Hoe gaat het met de moeders? Deel 26

bix ja met mijn eigen man en thanks. voel me een beetje een zeur, ik heb toch vaak het idde dat ik alleen maar positief mag doen, maar soms vind ik het echt zwaar het moeder zijn. en dan heb ik het dus over het bijna geen seconde tijd voor jezelf hebben. over het algemeen ben ik daar inmiddels wel op in gesteld, maar soms gaat het mis. even lekker samen uit eten en een bioscoopje zou niet verkeerd zijn
m@x, dankje ook, ik weet dat jij het wel hetzelfde voelt als ik vaak, das toch prettig dat je niet de enige bent ofzo

ach, vanochtend heeeeel vroeg, toen Liam dus weer eens veels te vroeg wakker was, was ie wel weer zooooo lief dat ik weer smolt en heerlijk dat kleine warme lichaampje even lekker tegen me aangehouden heb flesje gedronken samen met ezra bij ons in bed en daarna weer slapen in zijn eigen bedje.

We zijn net terug van de dokter. Kim vond het wer prachtig in de wachtkamer, hi zat ook helemaal vol. Aandacht genoeg dus!
Toch maar goed dat ik heen ben geweest, want ik heb een slijmbeursonsteking (oid) in mijn heup.
Moet nu 10 dagen 3x daags diclofenac slikken. Als het neit helpt, dan krijg ik een spuit
Heb niet verder gevraagd, dit moet gewoon helpen!

En ik heb telefoonnummer van maatschappelijk werk. Misschien wel goed om met iemand te praten.

quote:

Op vrijdag 15 september 2006 10:19 schreef Ingrid19 het volgende:
We zijn net terug van de dokter. Kim vond het wer prachtig in de wachtkamer, hi zat ook helemaal vol. Aandacht genoeg dus!
Toch maar goed dat ik heen ben geweest, want ik heb een slijmbeursonsteking (oid) in mijn heup.
Moet nu 10 dagen 3x daags diclofenac slikken. Als het neit helpt, dan krijg ik een spuit
Heb niet verder gevraagd, dit moet gewoon helpen!

En ik heb telefoonnummer van maatschappelijk werk. Misschien wel goed om met iemand te praten.

Balen van die slijmbeursontsteking Ingrid! Hoop dat diclofenac helpt. Anders wordt het ws. een hydrocortisonenspuit en die zijn gemeen

Fijn dat je een telefoonnummer hebt gekregen van maatsch. werk! Praten lucht altijd op!

Ben ik nou de enige die floradix lekker vind? Maar ja, ik was ook zo'n kind dat het liefste water uit de pomp dronk vanwege het ijzersmaakje...

Belana...

He Ingrid, dat is niet fijn. Wel goed dat je maatschappelijk werk gaat bellen. Praten is altijd goed!

ik vond floradix ook lekker hoor owlet.

quote:

Op vrijdag 15 september 2006 10:52 schreef Vicky het volgende:

[..]

Balen van die slijmbeursontsteking Ingrid! Hoop dat diclofenac helpt. Anders wordt het ws. een hydrocortisonenspuit en die zijn gemeen

Fijn dat je een telefoonnummer hebt gekregen van maatsch. werk! Praten lucht altijd op!

Ja, volgens mij heet dat zo. Brrr, wil geen spuit!

Ga zo maatschappelijk werk bellen.

Ingrid beterschap en sterkte.

Belaantje Belaantje, ik sluit me helemaal bij jou aan. Ook hier momenten dat je denkt, wanneer komt de rust?
Zoals Loena al zei, tijd voor elkaar is zo belangrijk. En daarom is het zo jammer dat jullie weekendje Parijs niet doorgaat. Dus maak echt even tijd voor elkaar, ga lekker eten ergens of doe wat anders leuks. Zodat je met elkaar kunt praten en dan zie je vanzelf weer hoe leuk het allemaal is. (naast alle ellende )
Morgen ga ik voor het eerst sinds 4 maanden naar de kapper. Die afspraak stond al sinds vorige week en ineens kwam het mannetje met de mededeling dat hij samen met een vriend morgen naar de Hellendoorn-rallye ging. Léon ging mee. Eerst vroeg hij of ik Cas niet mee kon nemen, maar hij kwam snel tot een moment van inzicht. Hij bracht Cas wel naar zijn moeder. Dan kon ik lekker even relaxed naar de kapper. Gelukkig denkt hij mee dus.
Ik vind het ook moeilijk als je met beide kinderen zit. Vooral op een dag zoals vandaag. 3 dagen en 2 avonden gewerkt en ik was kapot. Vanmorgen lekker lang in bed blijven liggen met zijn drietjes (nou ja, het was 09.00 dat we opstonden, valt dus ook nog wel mee) en vervolgens wil Léon dan met me spelen. Maar het enige wat ik wilde was op de bank hangen. Dan moet ik mezelf echt uit die bank trekken om wat te gaan doen. En dan ben ik blij als het spul dan 's middags weer in bed ligt. Maar ik voel me absoluut geen slechte moeder. Ik heb zelf voor deze situatie gekozen dus ben ik niet zielig. En dat is heel anders als bij jou Belana, bij jou spelen er andere factoren, dus niet te vergelijken. Echt, geloof me, zoals ik je ken (vanuit je posts, de mail, msn, sms-jes ) ben je gewoon een schat van een mens en supermoeder. Je doet gewoon je best en dat is niet altijd even makkelijk.
Lieverd, doe alles gewoon stap voor stap en je kinderen zijn hartstikke gek op je hoor. Echt.

Hormonen hè... Net kwam het mannetje me een glaasje rosé brengen. Mijn hart stroomde ineens over van liefde en mijn ogen ook. En ook las ik net het verhaal van Owlet...

dutch ik ga je volgende week een dikke knuffel geven!

Goed dat je toch naar de dokter ging Ingrid. Alleen praten kan al helpen dat je je beter voelt.

Willen jullie knutselles? Dat is nu echt het enige waar ik me zo ongeveer geen zorgen over maak. Je kunt gewoon geen perfecte moeder zijn en dat hoeft toch ook niet. Dan gaat je kind denken dan het zelf ook perfect moet worden. Maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan. Waarom liggen ratio en emotie zover uit elkaar?
Ik meen me te herrinneren dat er ergens negatieve reacties stonden over Oei ik groei. Omdat we toch een cadeaubon hadden, hebben we dat gisteren gekocht en ik ben er zo blij mee! Er staat precies in hoe Anna zich de laatste paar dagen gedraagt. Volgens hun telling zit ze al een paar dagen in week 5, dus ook al is het valse moed, ik hoop dat ze 'gewoon' een sprongetje maakt en dat het snel beter gaat. Nu ben ik net een zombie.

Sugar?
Ik wilde gewoon even zeggen dat ik pas nu heel voorzichtig grip krijg op mijn huidige leventje met twee kinderen, een man en alles wat ik van mezelf wil en moet. (Te veel dus en dat breekt me elke keer opnieuw toch weer op)
Ik ben nu bijna 5 weken op weg met ons gezinnetje en er komen steeds meer momenten dat ik er ook plezier in heb. (Naast trouwens echt de onmogelijke momenten van 's nachts wakker worden en denken bij het eerste piepje in de wieg... Oh nee! Slaap nog even! Toe! Ik wil nog niet!)
Succes met bv (of de keuze hoe je ermee wilt omgaan) en met jezelf en met je weg vinden.
-wilde dat toch graag even zeggen nav je korte stukje in het bv topic, maar vond het hier meer op z'n plek-

Dankjewel, kozakken. Heb je erg vaak gedacht dat je het niet meer zou trekken? Ik zit zo gek in mijn gevoel, dat ik best bang ben voor echt rotte dingen (depressie, niet goed hechten). Ik ben de weg kwijt en mezelf, zeg maar. Soms weet ik: het komt wel goed, het is normaal. En soms weet ik: dit is niet normaal en dit gaat alles stuk maken. Misschien komt het allemaal goed over een paar weken, ik hoop het! Nu voelt het soms zo zwaarmoedig, dat ik bang word van mezelf en mijn gedachten. Soms, niet altijd dus.

Sjoeg, ik zou dit gelijk even aankaarten bij de huisarts maandag als je laat checken of het spruw is. Echt doen hoor! Misschien is hier een heel makkelijke oplossing voor en dat kan enorm opluchten

Het gevoel van echt niet meer kunnen trekken heb ik wel een paar keer gehad, maar gelukkig niet zo heel veel.
Als ik het zo eens over lees wat je schrijft, denk ik wel dat je het echt even moet gaan aankaarten. Je gevoel zegt je diep van binnen wel of het klopt of niet. Maar volgens mij zegt je gevoel je juist dat het niet helemaal klopt. Mss is er inderdaad een makkelijke oplossing om er weer grip op te krijgen. En anders ben je in ieder geval op tijd erbij om in ieder geval mss ook weer eenvoudiger op de voor jou goede weg terecht te komen. Vertrouw op je eigen instinct. Dat moet je bij je kind doen, maar ook bij jezelf! Mss ben je dat een beetje kwijtgeraakt, maar dat instinct heb je echt. Net zo goed als je instinct rondom het voeden enzo. En misschien (maar nu ben ik misschien heel ketters ) Misschien moet je kiezen voor rust met je lijf. Dat je dat helpt om ook weer in je hoofd te komen. (beetje kryptisch geschreven, maar weet niet hoe ik het anders moet verwoorden)

Storm is ook nog maar twee weken joh!
Ik vond het de eerste twee/drie weken zo moeilijk om mezelf te verdelen tussen Jonne en Romme. Want Romme had zoiets anders van me nodig dan Jonne. En van Jonne hield ik al zoveel en met Romme moest dat nog veel meer groeien tot iets 'eigens'. Daarnaast heb ik met de tweede/derde week zoveel zorgen gemaakt over zijn gewicht en dat stomme voeden dat ik niet eens tijd had om echt mezelf fijn te vinden of te voelen.
Hier gaat Jonne af en toe een dagje lekker naar opa en oma en dat zijn echt 'mijn dagen' met Romme. Dan kan ik ook veel meer genieten van het eten geven en tutten omdat ik me niet zo in de spagaat voel in mijn gevoel en in mijn aandacht.

Maar nogmaals, ook al is het soms dat je je zo zwaarmoedig voelt. Ik zou niet te lang wachten om het aan te kaarten. Want het kan nu mss echt nog veel gemakkelijker aan te pakken zijn dan wanneer je een tijd wacht en maar aanziet. (Maar dat is veel gemakkelijker gepraat dan gedaan. Weet ik ook wel)

En verder is het gewoon aanmodderen en hopen op emotioneel rustiger vaarwater. Hier komt en gaat het en komen de emotioneel prettige(re) momenten steeds meer.


-tot zover de gedachten van deze op-afstand-kan-ze-makkelijk-zeggen-tuthola -

Lieve Sugar, hier ook een ex-gestresste mama. Weet niet of je het toen gevolgd hebt, maar ik heb geloof ik alleen maar lopen janken de eerste 2 weken. Vanwege de borstvoeding trouwens die helemaal niet wilde zoals ik het wilde. Ik ga jou absoluut niet afpraten van de borstvoeding, laat dat duidelijk zijn, maar borstvoeding is de eerste tijd gewoon lastig en kan veel stress geven.
Ik kon dat niet, ik was mezelf zo kwijt en zag het helemaal niet meer zitten met Liam er ook nog bij, zoveel gedoe ik kon het niet aan en ik heb voor de rust gekozen (nogmaals, dit was zo voor mij he...) en ik ben flesjes gaan geven. de eerste weken nog gekolfde borstvoeding en langzaam over op flesvoeding. het heeft mij rust gegeven toen ik die beslissing had genomen.
probeer te bedenken wat jou rust zou geven. dat zou iets heel anders kunnen zijn ook.
je vind jezelf wel weer terug lieverd, maar dat duurt even. het is een hele heftige periode.
dikke knuffel voor je!

Snoop, ja, misschien doe ik dat wel, het aankaarten bij de huisarts. Dankjewel.

Kozakken en Belana, wel fijn dat jullie het herkennen. Ik weet niet helemaal of we hetzelfde voel(d)en, maar de dingen die jullie schrijven zijn wel herkenbaar. Ik wilde echt dat het anders was, maar dat is het nu even niet. Ik blijf maar bedenken wat een (gedeeltelijke) oplossing zou kunnen zijn, maar ben niet overtuigd. Flesvoeding hoeft het gevoel niet weg te nemen, vind ik dus ook moeilijk inschatten nu. Ik weet het gewoon niet en verlang ernaar dat ik Storm net zo ga begrijpen als Maria. Hopelijk komt die klik met de tijd en is dit (achteraf) allemaal heel normaal.

nou, dat vond ik ook wel ff moeilijk om duidelijk te maken, ik wil dus nooit iemand van borstvoeding afpraten. Ik heb alleen wel het ideedat borstvoeding geven vaak de eerste weken heel stressvol is, dat je samen met je kindje op zoek moet naar hoe het moet samen. Ik wilde je ook nog meegeven dat het wel goedkomt, want poeh heej, het is allemaal niet niks hoor. je bent ook nog "ff" bevallen tussendoor enzo en hormonen en toestanden. dat telt allemaal bij elkaar op. neem de tijd ook.

Meisje toch...
van mij.

En ik bedenk me ook net dat je natuurlijk ook behoorlijk wat bloed verloren bent tijdens de bevalling. Daar kun je ook nog heel moe en down van zijn. Tel dat maar op bij de combi van het twee-moederschap en bv die niet meteen lekker loopt.
Dat is al met al best een behoorlijk woeste combinatie, lijkt me zo.
En eigenlijk precies hetzelfde wat Belana zegt, ik wil je echt niet van bv afpraten. Ik kan alleen maar vertellen wat mijn eigen ervaring is geweest. (Die trouwens ook weer totaal verschillend is dan die van Belana) Want je hebt wel gelijk dat het makkelijk achteraf praten is. Want ik weet abosluut niet of het voor jou verschil maakt. Daar heb je gelijk in.

En oh wat herken ik dat gevoel van: ik wilde dat ik wist wat je bedoelde, klein mannetje! Ik wilde dat ik je handleiding meteen had gekregen ipv dat ik m zelf moet gaan schrijven. Want dat vond ik ook zo lastig. En dat was ik even vergeten dat ik dat met Jonne ook zo gehad heb. En mss nog wel veel meer omdat ik nu gelukkig al de basale dingetjes al wist. Maar dat was ik gemakshalve vergeten. Of gewoon weggezakt omdat ik Jonne nu wel (regelmatig ) begrijp. (Plus dat ik hier na een eerste jongen een tweede kreeg en dus ook wist hoe dat anatomische schoonmaken er aan toe ging )

Ook hier herkenning. Ik heb er na de geboorte van Noa én na de geboorte van Emma vaak wel even doorheen gezeten, en huilbuien waren ook aan de orde van de dag. De borstvoeding had er wel mee te maken, maar ik denk dat dat niet het grootste probleem was...het was gewoon het wennen weer aan zo'n kleintje met alle dingen die erbij horen. Het begin is echt vaak zwaar... en ik was soms ook helemaal niet gelukkig met de situatie en wilde eigenlijk het liefste gewoon even rust. 'Laat me nou even slapen' dacht ik dan als ze weer wakker werden.
Sterkte Sugar, en tis absoluut erg herkenbaar en helemaal niet raar hoe je je nu voelt...! (en deze periode gaat ook wel weer over, dat zal je misschien nog wel weten van Maria...)

Fijn dat het zo herkenbaar is! Dat is echt wel fijn om te lezen.

Even iets anders: ik heb bij het lopen (wandelen buitenshuis, dus wat meer dan paar meter in huis) pijn in mijn onderrug en helemaal van binnen ook onderin mijn buik. Ik denk dat het typische bekkenpijn is. Had het na Maria helemaal niet, maar nu dus wel. Ik ga dat morgen ook zeker aankaarten bij de huisarts, maar willen jullie nu ook even zeggen dat het héél normaal is en helemaal niks betekent?

_{Serieus: het doet best pijn bij het lopen en ik maak me er wel een beetje zorgen om.}

Ik had het na de geboorte van Katja. Ik kon ook echt niet meer dan een paar minuten lopen. Als wij gingen 'wandelen' liep John met de kinderwagen en fietste ik ernaast. Fietsen ging wel erg goed.

Toen ik het bij de 6-weken controle aankaartte bij de gynaecoloog zei hij alleen maar dat alle jonge moeders last van hun rug hadden terwijl ik het echt niet normaal vond dat ik nauwelijks kon lopen.

Het is vanzelf overgegaan, maar het heeft wel lang geduurd. Toen Job geboren werd had ik nergens last van dus ik weet nog steeds niet wat het is geweest.

Sugar, ook dat is herkenbaar bij Liam veel erger en langduriger dan bij Ezra, maar je onderrug en bekken hebben natuurlijk een opdonder gehad van de bevalling. het heeft bij mij nu een week of 4 geduurd denk ik.

Hier ook heel herkenbaar. Is echt niet fijn.
Zelf zit ik nog op de wip tussen naar de fysio of het nog even tijd gunnen. Over een week of twee wil ik weer beginnen te sporten en dat is voor mij een beetje de test. Wanneer het dan nog iets meer wordt dan ga ik richting fysio voor wat extra ondersteuning en oefeningen. (manueel theratpeut trouwens)

Dusse.. het betekent wel wat, maar heeeel herkenbaar

Na mijn "gewone" bevalling had ik daar ook veel meer last van Sugar, van die rug en bekkenbodempijn. Ik had na een leuk stukje wandelen ook vaak het gevoel dat ik mijn baarmoeder nog ergens achter me aan aan het slepen was.
Het hoort een beetje bij de optater die je rug en bekken krijgt van het persen denk ik, het is tenslotte de grootste krachtsinspanning die je ooit doet en nog maar zo kort geleden.

quote:

Op zondag 17 september 2006 10:46 schreef Sugar het volgende:
Ik weet het gewoon niet en verlang ernaar dat ik Storm net zo ga begrijpen als Maria. Hopelijk komt die klik met de tijd en is dit (achteraf) allemaal heel normaal.

Ben je dan vergeten dat je in het begin ook Maria niet helemaal begreep? Dat had ook tijd nodig. Dat geldt voor iedereen denk ik. Alles met elkaar (bv, bloedverlies, hormonen, het opnieuw leren kennen van je gezin) is het gewoon zwaar voor je nu. En ik begrijp dat je deze fase echt voorbij wilt laten gaan. En ik hoop ook dat het idd 'maar' een fase is. Het enige wat ik voor je kan doen is je zeggen, dat je op die moeilijke momenten alleen maar moet denken; 'het gaat over'. Probeer het, probeer rustig te blijven. Da's het enige wat ik voor je kan doen. Hoop echt van harte dat het dus idd 'maar' een fase is. Dat er verder niets anders is. (ik maak me dus een beetje zorgen om je)

Sugar lastig en zwaar hoor, maar ik denk nee weet dat het wel goed gaat komen.

Ingrid hopenlijk gaat het snel beter met die ontsteking naar hoor !

quote:

Op zondag 17 september 2006 21:11 schreef dutchie het volgende:

[..]

Ben je dan vergeten dat je in het begin ook Maria niet helemaal begreep? Dat had ook tijd nodig. Dat geldt voor iedereen denk ik.

Deels ben ik dat vergeten en deels voelt het nu anders. En dat tweede bedoelde ik met mijn angst voor of het iets ergers is dan de normale wen- en stresstijd.

Is het je intuitie sugar? want dat had ik met Ezra dus, iedereen om me heen zei dat het goed ging maar mijn intuitie zei wat anders en ik ben blij dat ik toen daarnaar gehandeld heb.

ik ben trouwens gewoon alweer ongesteld geworden

Sugar, volg je gevoel zou ik zo zeggen. Jij bent de enige die kan uitmaken of het 'gewoon' is of dat het iets ergers zou kunnen zijn. Vermoeidheid en je slap voelen hoort er echt bij, het bloedverlies moet weer helemaal aangevuld worden en dat kost heel veel energie. Daarnaast geef je ook nog BV, wordt ook uit je bloed gemaakt dus is gewoon net even wat zwaarder dan dat je weinig bloedverlies had gehad. Dat je moet wennen aan Storm en dat je worstelt met je gevoel Maria tekort te doen en de hoop om Storm net zo goed te leren kennen als Maria lijkt me ook normaal. Maar alles wat verder/dieper gaat dan dat.. even aankaarten bij je huisarts.

Idd volg je gevoel. Die kan je wel gemengde signalen geven, maar daaronder zit de goede boodschap. Succes Sugar.

Bedankt dames. Ik kijk de boel nog even aan, maar zal gevoel volgen.

quote:

Op maandag 18 september 2006 07:57 schreef Belana het volgende:
ik ben trouwens gewoon alweer ongesteld geworden

Ikke ook zaterdag. 6 Weken na de bevalling gewoon. Had zo gehoopt dat het maanden zou duren

heb jij maar zo kort gevloeid dan MeNicole? dat duurde hier 5 weken en 4 weken erna dus ongesteld.

quote:

Op maandag 18 september 2006 11:53 schreef Belana het volgende:
heb jij maar zo kort gevloeid dan MeNicole? dat duurde hier 5 weken en 4 weken erna dus ongesteld.

Het vloeien heeft hier alleen de kraamweek geduurd. Kreeg 2 weken geleden zere rug dus wist ik al dat ik weer een eisprong had gehad. En inderdaad precies 2 weken later, zaterdag dus, ongesteld.

Ik heb ook maar tot in de vierde week gevloeid. De week erna, vijfde week, was ik ook al ongesteld. Op zich wel lekker als het zo vlug over en je weet waar je aan toe bent.

Ik was met twee weken al weer klaar. Hopelijk blijft mijn menstruatie nog lekker lang weg (al lijkt het me ook wel weer fijn om te weten dat je weer vruchtbaar bent), hoe langer zonder bloed en PMS hoe beter

Dat laatste weet ik dus niet. Ik had Merlijn in het begin niet aan de borst en nog voor Merlijn aan de borst kwam in week 5 had ik al weer de implanon in mijn arm. Ik ben benieuwd hoe het gaat als deze verwijderd wordt, hoe zit het dan met mijn vruchtbaarheid als Merlijn nog veel aan de borst ligt.

Sugar, wat zei de huisarts vandaag?

BE
Ik ben niet gegaan. Ik zou erheen gaan om spruw te laten checken, maar het enige teken dat ik daarvan gisteren en vandaag nog had, was het onrustige drinken van Storm. Geen pijn of steken meer inde borst en geen zichtbare aanwijzing (mondje van Storm of mijn tepels; hij heeft ook geen rode billen). De bijkomende dingen (mijn gevoel en mijn bekkenpijn) zie ik nog even aan.

Tututut... Tut!
Nee geintje. Je moet natuurlijk alleen gaan als jij dat zelf ziet zitten. Wacht alleen niet te lang he!

Wel fijn trouwens dat het geen spruw lijkt te zijn. Dat scheelt voor jou en Storm iig weer.

[ Bericht 8% gewijzigd door BE op 19-09-2006 09:03:46 ]

Eigenwijze Sugar Let alsjeblieft goed op Sjoeg. Een postnatale depressie ligt niet aan jezelf he, het komt echt helemaal door de hormonen. Goed dat je nu wel een beslissing hebt genomen aangaande de BV, maar mocht je je daar nu niet beter door gaan voelen dan ga je toch wel naar de dokter he
Ik heb ook nog steeds last van mijn hormonen. MIjn humeur wisselt per minuut ongeveer. Zonder reden kan het omslaan. Vreselijk irritant. Wat hier trouwens wel wat heeft geholpen is het weer van de afgelopen weken, dat maakt me wel wat vrolijker dan de regen van daarvoor.
Verder gaat het lekker. Ik ben vreselijk trots op mijn meissie, ze doet het zo goed. Het helpt erg tegen mijn onzekerheid, als ik begin te twijfelen dan kijk ik even hoe het gaat en dan wordt het al minder (ook niet altijd hoor).

Hierrr zijn jullie dus! hahaha. Ik kom er net pas achter dat dit topic bestaat.
Had ik het maar eerder geweten , want over dit soort dingen kun je eigenlijk met maar weinig mensen praten.

Ik herken de verhalen eerlijk gezegd niet zo. Eigenlijk is het bij mij psies andersom.
Man zei gisteren nog dat ik zo positief verandert ben sinds de zwangerschap/bevalling.
Was ik eerder een brok hormoon met drift-en huilbuien; nu ben ik veel stabieler en eerlijk gezegd ook gelukkiger.Sinds de zwangerschap ben ik eigenlijk niet meer uit mijn slof geschoten op de manier zoals ik dat eerder deed.
Ik was zo bang voor een postnatale depressie. Ik heb het idee dat het in mijn familie zit ( ander , vervelend verhaal..) en ik was zelf best wel.. euh.. labiel af en toe.

Wat ik wel heb ondervonden is dat moeder-schap niets te maken heeft met vrolijke 'bastogne'-reclames van lachende mama's . Ik heb veel respect gekregen voor de mama's om mij heen.
Misschien omdat ik mezelf veel ruimte heb gegeven ( omdat ik het ergste verwachtte) en mijn man ook heb gewaarschuwd voor eventuele hormoonbuien , ben ik niet al te hormonaal.
Ik ben erg voorzichtig met mezelf.
Ik weet verder niet wat ik toe kan voegen aan al die lieve woorden aan iedereen die het moeilijk heeft, maar ik weet wel dat het veel te maken heeft met lief zijn voor jezelf.
Een kind krijgen is de beste therapie die er is.

Dat lijkt me echt een opluchting nanalune, als het dan juist goed gaat na de bevalling.

Ik vond de kraamweek leuker dan verwacht, die was lekker rustig en Anna was nog in de roes van de bevalling en sliep daardoor goed (nou ja, niet echt goed, maar beter dan nu). Sinds een week ben ik echt de uren van de nacht en de dag aan het aftellen. Op slapeloosheid had ik wel gerekend, maar ik had verwacht het meer met J. te kunnen delen. En dat gaat niet, want meestal wil ze echt alleen mij en niet hem. Vreugde is wel groot nu als ze eindelijk langer dan een kwartier slaapt, zoals nu dus. Alles staat ineens in andere verhoudingen. Het knuffelen en liedjes zingen en 'dansen' vind ik erg leuk, maar ook zo dubbel. Je zou dat moeten doen omdat het leuk is, niet omdat ze anders blijft huilen. Wat is het moederschap toch een raar iets.

dat komt ook echt nog wel hoor, yppy (dat je 't om die wat leukere redenen kunt doen). maar fijn dat ze iets beter begint te slapen!

sugar ik vond 't opbouwen van een band bij anna ook heel anders gaan dan bij piet. (bij anna duurde dat ook veel langer, ging minder vanzelf in ieder geval). succes met alles en hou jezelf goed in de gaten.

wat grappig, ik heb juist met Ezra sneller een band voor mijn gevoel, omdat ik al wist hoe het zou gaan voelen ofzo. Bij hem had ik echt vanaf dat ie eruit kwam het gevoel "mijn kindje, mijn zoon!"

Even iets positiefs: ik ben ontzettend blij met mijn positiekleding die geen positiekleding is. Van de Sting dus, weten jullie vast nog . Die kan ik nog steeds aan, al gaat het wat wijder zitten. Zo fijn dat ik niet meteen moet gaan winkelen voor kleren (ben best veel aangekomen tijdens de zwangerschap) en iets anders aan kan dan 'huispakken'.

En J. doet het fantastisch als papa.

Sugar, kan me indenken dat het even best moeilijk is zo! Ik heb maar 1 kindje, weet dus niet hoe het bij een tweede zal gaan. Maar laatst heb ik hier een heel stuk geschreven over hoe moeilijk de 'hechting' tussen Saartje en mij ging. Er zijn momenten geweest dat ik dacht dat het niet goed zou komen, dat ze niet bij mij hoorde en ik niet bij haar. Ook ik gaf BV en hoewel ze er goed op groeide kon ik het allemaal niet goed hebben, ik denk omdat ik haar niet kende, niet snapte...
Ik weet niet in hoeverre dit overeen komt met jouw gevoel, ik weet wel dat het bij na een tijdje ineens 'goed' bleek te voelen. Het is niet in een klik gegaan, het groeide langzaam en ineens hoorde ze helemaal bij mij, mijn kindje, popje, mijn alles...
Ik wil je dan ook een heeeule dikke knuffel geven, zettum op meis, het komt goed

Hoe zal het zijn geweest toen er nog geen kv was en moeders gedwongen waren bv te geven... ?

Ttoen hadden vrouwen geen keuze. Vrouwen overbrugde afschuwelijke situaties met de kiezen op elkaar.
Net als vrouwen in Afrika, ea 3e wereld landen. Zij hebben ook geen keuze, want al zou er kv zijn, dan is het water daar van dermate slechte kwaliteit dat je dat niet aan je baby geeft.
Als je haast geen keuze hebt, is het makkelijker om vol te houden.
Nu je wel een goed alternatief hebt is het makkelijker om daarop over te stappen.