationaal geregeld.
We kunnen niet zeker zijn van deze elektriciteit want we hebben de stroom maar 2 of 3 uur per dag. We kunnen schelden, kwaad of verdrietig worden, met elkaar vechten en zelfs spullen vernielen, het verandert helemaal niets. Of we het nou leuk vinden of niet, zo is het, niet meer, niet minder.
Onze tweede stroomleverancier, dat zijn de mensen met een generator, en die noemen we de ‘Generator Power’.
Dus als je Bagdad of Irak ooit bezoekt, wees dan niet verbaasd als je in iedere hoek van de stad een spinnenweb ziet. Dat zijn de kabels van de generator naar ieder huis. Naast het feit dat het er niet uitziet, is het ook nog prijzig. De generatoren draaien op gas en olie en die twee zaken zijn erg duur in het nieuwe Irak. Wat een ironie. Olie is duur en is nergens te vinden in een land dat in de olie zwemt. Het spijt me, ik had gezegd dat ik geen grappen zou maken over serieuze zaken.
Ieder gezin heeft zeker 6 ampère nodig, een paar uur lang, en één ampère kost zes dollar. Als je een beetje kunt rekenen, weet je hoeveel dat per maand is. Niet iedereen kan dat betalen. Mensen lijden omdat het leven zo duur is. Mensen zijn bezig met overleven, niet iedereen heeft geld voor elektriciteit. Ik weet dat de armen hun mond zullen houden en zich proberen te redden met de National Power. Ze kunnen zelfs niet denken aan de luxe stroom af te nemen van de andere leveranciers.
De derde mogelijkheid is, als je het kunt betalen: je eigen generator kopen en met gas en olie vullen. Deze heet de ‘Home Generator’. Hiermee heb je zekerheid, als je tenminste dapper genoeg bent om de hele dag in lange rijen te staan om gas en olie voor je generator te kopen. Maar vergeet niet dat je door een bom kan worden gedood in die rij. Ik zou dit niet aanraden in Bagdad, zelfs al krijg je een eeuwigheid lang geen stroom.
Weet je, aan de andere kant heeft het stroomtekort zijn voordelen. We worden gedwongen vroeg te gaan slapen, wat erg gezond is en we kunnen de avonden romantisch met kaarsen doorbrengen. Als we tenminste niet worden gestoord door de muziek van geweerschoten en ronkende helikopters. En als we de televisie niet aanzetten om de dagelijkse ellende te zien. We leven er al middenin. We willen er aan het einde van de dag niet nog eens aan herinnerd worden door het allemaal op tv nog een keer te zien.
Beste lezer, denk niet dat ik klaag. God verhoede, waarom zou ik. Zoals ik eerder al zei, ik hou me in, meer dan anderen hier. Maar soms moet ik erover praten. Ik moet erover praten met buitenstaanders omdat we hier allemaal dezelfde problemen hebben en niemand er meer naar wil luisteren.
Dus mensen, geniet van jullie elektriciteit en verspil het niet. En dank God voor je veiligheid en vrede. O God, dank U dat het mij mogelijk maakt 8 uur per dag stroom te hebben, in deze 21ste eeuw.
I am Darius the Great King, King of Kings, King in Persia, King of countries, son of Hystaspes, grandson of Arsames, an Achaemenian.