in al mijn andere kuttige kleine prut- bijbaantjes ben ik altijd op tijd geweest, nee wacht, misschien dat ik iets van vijf keer in totaal te laat ben geweest, en slechts 1 keer was ik een uur te laat, andere lig ik onder de tien minuten met het te laat zijn, en ik bied ALTIJD mijn excuses aan voor het te laat zijn.
Tijdens het werk, ongeacht wat ik doe, ik werk altijd door, en ik geloof niet dat er ooit klachten over mij zijn binnengekomen, ik maak met niemand ruzie, en ik probeer altijd het tempo bij te houden, sterker nog, als ik aan een lopende band sta, dan probeer ik altijd degene die voor mij staat, en hetzelfde werk doet als ik, te overtreffen wat betreft snelheid.
Ik lever altijd degelijk werk af, ik loop nooit de kantjes eraf.
Ik mag altijd terugkomen.
Ik heb er gewoon zo'n schurft hekel aan als van die kansloze figuren, die omhoog zijn geklommen in de hierarchie van de mongolen en subdefectievelingen, denken dat ze een baan hebben met macht, laten zien hoe godsongenadig dom en lomp ze wel niet zijn.
Dit is nog erger dan die teef bij Sony die het vertikte om gewoon uit te leggen wat ik moest doen, en hoe ik het het beste kon doen.
Nee, helaas, logica, of enige notie van haar rol als didact, bezat het armzalige viswijf niet...
"Daar staan de dozen, ga maar aan de slag"
"Pardon, maar dit is mijn eerste keer, wat moet ik precies doen?"
"Je moet dozen vouwen, daar staan ze, en je moet er een sticker op plakken."
Wat bleek, ik moest er ook een product in doen, waardoor ik net een handeling te veel moest doen om de zeven mensen bij te houden die aan de lopende band stonden. Daarbij vond mevrouw, die zeer gebrekkig nederlands sprak... en dan bedoel ik bijna zo goed als onverstaanbaar nederlands... dat ik de dozen op de "verkeerde manier" vouwde, en de sticker op de verkeerde plaats plakte.
Hmm dit had verholpen kunnen worden als je aan het begin van de rit even alles had voorgedaan?
Toen ik aangaf dat ik het tempo niet bij hield, haalde ze TWEE mensen van de lopende band weg, om te doen wat ik in mijn EENTJE deed. En moest ik het werk doen dat die TWEE mensen deden... ik moest dat werk dus ALLEEN doen.
En ja hoor... ik liep vanzelf weer achter, en toen leek ze zowaar verbaasd.
Drie keer heb ik aangegeven dat ik het niet bijhield en of er misschien iemand was die mee kon helpen, zodat ik dit niet alleen hoefde te doen. Maar daar gaf ze geen gehoor aan, of antwoord op.
En dit werk, wat ik deze week doe, en daarna nooit meer, is dus nog erger, want zelfs dat takkewijf bij Sony had nog het fatsoen om niet te lopen janken als een geslagen hond bij het uitzendbureau achter mijn rug om.
Hunger I want it so bad I can taste it.
it drives me mad to see it wasted,
when I need it so bad that it's burning me.
I'm hungry!