James Morrison - Undiscovered

quote:

› JAMES MORRISON: A STAR IS BORN :: 21-11-2006

Er zullen weinig 22-jarigen zijn die zo fenomenaal soul naar hun hand zetten als de Britse natural JAMES MORRISON. Van begin tot eind heeft zijn optreden in een volgepakte Melkweg het karakter van een overrompelende triomftocht, die nu al als legendarisch bestempeld kan worden. Het soort optreden waar je tien/twintig jaar later van zegt: ‘ik was erbij.’


Eén plaat heeft hij, het hitalbum Undiscovered. Samen met de vier vakkundige Denen die hem begeleiden, put hij er ruim uit. De Scandinaviërs stellen steeds zijn stem en voordracht centraal. Ook beheersen ze de macht hun muziek zowel swingend als zwelgend c.q. smachtend te laten klinken, waarbij de accenten in temperatuur gezet worden door de gitarist en de met pet toegeruste toetsenist Nicolai.

Wat maakt James zo goed? 's Mans vocale power en raffinement zijn zo groot dat je je met zulke vragen niet bezig hoeft te houden. Hij draagt een hagelwitte blouse en spijkerbroek, bespeelt vaak een akoestische gitaar. Het is zijn timbre, groezelig en sensueel, dat zo doorleefd en meeslepend is.

We horen Under The Influence, Undiscovered, How Come, You Give Me Something, allemaal al proeven van romantiek genoeg (de meisjes in het publiek gillen spontaan, klappen de maat, stoer). De jonge James, niet helemaal begrijpend wat hij in de zaal aanricht, laat een dankbare giechel horen (‘I’m shy’), de dames lachen glunderend terug.

The Pieces Don’t Fit is een groots hoogtepunt, een song die je op je knieën dwingt, soul in de ultiemste zwijmelstand. Enige weken geleden stond in de Melkweg de legendarische Allen Toussaint, een uitzonderlijke soulman van tegen de zeventig. Ik schreef toen dat ik me heel klein voelde, vanavond doet een tweeëntwintigjarige me hetzelfde denken. James Morrison loopt hier weg met de hele soulgeschiedenis, steekt zonder zich zichtbaar in te spannen Al Green, Otis Redding en Marvin Gaye naar de kroon, zet hun erfenis moeiteloos naar zijn hand. Er dendert bovendien een portie passie door zijn strot, zodat je er warm en koud tegelijk van wordt.

James oogt per ongeluk charmant. Arbeideristisch, maar ook als een eigentijdse muzikale James Bond (‘Just because I have fluffy hair’). Wanneer hij in de toegift de stoelpoten van Van Morrison bijna moeiteloos aan gort zaagt met een majestueus en bezield It Stoned Me To My Soul, sta ik paf. Hij weet het zelf nog niet, maar als er geen gekke dingen gebeuren, gaat dit vocale supertalent ons nog jaren exquise genot bezorgen. Nog een keer gaat hij uit zijn dak, in Call The Police, en hij laat zijn band nu voor het eerst ongeremd rocken. De magie zit ‘m niet in het zinnetje I really want to see you bleed, maar in het feit dat hij volledig gelijk heeft als hij uitzinnig tekeer gaat met de woorden: I can't do nothing if I can't do something my way. Petje af.

Zo’n vocaal talent als deze haast vogelachtige jongen is zeldzaam. Weinigen kunnen wat hij hier zo pril en achteloos uit zijn mouw schudt. Bijna bang voel je je als hij zijn Last Goodbye zingt, opdat hij niet net als die andere Olympisch Vocaal Begenadigde (Jeff Buckley) in de Mississippi of een andere waterpartij aan zijn eind komt. Zo onbevangen dient een wereldster zich zelden aan. Wie erbij was neemt het met zich mee, om het nooit meer te vergeten. TOM ENGELSHOVEN

Gezien: MELKWEG, AMSTERDAM (20 NOVEMBER 2006)

quote:

Op dinsdag 21 november 2006 23:49 schreef Gosjke het volgende:

[..]

Zwijgt...

Man, man, man wat was ie goed. GE-NI-ALE covers ook. Hij overtrof echt al mijn verwachtingen met de manier waarop ie die toch best brave albumnummers live neerzette. En het was erg leuk om te zien dat ie shocked was door de reactie van t publiek dat alle teksten kende.

Hulde!
Duidelijk nog een keertje Keulen over een kleinde 2 maanden!

quote:

Op donderdag 23 november 2006 15:39 schreef Jill-RMC het volgende:
Yepz.
*snapt de clip niet*