Dochter mist ex

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:24 schreef miss_sly het volgende:
Een kind van 4 kan misschien niet de keiharde waarheid aan, en zo hoef je het ook niet te brengen, imho. Maar ik zou het wel bij de waarheid houden en haar niet een of ander verhaal op de mouw spelden. Lijkt me niet echt gezond, eigenlijk. Ook een kind van 4 kan best wat begrijpen en als je de waarheid op een kindvriendelijke manier uitlegt, denk ik dat dat toch verstandiger is.

als ik nou voor zou stellen om te liegen over de relatie die uit is, dan zou ik zeggen ja, niet doen.

maar ik doel enkel op de reden waarom meneer het kind opeens niet meer wil zien of horen, zomaar zonder reden, van het ene moment op het andere, zo komt dat tenminste over voor zo'n kind, aannemende dat je niet alle ruzies in haar bijzijn hebt uitgevochten.

je vertelt dus wel dat de relatie over is, en hij niet meer komt, maar niet dat hij geen interesse meer heeft in het kind en haar niet meer wil zien, en ook niet wil horen, dat iedere keer als zij belt , hij de hoorn erop zal smijten.

het is in mijn ogen geen grote en keiharde leugen, maar de waarheid iets aanpassen en tijd kopen.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:32 schreef milagro het volgende:

maar de waarheid iets aanpassen en tijd kopen.

'de waarheid aanpassen'...
een leugen dus, maar jezelf niks wijs aub

en wat betreft altijd de waarheid vertellen, altijd eerlijk zijn.... niemand is 24/7 eerlijk tegen iedereen, al was het maar als men je vraagt hoe het met je gaat.

als ik huil en mijn peuter van 3 vraagt me waarom dan zeg ik dus NIET altijd de echte reden, omdat ik vind dat een kind van 3 dat niet hoeft te weten per sé.

Eerlijk zijn, ja, zoveel mogelijk, maar niet ten koste van alles, omdat eerlijk zijn heilig is.
Dat is het gewoon niet altijd.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:32 schreef milagro het volgende:

[..]

als ik nou voor zou stellen om te liegen over de relatie die uit is, dan zou ik zeggen ja, niet doen.

maar ik doel enkel op de reden waarom meneer het kind opeens niet meer wil zien of horen, zomaar zonder reden, van het ene moment op het andere, zo komt dat tenminste over voor zo'n kind, aannemende dat je niet alle ruzies in haar bijzijn hebt uitgevochten.

je vertelt dus wel dat de relatie over is, en hij niet meer komt, maar niet dat hij geen interesse meer heeft in het kind en haar niet meer wil zien, en ook niet wil horen, dat iedere keer als zij belt , hij de hoorn erop zal smijten.

het is in mijn ogen geen grote en keiharde leugen, maar de waarheid iets aanpassen en tijd kopen.

Ik denk toch dat het dan verstandiger is om te zeggen dat hij geen contact meer wil met het kind omdat hij ook geen contact meer wil met de moeder. Zo is het uiteindelijk en je blijft eerlijk. als je daar dan bij vertelt dat het niets te maken heeft met of het kind lief of goed ofzo is geweest, maar alles met moeder te maken heeft, is het misschien nog steeds niet leuk voor het kind, maar het blijft wel de waarheid.

Ik ben er voorstander van zo min mogelijk te liegen tegen kinderen en ze de waarheid te vertellen op een manier die ze kunnen begrijpen.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:14 schreef milagro het volgende:

... je maakt de reden waarom meneer van de een op de andere dag totaal geen interesse meer heeft in het kind wat milder.

Is dat zo? De kans is er nog steeds dat het kind zich gaat afvragen _waarom_ de man opeens wegging, en kennelijk haar zomaar 'achterliet' .....

Je geeft misschien wel een (niet ware) verklaring, maar dat verlegt hooguit de aandacht weg van het feit dat de relatie tussen 'mamma' en haar vriend uit is, naar iets abstracts/algemeens ...
De vragen van het kind blijven volgens mij bestaan, namelijk 'waarom is hij weggegaan?' ..

inclusief mogelijk schuldgevoelens bij het kind (dat de relatie uitgegaan zou zijn wegens haar, zij 'schuld' ervan zou zijn) ...

Doordat het een leugentjes is, zal de moeder vervolgens waarschijnlijk een langer gesprek erover afkappen (om niet op haar leugens of onwaarheden 'betrapt' te worden in haar verhaal) ....

Wat mij betreft is het zeker niet zo dat tegen een kind nooit zou mogen liegen, soms is het de meeste praktische oplossing ...
maar wel moet je je realiseren dat een leugentje ook een nadeel kan kennen, in dit geval is het enige voordeel ervan dat het voor de moeder een 'lastige' verklaring over het uitgaan van de relatie bespaart wordt, maar het kind er niks aan heeft......


Ik zou eerder de moeder aanraden om te kijken waarom het kind zo vraagt naar die ex-vriend..... is dat misschien de wens naar een 'hechte en complete familie' te hebben? Heeft de dochter misschien angst dat zij schuld zou kunnen zijn aan het uitgaan van die relatie?
In zo'n geval is het volgens mij zinniger om gewoon er redelijk serieus en eerlijk over te praten met je kind, juist niet het gesprek erover 'af te kappen' (met een leugentje dus, maar erger is dat daarmee het praten erover afgebroken wordt)

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:35 schreef Genjuro het volgende:

[..]



'de waarheid aanpassen'...
een leugen dus, maar jezelf niks wijs aub

prima, jij noemt het een keiharde leugen, en jij zal het jouw kind tzt ook gewoon keihard zeggen.
ik niet, heb ik ook niet gedaan, en is ook niet altijd bij mij gedaan.

de waarheid, eerlijk zijn, zoveel mogelijk, maar er zijn momenten waar een verzachtende versie echt beter is.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:38 schreef milagro het volgende:

[..]

prima, jij noemt het een keiharde leugen, en jij zal het jouw kind tzt ook gewoon keihard zeggen.
ik niet, heb ik ook niet gedaan, en is ook niet altijd bij mij gedaan.

de waarheid, eerlijk zijn, zoveel mogelijk, maar er zijn momenten waar een verzachtende versie echt beter is.

Ik maak geen onderscheid, een leugen is een leugen, zei het om bestwel, kwaad of hoe dan ook
Ik zeg niet keihard zeggen, probeer het uit te leggen zodat het kind het begrijpt en verzacht de waarheid wat idd, maar liegen heeft niks met de waarheid verzachten te maken.

Ik begrijp dat het jou keuze is om je kind zo op te voeden, maar als het wat ouder is zal het volgens mij een leugenachtig kreng worden en als het zich kan redden met een leugen, zal het dat ook doen. Want zo is het opgevoed.

Mijn kinderen zullen daarentegen begrijpen dat de waarheid vertellen met trots en lef niet altijd het makkelijkste is maar het meest eervol is. En als ze het niet doen en proberen te liegen er wat zal zwaaien

je kapt het gesprek helemaal niet af, je legt uit waarom mama en vriend niet meer samen zijn, je vertelt dat het soms zo gaat bij grote mensen, soms vind je elkaar niet meer lief, en dan vraagt je kind of hij haar dan ook niet meer lief vindt, en dan zou IK dus zeggen JA, hij vindt jou nog wel lief.. waarom belt hij dan niet met me? Omdat hij het ms heel druk heeft, schat, en vanzijn baas heel hard moet werken, hij is niet boos op jou, hij heeft ws gewoon geen tijd, zijn werk is heel moeilijk namelijk etc etc

Ik zie werkelijk niet wat daaraan nu zo erg is.
Je vertelt de waarheid wat betreft de relatie met mama, je legt uit dat het over is, maar je zegt niet dat hij haar niet meer WIL zien, maar niet meer kán zien.

Kind accepteert dat makkelijker dan "hij moet je niet meer, omdat hij mama niet meer moet" want zo komt dat over, althans zo kwam dat bij mij over, destijds.
Daar heb ik iig nog maanden meegelopen, dat totaal niet begrijpen waarom hij, zomaar ineens ook mij niet meer wilde zien, terwijl hij toch jarenlang mijn "grote vriend" was geweest.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:42 schreef Genjuro het volgende:

[..]

Ik maak geen onderscheid, een leugen is een leugen, zei het om bestwel, kwaad of hoe dan ook
Ik zeg niet keihard zeggen, probeer het uit te leggen zodat het kind het begrijpt en verzacht de waarheid wat idd, maar liegen heeft niks met de waarheid verzachten te maken.

Ik begrijp dat het jou keuze is om je kind zo op te voeden, maar als het wat ouder is zal het volgens mij een leugenachtig kreng worden en als het zich kan redden met een leugen, zal het dat ook doen. Want zo is het opgevoed.

Mijn kinderen zullen daarentegen begrijpen dat de waarheid vertellen met trots en lef niet altijd het makkelijkste is maar het meest eervol is. En als ze het niet doen en proberen te liegen er wat zal zwaaien

Oh nu noem jij ook ineens de waarheid verzachten.
De waarheid verzachten is niet de waarheid zeggen.
De waarheid is : hij wil niets meer met jou te maken hebben.

Iedere 'aanpassing' aan die versie is een leugen, nu moet jij het beestje ook bij de naam noemen.

Mijn kinderen zijn al tieners ondertussen, hoor en geen leugenachtige krengen geworden omdat ikbepaalde dingen hen niet verteld heb, destijds, inzake de scheiding.
En ik weet , door wat ik nu zie, hoe hun relatie met hun vader is, dat ik daar een hele goede keuze in heb gemaakt

Je conclusies kloppen dus niet met de praktijk , niet hier in ieder geval

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:54 schreef milagro het volgende:

[..]

Oh nu noem jij ook ineens de waarheid verzachten.
De waarheid verzachten is niet de waarheid zeggen.
De waarheid is : hij wil niets meer met jou te maken hebben.

Iedere 'aanpassing' aan die versie is een leugen, nu moet jij het beestje ook bij de naam noemen.

Mijn kinderen zijn al tieners ondertussen, hoor en geen leugedag zie, en hoe de relatie met hun vader is, dat ik daar heel goed aan gedaan heb

Sorry, je conclusies worden niet onderschreven nachtige krengen geworden, omdat ik bepaalde dingen hen niet verteld heb, destijds, inzake de scheiding.
En ik weet , door wat ik nu zie, hoe hun relatie met hun vader is, dat ik daar een hele goede keuze in heb gemaakt

Je conclusies kloppen dus niet met de praktijk , niet hier in ieder geval

ja, en je kunt ook zeggen wat je wilt he Ik ken je kinderen niet.
Ik denk niet dat veel ouders hun eigen kinderen leugenaars noemen want die denken toch dat ieder kind wel eens liegt.

Maar indien het zo is als je zegt, des te beter voor jou.

Met waarheid verzachten bedoel ik het gemakkelijker uitleggen zoals in kindertaal, en goed op je woordkeuze letten zodat het niet te hard overkomt, maar niks gaan uitvinden in ieder geval, zoals jij bedoelt.

[ Bericht 2% gewijzigd door Genjuro op 28-02-2006 12:13:51 ]

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 11:47 schreef milagro het volgende:
je kapt het gesprek helemaal niet af, je legt uit waarom mama en vriend niet meer samen zijn, je vertelt dat het soms zo gaat bij grote mensen, soms vind je elkaar niet meer lief, en dan vraagt je kind of hij haar dan ook niet meer lief vindt, en dan zou IK dus zeggen JA, hij vindt jou nog wel lief.. waarom belt hij dan niet met me? Omdat hij het ms heel druk heeft, schat, en vanzijn baas heel hard moet werken, hij is niet boos op jou, hij heeft ws gewoon geen tijd, zijn werk is heel moeilijk namelijk etc etc

Ik zie werkelijk niet wat daaraan nu zo erg is.
Je vertelt de waarheid wat betreft de relatie met mama, je legt uit dat het over is, maar je zegt niet dat hij haar niet meer WIL zien, maar niet meer kán zien.

Kind accepteert dat makkelijker dan "hij moet je niet meer, omdat hij mama niet meer moet" want zo komt dat over, althans zo kwam dat bij mij over, destijds.

Met alle respect, maar ik zie je daar dan voornamelijk de reden waar het kind naar vraagt, ontwijken, eromheen lullen ...
Het kind vraagt waarom die leuke vriend niet meer komt en je geeft allerhande redenen die eigenlijk geen antwoord zijn, je bevestigd enkel met je 'hij heeft het te druk, hij is op reis' enkel dat hij niet meer komt ... ja, dat weet dat kind, daarom vraagt die naar de reden daarvoor: En dat antwoord krijgt het niet, dat wordt 'ontweken'.


De reden dat een volwassene dit wel graag als antwoord geeft, is omdat het een 'makkelijk' 'klaar' antwoord is en die moeder zelf dan niets moet rechtvaardigen over het uitgaan van die relatie ... maar kom dan niet aan met een verklaring als zou zo'n antword 'beter' zijn voor het kind, dat is imho nonsens, om te verhullen dat je kennelijk _zelf_ geen zin hebt om al te veel over het uitgaan van je relatie te lullen.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:07 schreef RM-rf het volgende:

De reden dat een volwassene dit wel graag als antwoord geeft, is omdat het een 'makkelijk' 'klaar' antwoord is en die moeder zelf dan niets moet rechtvaardigen over het uitgaan van die relatie ... maar kom dan niet aan met een verklaring als zou zo'n antword 'beter' zijn voor het kind, dat is imho nonsens, om te verhullen dat je kennelijk _zelf_ geen zin hebt om al te veel over het uitgaan van je relatie te lullen.

en die moeder is er toch ook niet over verplicht om erover te lullen ?

Mijn moeder heeft in haar leven tweemaal kanker gehad, de eerste keer was ik 5 jaar. Mijn moeder heeft me nooit gezegd toen dat ze misschien ging sterven, zelfs niet aan mijn oudere broer.

Ze is genezen inderdaad, maar mijn ouders hebben ons beiden een hele tijd voorgelogen. Ik heb daar geen enkel probleem mee, integendeel, ik had de waarheid NIET willen weten, ik denk dat ik zeer angstig was geweest als ik had geweten dat mijn mama ZO ziek was ...

Als ouder ben je dus écht niet verplicht om alles te zeggen, en voor het welzijn van het kind, vind ik het soms beter om eromheen te lullen, ja, in dit geval ook.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:13 schreef petitlapin2 het volgende:

[..]

en die moeder is er toch ook niet over verplicht om erover te lullen ?

Mijn moeder heeft in haar leven tweemaal kanker gehad, de eerste keer was ik 5 jaar. Mijn moeder heeft me nooit gezegd toen dat ze misschien ging sterven, zelfs niet aan mijn oudere broer.

Ze is genezen inderdaad, maar mijn ouders hebben ons beiden een hele tijd voorgelogen. Ik heb daar geen enkel probleem mee, integendeel, ik had de waarheid NIET willen weten, ik denk dat ik zeer angstig was geweest als ik had geweten dat mijn mama ZO ziek was ...

Als ouder ben je dus écht niet verplicht om alles te zeggen, en voor het welzijn van het kind, vind ik het soms beter om eromheen te lullen, ja, in dit geval ook.

Stel je voor dat je moeder WEL was gestorven die eerste keer, en je had het als kind van 5 compleet niet zien aankomen en je weet geen reden, dat is veel harder denk ik dan zeggen dat "mama erg ziek is en je heel lief tegen mama moet zijn omdat ze er ms niet meer zal zijn binnenkort"
Als kind wordt je nu eenmaal ooit eens geconfronteerd met de dood, overgrootvader of hond of dergelijke, het is dissilusionerend en taboe om erover te spreken met je kind, maar spijtig genoeg deel van het leven.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:16 schreef Genjuro het volgende:

Stel je voor dat je moeder WEL was gestorven die eerste keer, en je had het als kind van 5 compleet niet zien aankomen en je weet geen reden, dat is veel harder denk ik dan zeggen dat "mama erg ziek is en je heel lief tegen mama moet zijn omdat ze er ms niet meer zal zijn binnenkort"

Dat was dan mijn moeders keuze geweest om het niet te zeggen, waar ik persoonlijk veel respect voor zou gehad hebben

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 10:56 schreef livEliveD het volgende:

[..]

Geef me een reden.

Door de hele topic te lezen. Maar goed, waarschijnlijk val je onder de categorie: Een singel moeder moet singel blijven, mickey-mouse truien met pofbroeken aan trekken en met een winter-vast permanentje haar kroost opwachten op het schoolplein.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:13 schreef petitlapin2 het volgende:

[..]

en die moeder is er toch ook niet over verplicht om erover te lullen ?

In dit geval gaat het om een kind dat opgemerkt heeft dat de vriend van haar moeder die voorheen regelmatig kwam, nu niet meer komt , en die vraagt naar ex-vriend .....

Het is dus onzin om te beweren dat de moder iets 'verborgen' kan houden, het kind merkt dat er iets is, en geeft dat heel duidelijk aan ...

Het antwoord dat Milagro als raad geeft, geeft geen antwoord op de vraag van het kind, dat antwoord is namelijk enkel een bevestiging dat die vriend niet meer komt, maar legt niks uit _waarom_ .... (dat hij het te 'druk' heeft, maar ook een 3-jarig kind weet verdomd goed dat 'te druk' betekent dat iemand geen zin heeft om langs te komen, dat de man dus niet meer _wil_ komen) ...

Het risico is dat juist dan het kind alsnog haar eigen gedachtes gaat ontwikkelen over waarom die man niet meer komt, en van kinderen is idd bekend dat ze dan een schuldgevoel kunnen ontwikkelen .... Ik denk zelf dat juist het leugentje dat proces kan verergeren, want dat kind heeft best wel door dat de moeder kennelijk iets 'ontwijkt', ergens 'niet over wil praten' en kan dat dan juist op zichzelf betrekken ....

'leugens' vertellen tegen kinderen kan best nuttig zijn, enkel in dit geval is volgens mij absoluut contra-productief ...
Ook in dit geval kan ik me best voorstellen dat je niet alles kunt vertellen, maar gewoon aangeven dat de relatie tussen moeder en die vriend uitgegaan is, niet werkte en dat ze besloten hebben om elkaar niet meer zo vaak te zien ... dan hoef je heus niet te vertellen als de ex aeen ander heeft om wat voor ruzies zijn voorgevallen, maar wel een kindgerechte weergave van de feiten is het beste antwoord op de vragen van dat kind, misschien daarnaast ook de moeite nemen om te luisteren naar wat dat kind daarover van mening is ...

Die moeder moet realiseren dat haar dochter deel uitmaakt van haar leven en haar partner dus idd ook voor haar dochter belangrijk is, die dochter is van het uitgaan van die relatie óók betroffen ... misschien niet leuk voor de TS zelf als ze in die fase ook zich nog eens tegenover haar dochter moet rechtvaardigen over dat die relatie uit is, maar dat ontwijken is volgens mij niet het slimste dat je kunt doen.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:16 schreef Genjuro het volgende:

[..]

Stel je voor dat je moeder WEL was gestorven die eerste keer, en je had het als kind van 5 compleet niet zien aankomen en je weet geen reden, dat is veel harder denk ik dan zeggen dat "mama erg ziek is en je heel lief tegen mama moet zijn omdat ze er ms niet meer zal zijn binnenkort"
Als kind wordt je nu eenmaal ooit eens geconfronteerd met de dood, overgrootvader of hond of dergelijke, het is dissilusionerend en taboe om erover te spreken met je kind, maar spijtig genoeg deel van het leven.

Ik vind de dood toch een heel ander verhaal dan een loser die weg gegaan is en het kind in de steek laat.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:23 schreef zwaaibaai het volgende:

[..]

Ik vind de dood toch een heel ander verhaal dan een loser die weg gegaan is en het kind in de steek laat.

Mja ik doel op het principe van waarheid vertellen tegen je kind of beginnen liegen... Eigenlijk wat off-topic maja

En het lijkt je wel een verstandige zet om van het ene verhaal (de waarheid in dit geval) danmaar over te stappen op het andere?

Wil je misschien gewoon van het 'gezeur' van je kind af? Als je hebt uitgelegd hoe en wat en ze komt daarop terug, is ze er kennelijk nog mee bezig en heeft ze jouw uitleg/steun/hulp nodig im ermee in het reine te komen en het te begrijpen. Nu overstappen op een ander verhaal vind ik echt heel dom

Sowieso vind ik dat er echt heel raar gereageerd word door bepaalde mensen Heel erg overtrokken naar mijn mening als een stelletje bloedhonden die zitten te wachten tot ze de conclusie kunnen trekken dat de TS toch gewoon een slechte moeder is, zieje wel

stelletje dramaqueens.



[ Bericht 2% gewijzigd door Moja op 28-02-2006 13:11:37 ]

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:45 schreef mirannie het volgende:

[..]

Niet overstappen, maar verlengen. Zo van: hij vindt je echt wel lief, maar heeft gewoon nu geen tijd om te bellen of langs te komen, enz enz enz.

En nee, het is niet om van het "gezeur" af te zijn, dan had ik al wel gezegd dat ie dood was ofzo. Jemig zeg, waarom als je een oplossing zoekt voor een probleem van je kind, wordt het meteen bestempeld alsof ik er niet tegen kan. Probeer alleen mijn kind te helpen, maar dat is natuurlijk egoistisch

Hij vindt je echt wel lief, maar omdat hij mama niet meer lief vindt, belt hij ook liever niet meer met jou.

Klaar, de waarheid, waar ze al van op de hoogte is, en geen 'verlening'/leugen die het echt niet duidelijker maakt, imo.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:35 schreef mirannie het volgende:
Nou, ik heb haar dus al verteld dat hij haar nog wel lief vindt, maar mij niet meer, enz enz enz. Maar toch blijft ze naar hem vragen en toch vindt zij dat hij haar toch wel kan bellen. Ik heb er al meerdere malen met haar over gesproken en geprobeerd het zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Ze zegt zelf ook dat hij mij niet meer lief vindt, dus dat snapt ze echt wel. Ik denk toch dat in dit geval een leugentje geen probleem is, aangezien ze het met de waarheid niet wil doen. Ik ben echt geen voorstander van liegen, maar denk niet dat er een andere oplossing is.

Hmm, het kind geeft gewoon aan dat het je uitleg goed begrepen heeft, maar voegt er ook een soort van 'kinderdenken' aan toe, waarbij haar eigen persoon natuurlijk in het centrum staat (de ex-vriend moet haar dan direkt bellen) ...

Tja, ik zie daar geen groot probleem in, je kunt haar misschien wel gewoon uitleggen dat die ex-vriend ook haar niet meer belt omdat hij dan toch nog altijd aan zijn ex-vriendin herinnerd wordt en hij vast een beetje verdrietig nog is dat de relatie over is, en nu vast veel tijd met andere vrienden wil doorbrengen ...

Maar kinderen zullen er altijd _hun_ gedachtes bij creeeren, zeker het blijven 'doorvragen' is een kinderlijke eigenschap, die verder niet negatief is...
Volgens mij moet je dat niet proberen te 'onderdrukken' juist dat doorvragen is ook een manier om dingen te verwerken maar ook te ontdekken.

quote:

Op dinsdag 28 februari 2006 12:51 schreef Moja het volgende:
Sowieso vind ik dat er echt heel raar gereageerd word door bepaalde mensen Heel erg overtrokken naar mijn mening als een stelletje bloedhonden die zitten te wachten tot ze de conlusie kunnen trekken dat de TS toch gewoon een slechte moeder is, zieje wel

stelletje dramaqueens.

inderdaad