Hij was wel leuk, maar een stuk minder dan ik verwacht had. Er zijn gewoon een aantal zaken fundamenteel fout aan deze film.
Ten eerste komt de film pas laat op gang, omdat de eerste acte een stuk minder is dan de tweede en de derde. En die derde vliegt thematisch gezien dan weer tamelijk uit de bocht, omdat de boodschap ogenschijnlijk uit het niets verschuift van "wees jezelf" naar "stop overbevissing". Een duidelijk gebrek aan focus van de regie dus, wat de structuur en cohesie geen goed doet.
Verder slaat de casting van de vrouwelijke hoofdpersonages de plank volledig mis. In een film als deze, waarbij de acteurs toch niet fysiek in beeld zijn en bovendien bol staat van de muzikale intermezzo's, waarbij het dus volledig gaat om hun vocale kwaliteiten, moet je gewoon kiezen voor iemand die écht goed en vooral krachtig kan zingen en niet zulke iele stemmetjes als Nicole Kidman en in mindere mate Brittany Murphy. Ik snap best dat ze voor naamsbekendheid zijn gegaan en gedacht hebben met Nicole een grote vis (om maar even in de sfeer van de film te blijven) binnengehaald te hebben die veel mensen naar de bioscoop trekt, maar uiteindelijk doet het de film meer kwaad dan goed. Heb dan wat meer durf en kies voor een krachtiger stemgeluid, iets wat de rollen van Norma Jean en Gloria écht wel nodig hadden. Nu vallen hun muzikale nummers letterlijk in het Antarctische water en dat is uiterst zonde.
Tot slot gaat het bij het uitgangspunt van de plot eigenlijk al fundamenteel mis. Tapdansen was, is en zal nooit zo leuk worden als musical numbers en daarom wekt het dilemma van Mumble ook geen enkele sympathie op. Je zit eigenlijk maar te wachten tot hij stopt met zijn inderdaad naar door complicaties in de broedperiode opgelopen debiliteit neigende, uit de lucht gegrepen getrappel zodat we weer verder kunnen met een zang- en dansnummer. En het is natuurlijk allerminst een goed teken als de held van het verhaal een doel heeft waar je als kijker eigenlijk helemaal niet op zit te wachten en het liefst zo snel mogelijk dorrheen wilt spoelen. Dat hoort op zijn minst omgekeerd te zijn. Deze plot is dus een duidelijk voorbeeld van een geval waarin thinking outside the box veel te ver doorschiet en laat pijnlijk goed zien hoe er ook zoiets bestaat als té veel creativiteit, tot op het punt waarop het gewoon niet aansprekend meer is.
Zijn er ook nog pluspunten? Jawel, de animatie is oogstrelend zoals we inmiddels gewend zijn (al blijft het achter bij Cars, die daarom zijn toppositie tot op heden als het summum van digitale animatie behoudt), de cameravoering is uitstekend met een (weliswaar beperkt) aantal fenomenale shots die me nog lang bij zullen blijven, en Robin Williams weet zijn personages wél de show te laten stelen.
Alleen erg jammer dat de rest zo rammelt dus, wat verbazingwekkend is als je kijkt naar het budget en de rest van de presentatie overall. Had dan liever wat meer cash in het finetunen van regie en script en meer toepasselijke casting gestopt, in plaats van nog een miljoentje extra uit te trekken om de vacht van de baby'tjes nog net wat vloeiender te maken of Nicole Kidman naar de opnamestudio's te lokken. Dat had een stukken betere investering geweest (want nog stukken goedkoper ook) en een aanzienlijk betere film opgeleverd.
My mother was a drug addict. When she got pregnant, she took more drugs. She even tried to kill me inside her with a coat hanger, but I survived. I was born blind as a result, but my mother didn't care. She overdosed choking on her own vomit.