quote:
Cyberseks / Waarom laten meisjes zo met zich sollen?
door Myrthe Hilkens
geef uw reactie
Dat veel jongeren ervaringen hebben met cyberseks seks is niet zo schokkend. Maar dat meisjes vaak een onderdanige rol innemen zou ons serieus aan het denken moeten zetten.
Feminisme en emancipatie; voor veel van de puberende meisjes en jonge vrouwen van nu zijn deze woorden synoniemen voor tuinbroeken, okselhaar en Dolle Mina’s. We gaan naar school, studeren eventueel verder en werken straks parttime of fulltime, terwijl de kinderen kleien op de peuterspeelzaal. Een abonnement op Opzij is leuk voor onze moeders, zelf kiezen we liever voor de Cosmo, Flair of Viva. Feminisme en emancipatie zijn een beetje akelige, overbodige termen geworden. Althans, dat zou je denken. Maar in het licht van een reeks nieuwsberichten waarin het thema jongeren en seksualiteit centraal staat, zou een nieuwe emancipatiegolf geen overbodige luxe zijn.
Nog niet zo lang geleden was cyberseks een exotisch, futuristisch begrip dat beelden opriep van robotachtige wezens die elkaar virtueel betasten. Nu, begin juni 2006, is dat mythische visioen teruggebracht tot normale, realistische proporties. Voor twintig procent van de zéér actief internettende meisjes en een kwart van de Nederlandse jongens, is cyberseks inmiddels zelfs iets tastbaars, iets wat zij in hun ’virtuele’ werkelijkheid hebben meegemaakt.
Vorige week kopten de kranten dat zich ’een nieuwe seksuele revolutie op internet’ voltrekt. Aanleiding was het onderzoek ’Seks is een Game’ dat de stichting Mijn Kind Online liet uitvoeren door de Rutgers Nisso Groep, in opdracht van KPN. Cijfers van het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) laten een stijgend aantal zedenzaken via internet zien, en die trend was voor KPN (zelf immers aanbieder van internetabonnementen) reden om een grootschalig onderzoek naar jongeren, internet en seksualiteit te initiëren. De grote, populaire jongeren- en profielsites Marokko.nl, Partypeeps2000.com, Sugababes/Superdudes.nl en Scholieren.com zegden hun medewerking toe.
In eerste instantie lijken de belangrijkste conclusies uit het rapport geen reden voor massale paniek. Ja, relatief veel van de jongeren die meewerkten aan het onderzoek hebben ervaring met cyber-seks. Een overgrote meerderheid van de profielsites bezoekers flirt wel eens op het net. Ongeveer de helft ontmoette iemand die ze op de digitale snelweg leerden kennen, ook in levenden lijve. Meisjes en jongens bezoeken pornosites. En ja, seksueel getinte vragen zijn aan de orde van de dag.
Allereerst valt te betwijfelen of de deelnemers aan dit onderzoek alle jongeren van Nederland representeren. Een Profielsite als Partypeeps2000.com heeft weliswaar 300.000 leden, maar trekt wel degelijk een specifieke doelgroep aan. Maar zelfs al zou het rapport ons iets leren over álle kinderen van Nederland. Wat dan nog? De vieze, hitsige stripboekjes of pin-up blaadjes van weleer, hebben plaatsgemaakt voor de website en het ouderwetse struikgewas moest gaandeweg ruim baan maken voor een 12 inch-beeldscherm op de slaapkamer. Seks (en experimenteren met seks) was vroeger al interessant en zal dat waarschijnlijk ook over honderd jaar nog zijn.
Toch houdt zich onder het gras een venijnig addertje schuil. Wat bij bestudering van de cijfers uit het onderzoek namelijk opvalt, is het enorme verschil tussen de belevingswereld van jongens en meisjes. ’Vooral meisjes vinden het soms moeilijk om dingen te weigeren die ze eigenlijk niet willen doen of gaan in seksuele interactie verder dan ze eigenlijk willen’ meldt het persbericht. Bij ontmoetingen in ’real life’ valt op dat één op de vijf meisjes die zo’n afspraak maakten, het uiteindelijk niet leuk vond omdat de jongen seks wilde en zij niet. Negen procent van die meisjes zegt dat ze tijdens zo’n date tot seks gedwongen werden. Voor jongens geldt juist het tegenoverstelde. Hun afspraakje viel vaak tegen omdat de ander geen seks wilde en hij wel.
In de voorbije maanden haalden meerdere berichten die betrekking hebben op jongeren en seks het nieuws. De problematiek omtrent loverboys steekt met enige regelmaat de kop op. De groepsverkrachtingen in onder andere Rotterdam en Amsterdam zorgden voor commotie. En ook de tussenrapportage van de GGD in Amsterdam over ’tienerprostitutie’ bleef niet onopgemerkt. Volgens de GGD zou het vaker dan incidenteel voorkomen dat jonge meisjes in Amsterdam seks hebben, of een seksuele handeling verrichten, in ruil voor goederen of consumptieartikelen.
In het debat dat naar aanleiding van die tussenrapportage plaatsvond, namen sommige seksuologen het standpunt in dat het leuk is dat jongeren tegenwoordig zo zorgeloos met seks omgaan, een conclusie die door hen wellicht ook aan het onderzoek van de Rutgers Nisso Groep verbonden zal worden.
Maar wat over het hoofd wordt gezien, is dat er op dit moment nog weinig sprake lijkt van gelijkwaardigheid in die seksuele verhouding. Het zijn (voorzover bekend) meisjes die jongens pijpen in ruil voor een Breezer en niet jongens die meisjes beffen voor een paar nieuwe sneakers. In het rapport van de Rutgers Nisso Groep staat dat van de meisjes die aangeven wel eens iets seksueels voor de webcam te doen (11 procent), bijvoorbeeld masturberen, een redelijk groot deel dit niet uit vrije wil doet; een kwart gaat in op zo’n verzoek omdat ze niet onaardig of preuts over willen komen, een vijfde werd overgehaald, een achtste wist niet wat ze anders moesten doen en een tiende werd bedreigd.
Kortom; voor een deel van de meiden die momenteel experimenteren met seks geldt, dat ze in verhouding tot de jongen een redelijk onderdanige rol innemen. Er is overduidelijk sprake van sekse-stereotypen. ’Traditionele’ man-vrouwverhoudingen, zoals we die ook kennen uit verschillende videoclips. Dit gegeven roept de vraag op, of we in het verleden verkeerde keuzes gemaakt hebben. Op huilende, weke, poetszieke mannen zit de gemiddelde vrouw uiteindelijk toch niet te wachten. We hadden de man niet softer moeten maken, maar onszelf sterker. Met stemrecht, een opleiding en een carrière kom je een heel eind, maar nog niet ver genoeg. Tijd voor een nieuwe tocht langs de barricades, desnoods virtuele.
Myrthe Hilkens is journaliste, gespecialiseerd in jongerencultuur.
Ga dat maar even lezen.