quote:
Seedorf leert nog steeds bij
Door CHRIS VAN NIJNATTEN
MILAAN - We zitten op de bakstenen rand van een soort gootsteentje voor vuile voetbalschoenen ergens midden op Milanello. Clarence Seedorf lacht soms hard en kijkt soms ook bedenkelijk. Hij neemt nog even nadrukkelijk de tijd voor het slot van een vraaggesprek.
Seedorf is blij, gelukkig en voelt zich op zijn sterkst. En dát aan het eind van een zwaar seizoen. Hij zegt dat Milan vanaf december ongeveer is gaan ‘draaien’. De vraag komt zo maar ineens op. Heeft de grootse vorm waarin hij steekt ook iets te maken met zijn terugkeer bij het Nederlands elftal? Het moet een mentale opsteker geweest zijn voor hem.
,,Het hielp wel. Zoals alles helpt in de motivatie om verder te gaan en beter te worden, zeker in zo’n moeilijk seizoen. Het is heel erg zwaar geweest, vooral mentaal. We begonnen dit seizoen in de Serie A met aftrek van wedstrijdpunten en in de Champions League moesten we eerst een kwalificatieronde spelen. Pittig dus. We leveren het bewijs dat geluk én pijn je ver kunnen brengen. Alle elementen zijn gebruikt om overeind te blijven en verder te gaan. Daar hoort die selectie voor het Nederlands elftal bij, zéker.’’
Die lobby heeft dus goed uitgepakt. ,,Ik heb geen lobby gevoerd. Nee! Ik heb op een bepaald moment gewoon een interview in een blad gegeven en een week later werd ik uitgenodigd voor een tv-programma voor een kritisch vraaggesprek. Dat heb ik professioneel opgepakt. Ik ging níet naar de televisie om te lobbyen. Waarom zou ik? Verder speelt die afwezigheid bij het Nederlands elftal niet meer. Het gaat bij mij vooral om vergeven, ik ben geen haatdragende persoon.’’
Weg uit de entourage van AC Milan lijkt Seedorf een fenomeen. Gezien zijn erelijst ís hij dat ook. Maar op het trainingscomplex van zijn club is hij slechts deel van een succesvol geheel. Daar hamert hij zelf ook steeds op. De prijzen komen er niet vanzelf aanwaaien. Er wordt veel arbeid voor geleverd. Dat gebeurt daar op dusdanig professionele wijze, dat leeftijd geen rol lijkt te spelen. Costacurta is 41, Maldini is 38. Ze zijn er morgen in Athene gewoon bij.
Door die specifieke training en medische begeleiding slaat de vermoeidheid niet snel toe bij de rossoneri. Vorige week, aan het einde van het seizoen dus, joeg de conditietrainer van Milan zijn spelers nog gewoon bergop om er sprintjes van vijftig meter te trekken. Niemand van de vedetten klaagde, het was van een imponerende discipline.
Zo staat Seedorf ook de massaal toegestroomde buitenlandse media te woord. Persvoorlichter Riccardo Colli raakt geďrriteerd en blaast zijn wangen bol, maar Clarence gaat voor de zoveelste keer zitten. De wereld komt hem vertellen hoe goed hij ‘nog’ is.
,,Sommigen vergelijken me met rode wijn,’’ zegt hij ergens. Hij beantwoordt steeds dezelfde vragen ogenschijnlijk moeiteloos in het Engels, Spaans, Italiaans, Portugees en Frans. ,,Duits lukt me niet meer,’’ verontschuldigt hij zich.
,,Vind ik niet erg hoor, al die aandacht,’’ lacht de man die nooit eerder zo veel belangrijke goals maakte als in deze jaargang. ,,Dat klopt. Maar mijn goals, en die van Kaká, vallen nu veel meer op omdat goalgetters als Shevchenko en Inzaghi ze niet meer voor ons maken.’’
Seedorf is veel meer dan alleen maar een voetballer. Hij runt een motorteam, heeft een restaurant. ,,Ja, Fingers, in het centrum van Milaan, dat loopt aardig: een ‘creative Japanese restaurant’. Leuk hoor.’’
Hij studeert volgens een medewerker van Milan sportmanagement. ,,Daar zeg ik niks over, pas als ik mijn diploma heb kom ik daarmee naar buiten.’’
Het lijkt erop of hij het voetballen er tussendoor bij doet. Maar dat is onzin. ,,Ik ben erg gefocust op mijn functie hier. Deze laatste weken moet de kroon geplaatst worden. Ik laat op het veld toch wel zien wat ik het belangrijkste vind hier? Dat geldt voor ons allemaal. We pieken op het juiste moment. Ik heb altijd vertrouwen in een mooi einde gehad vanwege de inzet, werklust, de vastberadenheid die elke dag getoond werd, vooral in het begin. Er moest een positieve wending komen. Die kwam. Vanaf januari ging het steeds beter.
,,Alles heeft te maken met de situatie tot aan december. Het liep wel aardig, maar nog niet top. Alle aanvallers waren fit, we speelden met twee spitsen en Kaká daarachter. Kaká raakte geblesseerd, toen kwam ik achter de spitsen te spelen. Uiteindelijk zijn Kaká ik samen achter één spits gaan spelen. Dat heeft gewoon fantastisch uitgepakt. Het loopt als een trein, alles klopt.’’
Die trein bereikt morgen zijn belangrijkste station. Heel grappig is het, dat hetzelfde affiche twee jaar geleden in Istanbul hing. Milan kwam er met 3-0 voor, liet Liverpool in zes minuten tot 3-3 terugkomen en verloor na strafschoppen. Mensen raakten er tot op de dag van vandaag niet over uitgepraat. Seedorf was er eigenlijk wel klaar mee.
,,Ik geef toe dat de finale van 2005 een frustrerende ervaring was, maar je moet je verlies verwerken, vervolgens accepteren en daarna moet je er klaar mee zijn. Voor mij is het geen stimulans. Voor deze beker hoef je geen speciale motivatie te hebben.
Iedereen wil die cup liften. Aan de andere kant staat het iedereen vrij om zich op zijn eigen wijze te prepareren. Wie uit de aanwezigheid van Liverpool extra drive haalt, oké, die gaat zijn gang, als we maar winnen. Maar die wedstrijd is twee jaar geleden hč, dat vergéét je toch? Volgens mij hebben we tussen Istanbul en Athene misschien wel tachtig wedstrijden gespeeld. Ik zie geen animositeit of revanchegevoelens. Zéker niet bij mezelf. Zoiets wordt ons aangepraat door de media.
,,Ik verwacht een wedstrijd die heel veel energie gaat kosten. Met Milan als misschien iets technischer ploeg en Liverpool, dat misschien wat meer strijd brengt. De twee ploegen gaan elkaar niet verrassen. Deze clubs kom je ieder jaar overal tegen. Ik hoop nu vooral dat het een finale wordt om van te genieten, daar gaat het ook om, ná het winnen. Ja, natuurlijk, 1-0 is genoeg voor ons hoor. Het zal heel speciaal zijn. Ook omdat ik de finale opdraag aan mijn zoon, die nog geboren moet worden.
,,Ik blijf tot daags voor de finale totaal relaxed. Ik wil vooral niet te veel aan die wedstrijd denken. Dat hoeft pas vlak voor de finale zelf. Zo’n wedstrijd vereist precies de juiste spanning, net genoeg om scherp te zijn, niet te veel, want dan loop je weer het risico te blokkeren. Ik heb daar ervaring in ja, maar ik kan er verder weinig over uitleggen. Ik hoop dat anderen, als ze al te gespannen zijn, zich goed voelen door mijn rust. Maar wij hebben hier met zijn allen wel ervaring met het spelen van finales, haha.
,,Toch leer ik hier nog veel. Ik ben 31, maar ik ontwikkel me hier nog steeds. Dit is mijn beste Champions League-seizoen ooit! Uiteraard ben ik blij met alle bijval die ik krijg, maar, sorry, ik moet nog verder. Ik wil alles geven. Het voelt als een ‘never ending story’. Hier kijk je niet achterom, alleen maar vooruit, ieder jaar wil deze club prijzen winnen, daar word je als oudere speler steeds beter van. Ik niet alleen, hoor, er lopen hier meer van die jongens rond. Paolo Maldini is de opvallendste, die is 38 jaar, en blijft gewoon nog een jaar. Het is niet toevallig dat dat hier gebeurt.’’