Jongens, laten we het netjes houden, ik zal zelf even replyen.
quote:
Die beoordeling snap ik dus compleet niet. Als er 1 album risicovol en gewaagd is dit jaar, is het deze wel.
Van Sexyback ben ik nog steeds onder de indruk. Zware electro-invloed, een wat verstoord zangeffect (wat vrij uniek is voor een artiest die zo op z'n stemgeluid leunt), een wat ruiger geluid het hele nummer, duistere clip, etc etc. Ik hoopte op een hele plaat in wat meer die stijl. Ook de cover, met daarop Justin die boos een discobal kapot trapt vond ik heerlijk. Blijkbaar was hij met z'n gelikte imago klaar en wilde hij eens flink huishouden in de wereld van de danspop.
Je zet de plaat op en je hoort TOCH weer supergelikte en gesuikerde popsongs die niet zwaar op vuige electro leunen, maar gewoon weer op JT's slicke imago en een shitload aan R&B. De opbouw van de nummers is idd vooruitstrevend, dat moet ik 'm nageven, en dat is idd niet risicoloos. Wat dat betreft heb je gelijk en neem ik m'n woorden terug, risicoloos zal ik de plaat niet meer noemen.
Maar ondanks de 'hippe' productie (die oosterse invloeden, wat geluidjes gejat uit de dubstep en minimal-techno hoek) blijft de plaat mierzoet en hebben de nummers niet alteveel om het lijf. Alsof hij de (inmiddels wat ouder geworden) fanbasis uit z'n N*SYNC periode enigzins neurotisch probeert vast te houden en hij bang is om uit de Top40 traditie te stappen, terwijl hij TOCH verhaal maakt met zo'n hippe single.
Persoonlijk heb ik een totale schurfthekel aan al die top40 pop, niet omdat het commercieel is, maar omdat het zo vreselijk saai is vaak, en ik hoopte dat hij zich uit dat genre had geworsteld, maar in mijn ogen is dat niet het geval. Jammer.
[edit] Na al dat positieve commentaar begin ik toch aan m'n eerste oordeel te twijfelen en zal ik de plaat nogmaals downloaden en luisteren. Maar aangezien de muziek ECHT NIET in m'n straatje ligt, geef ik het weinig kans dat ik de geweldige opbouw e.d. van de songs zal kunnen waarderen.