Het dreumes- en peutertopic deel 25

Dylan is vanmorgen gebeten door onze hond

Oh wat erg Daan. Hoe kan dat nou? Heeft ie er veel last van?

Daan, wat een schrik!
Alles goed met Dylan ? ...

de hele rechte kant van het gezichtje is rood en beschadigt, dus van zn mondhoek tot achter zn oor... ik heb geen idee waarom.. ik stond er gewoon naast.

Dylan was aan het spelen en besloot opeens om naar Boy te kruipen, waardoor Boy ging grommen, dus ik geef Boy een standje en wil Dylan wegpakken en Boy neemt opeens een sprong en springt zo bovenop m en bijt m in zn gezicht.. Dus helemaal in paniek natuurlijk, ik Boy weggeschopt en Dylan opgepakt die helemaal onder het bloed zat.. toen snel zn jas aangedaan en in de kinderwagen gezet en zo naar de huisartsenpost gerent, ik heb geneens mn jas aangedaan dus mensen zullen wel gedacht hebben aangezien mijn trui ook helemaal onder het bloed zat.

Ze zeggen dat we erg geluk hebben gehad en dat het alleen een waarschuwingsbeet is geweest, het had behoorlijk veel erger af kunnen lopen, maar voor mijn doen is dit erg genoeg.. ik ben nog nooit zo geschrokken. Het was (en is natuurlijk nog) zo'n mooi mannetje en het is zo zonde van zn gezichtje.. er staan 2 tanden in zn wang die waarschijnlijk moeilijk te genezen zijn, en voor de rest is het erg rood en opgezwollen en zitten er allemaal krassen. Ik heb nu antibiotica voor de komende 3 dagen en moet het schoonmaken met alcohol. Hij schreeuwt het dan echt uit, want dat doet natuurlijk hardstikke veel pijn..

ik voel me zo kut en schuldig.. ook al weet ik dat ik snel heb gereageerd en er niks anders aan kon doen, maar toch...

Wat ga je nu aan de hond doen eigenlijk, ik bedoel voor het geval het nog een keer gebeurd en het nog slechter afloopt?

het eerste wat ik riep is terug naar het asiel, maar we hebben m al 4 jaar en we houden ook zoveel van dat beest..

maar we moeten er vanavond even goed over praten wat we precies gaan doen.. Ik denk dat Boy of naar een kennis van ons gaat of terug naar het asiel.. ik kan niet meer rustig zijn als ik weet hoe het af had kunnen lopen en wat er is gebeurt..


ik laat Dylan en Boy niet meer in 1 kamer, ook al ben ik er bij.. zodra Dylan in de woonkamer is gaat Boy naar de gang..

Jeetje Daan, wat verschrikkelijk...
Hoezo zijn die twee wondjes van de tanden zo moeilijk te genezen dan? Kinderen genezen heel vlug en helemaal als het 'droog' staat.

Kan me heel goed voorstellen dat je erg geschrokken bent en ook dat je het jezelf kwalijk neemt, maar daan, echt sommige dingen gebeuren gewoon. Zoals je zelf zegt heb je het niet aan zien komen en stond je er naast. Je hebt niet meer kunnen doen.
Ik vind dat je geweldig gereageerd hebt door snel met hem naar de huisartsenpost te gaan

Wat ga je nu doen met de hond? ...ik kan me voorstellen dat je hem nu niet vertrouwd.

daan verschrikkelijk, goed dat je zo allert gereageerd hebt
moet een moeilijke keus zijn, maar soms zijn dingen gewoon beter

Ik heb zelf 2 honden, zijn altijd buiten (alleen bij mijn ouders mogen ze naar binnen) maar ik laat ze echt niet bij mijn kind in de buurt zonder dat ik er letterlijk naast sta. Morgaine is een wildebras en ondanks dat mijn honden echt schatten zijn vertrouw ik ze niet met mijn kind. Nooit gedaan met mijn stiefzoon ook, ik ben altijd bij de kinderen als de hond er bij staat.

Maar ik kan me heel goed voorstellen Daan, dat je je rot bent geschrokken. Zou ik ook zijn maar ik denk ook dat ik mijn hond even flink had afgestraft.

vreselijk daan, wat een schrik. en hoe is dylan er nu onder? heel toevallig is bij een kennis van me onlangs precies zoiets gebeurd, alleen was 't kindje daar alleen (maar wel fors) in haar oor gebeten. zij hebben de hond in laten slapen. maar wat een vreselijk dilemma. ze zijn er ook helemaal kapot van. gelukkig valt 't mee met de schade bij 't kindje, net als bij dylan, maar je bent wel je hond kwijt. (of in ieder geval het vertrouwen in hem, da's op zich al erg). beterschap voor die arme kleine jongen en sterkte met de beslissing over hoe nu verder met de hond.

ja.. ik stond er dan ook gewoon naast... en heb ze nooit alleen gelaten..

verder heb ik Boy van Dylan afgetrapt en heb daarna van schrik geen seconde meer aandacht aan Boy gegeven en m dus ook niet afgestraft ofzo.. daar denk je op zo'n moment niet aan, het is iig wel het laatste als je er wel aan denkt. Het enige wat ik belangrijk vond was of het goed ging met mn mannetje.. En een hond afstraffen als je al bij een dokter etc bent geweest is niet goed, daar worden ze alleen maar agressief van aangezien ze de "aanval/beet" al lang zijn vergeten.

Maarja waarschijnlijk, 90 %, gaat Boy dus het huis uit. Ik kan m nu niet meer vertrouwen.. ook al was het misschien een vergissing of wat dan ook.. ik vind het zo zielig om m in te laten slapen terwijl ie bij andere mensen misschien nog wel een gelukkig leven kan hebben.. zonder kleine kinderen in de buurt..

oh wat voel ik me rot zeg...

met Dylan gaat het opzich wel goed, hij slaapt nu. Hij heeft pijn aan zn gezichtje, maar speelt nog wel gewoon.. al is ie wel heel erg hangerig, maar dat lijkt me logisch.. het enige wat ik ook wil doen is m knuffelen en ik kan maar niet stoppen met sorry tegen m zeggen..

logisch daan, heel erg en moeilijk is dit!

maar Bix, hebben ze die hond erna gelijk laten inslapen? mag dat gewoon?

Jezus Daantje, wat erg! Wat zul jij je rotgeschrokken zijn meiske. En arme Dylan!!! Maar... weet wel dat jij hier NIETS aan kunt doen Daan! Zoals je zelf al zegt; je hebt ze nooit alleen gelaten en er is nog nooit iets gebeurd. Dit had je echt NIET kunnen voorzien. Geen schuldgevoel dus! (al snap ik heeeel goed dat je gevoel je iets anders zegt) Ik snap ook je twijfel en verdriet over wat je nu met Boy aan moet. Zomaar ineens je lieve hondje weg doen of laten inslapen is ook nogal een grote beslissing. Jezus meis, wat een kutsituatie. Ik hoop maar dat het met Dylan snel weer helemaal goed gaat. Arm kleintje. Dikke kus voor jullie allebei. Knuffel je mannetje maar stevig vandaag.

Bah daan, wat een vreselijke beslissing moet je gaan nemen. Sterkte ermee.

quote:

Op woensdag 1 maart 2006 13:41 schreef DaanBanaantje het volgende:
maar Bix, hebben ze die hond erna gelijk laten inslapen? mag dat gewoon?

ja, vrij snel. het mag. maarja... vreselijk moeilijke beslissing.

O daan wat naar....ik weet precies hoe jij je voelt. Ik heb onze kat ook weg moeten bregen naar het asiel nadat ze mijn oudste had aangevallen. Ik was er ook altijd bij en het ging altijd goed. Maar toen de 2e kwam werd het haar te veel en zomaar ineens zonder reden viel ze mijn oudste aan.
Die had ineens op beide wangen grote halen...
Ook al hield ik van dat beest ik heb haar gelijk weggebracht. het was altijd een kat met kuren maar dit had ik niet aan zien komen.

Jeetje Daan! Wat zul jij geschrokken zijn!

En wat een onwijs moeilijke beslissing moet je nu gaan nemen. Althans... het besluis is mss snel genomen maar ik kan me voorstellen dat je daar wel heel veel verdriet om hebt. Maar ja, ik snap ook wel dat je hem niet meer vertrouwt...
Moeilijk hoor.

Daan, wat een schrik! Gelukkig was het een waarschuwingsbeet, maar het klinkt al erg genoeg. En wat een moeilijke beslissing moet je nu voor Boy nemen. Zou hij met jullie meegaan naar Chicago of hadden jullie al andere opvang voor hem gevonden? Dan kan hij daar misschien sneller heen. Veel succes en sterkte en geef Dylan maar een extra dikke knuffel voor de schrik en pijn.

Oh Daan wat ontzettend naar!!

Ontsmetten met alcohol, dat kan je zo'n kleintje toch niet aandoen Waarom niet gewoon met betadine(zeep) dat prikt totaal niet. Een hondenbeet geneest idd niet 1,2,3 maar het trekt echt wel weg. Helaas spreek ik zelf uit ervaring, ik heb alleen nog maar littekens van kattenbeten, de hondenbeten zijn allemaal weg.

Pas wel goed op dat de hond nu niet extreem jaloers gaat worden nu je Dylan en Boy constant uit elkaar houdt. Zorg er dan ook voor dat ze zolang ze bij elkaar in 1 huis wonen elkaar ook niet perongeluk tegen komen na deze maatregel. Er zijn honden die zich dan gaan focussen op het "ding" waar ze jaloers op zijn, met alle gevolgen van dien. Klote situatie dit, wij hebben er een hond voor weg moeten doen, deze had René 2x gebeten.

Het is duidelijk dat Boy zich dominant voelt tov kleine Dylan en erg jaloers is. Kruipende kindjes kunnen wat dat betreft ook erg verwarrend zijn voor honden, want kruipen staat gelijk aan onderdanigheid in de hondenwereld. Ik zou me er verder niet schuldig over voelen, je hebt goed gehandeld door in te grijpen toen er gegromd werd. En dat Boy vervolgens zo fel zou reageren dat had jij natuurlijk nooit kunnen voorzien. Maar heel begrijpelijk dat het vertrouwen nu weg is in je hond en je hem ver uit de buurt wilt van Dylan. Wat zullen jullie geschrokken zijn, arme Dylan en arme jij Ik ben zelf erg resoluut als mijn hond naar mijn kinderen zou uithalen. Ik zou de hond ook niet naar het asiel brengen, maar laten inslapen. Niemand kan mij garanderen dat zo'n hond nooit meer in aanraking zal komen met kleine kinderen en ik zou het niet op mijn geweten willen hebben dat het nog een keer zou gebeuren. Gelukkig heb ik het nog nooit meegemaakt hier en is er ook geen sprake van dominantie tov de kinderen. Een dikke kus voor Dylan

Daan wat een schrik! Dat was nou precies mijn angst met onze (vorige) hond.
Zij was soms wat onbetrouwbaar naar sommige mensen die een angst hadden naar honden en tja het was ook een flinke hond van ongeveer 35kg. Toen zij steeds naar Isis ging grommen terwijl Isis niet eens naar de keek of toe kwam en slechts bij papa op schoot zat en dit gedrag ook naar mij begon te vertonen hebben wij besloten haar in te laten slapen. Dit na overleg met de dierenarts , waarschijnlijk had ze kanker in dr kop , ze was een 3/4kwart jaar daarvoor al aan kanker geopereerd.

Dat je de hond niet wilt houden is heel erg logisch , Dylan is ook even meer waard op zo'n moment.
Sterkte met jullie beslissing! En uiteraard voor Dylan ook. Hopenlijk genezen de wonden wel weer mooi en zie je er in de toekomst weinig meer van.

jeetje daan wat een schrik en je hebt goed gehandeld zeg.
ja en de rest is al gezegt

Jemig Daan.... wat een schrik... Ik hoop dat het snel weer beter met Dylan gaat en dat het geen litteken blijft.
De beslissing wat betreft de hond zou voor mij geen moeilijke zijn, hoewel ik uit eigen ervaring weet hoe sterk je aan zo'n dier kan hechten. Mijn dieren zijn altijd als kinderen voor me geweest, totdat ik écht een kind kreeg. Zal de agressieve gevoelens die bij me na dit verhaal naar boven komen maar voor me houden.

Jeetje wat een schrik Daan!! Hopelijk herstelt Dylan zich snel. En veel succes met het maken van de juist beslissing. Moeilijk hoor!

Jeetje wat een toestand Daan! gelukkig is het nog relatief goed afgelopen. Je moet er niet aan denken wat er nog meer had kunnen gebeuren Sterkte met jullie beslissing en beterschap voor Dylan

Daan wat een nachtmerrie die waarheid word. Je hebt geweldig goed en snel gereageerd De beslissing over Boy is moeilijk en als eigenaar van een hond zeg je altijd als je zoiets in de krant leest: als mijn hond dat bij een kind doet dan gaat hij weg of krijgt hij een spuitje. Maar als je het werkelijk mee maakt is het zo verdomde moeilijke beslissing! Heel veel sterkte met jullie besluit en beterschap voor Dylan.

Daan wat heb jij doortastend gehandeld zeg, echt petje af! Jullie staan nu voor een hele moeilijke beslissing maar ik kan me wel goed voorstellen dat je nu de hond niet meer kunt houden.
Heel veel sterkte!

Sjonge wat een verhaal Daan. Wat heb je goed gereageerd zeg! Hopelijk is Dylan snel over de schrik heen en geneest het allemaal mooi. Dat je de hond niet kunt houden lijkt me logisch, je kunt hem niet vertrouwen. Dat is hartstikke naar, je houdt van zo'n beest... Sterkte met beslissen wat jullie gaan doen en een dikke knuffel voor Dylan en voor jou!

Hulde voor Daantje!! .. en een dikke smakkus voor Dylan!

Lewis hoe is het met jullie Josh en het slapen?!

DaanBanaantje, je had niet beter kunnen reageren en handelen. Echt heel erg goed van je! Voel je alsjeblieft niet schuldig, jij had dit nooit kunnen voorkomen. Je zegt al zelf dat je er naast stond en zeer oplettend bent. Als zelfs in zo'n situatie zoiets gebeurt valt je echt helemaal niks te verwijten. Heel veel sterkte met de beslissing wat er nu met Boy moet gebeuren. Ik zou het wel weten, maar dat is makkelijk praten als het niet je eigen hond is. Sterkte en ook heel veel knuffeltjes voor arme Dylan.

O Daan, wat erg!
Ben zelf ook door onze eigen hond gebeten vroeger. Pa en ma stonden toen lijnrecht tegenover elkaar. Mijn vader wilde gelijk de hond naar de dierenarts brengen en mijn moeder niet. Uiteindelijk is ie gebleven, maar hij was niet te vertrouwen. Inmiddels is ie gestorven.
Maar jeetje zeg, wat zul je hebben staan trillen van schrik, woede en ongeloof.
Dikke voor jullie beiden.

Jee, daan, wat erg
Dikke kus voor Dylan en sterkte met jullie beslissing!

quote:

Dylan was aan het spelen en besloot opeens om naar Boy te kruipen, waardoor Boy ging grommen, dus ik geef Boy een standje en wil Dylan wegpakken en Boy neemt opeens een sprong en springt zo bovenop m en bijt m in zn gezicht. <knip> Ze zeggen dat we erg geluk hebben gehad en dat het alleen een waarschuwingsbeet is geweest<knip>

Ik weet verder niet veel van honden, maar is dit echt een waarschuwingsbeet? Hij sprong er toch echt op af?

Jee Daan, alles is al gezegd... Voel je niet schuldig, jij kan er niks aan doen. Heel veel succes. En een dikke zoen voor Dylan. (Of zal ik 'm vandeweek zelf geven? )

quote:

Op woensdag 1 maart 2006 20:44 schreef miss_dynastie het volgende:
Jee, daan, wat erg
Dikke kus voor Dylan en sterkte met jullie beslissing!


<sub>[..]

Ik weet verder niet veel van honden, maar is dit echt een waarschuwingsbeet? Hij sprong er toch echt op af?</sub>

_{nee, vind ik niet}

Daan en Dylan

Pff wat moeilijk Daan! Wat moet jij geschrokken zijn...en dan die beslissing die nu genomen moet worden...De tranen staan in mijn ogen hier.

Ik vind dat je heel goed gereageerd hebt in ieder geval. Héél veel sterkte met het nemen van een beslssing en een dikke knuffel voor Dylan en voor jou.

Daan en Dylan toch wat zonde dat boy heeft gebeten, ik hoop dat er uiteindelijks niks meer te zien is aan Dylan zn gezichtje.
je hebt goed gehandeld hoor, je kon dit ook niet voorzien.
moeilijke beslissing wat je moet maken, ik zou er denk ik voor gekozen hebben om een ander baasje te zoeken, en dan zonder kinderen. of naar asiel brengen en dan aangeven wat er is gebeurd natuurlijk. inslapen vind ik gelijk zo resoluut.
dikke knuf

Tjee Daan wat een schok en arme Dylan hopelijk geneest het snel

Oh Daan, vreselijk! Ik kan ook niets meer zeggen dan wat de rest al heeft geschreven: je was zelf oplettend, in een situatie die je al in het oog hield en *dus* kon je niets méér doen. Hartstikke goed hoe je hebt gehandeld trouwens, meteen met kind onder de arm naar de huisartsenpost is wel superdoortastend..

'k Kan je dan ook alleen nog maar succes wensen en vooral sterkte in de komende tijd, waarin je ws de hele horror-film nog regelmatig op je netvlies aantreft. Maar: je hebt echt geen enkele reden om je schuldig te voelen!

Getsie Daan, wat ontzettend rot dat dit gebeurd is. En wat een geluk dat Dylan er nog zo goed vanaf is gekomen zeg.
Ik kan me de tweestrijd in zo'n geval wel een beetje voorstellen. Want ook al kies je voor je kind, je hond is toch ook een maatje en laat je toch niet zomaar los.

_{Ik weet wel dat Lewis toch heel erg veel heeft moeten inleveren toen Chantel er ook nog eens bijkwam, dus ik ga hem van de week maar eens een extra dikke kluif geven. Het is voor een hond ook niet makkelijk om aandacht te moeten delen. Natuurlijk wil dat niet zeggen dat ze zomaar mogen bijten!!}

Joshua ging na 1 keer weer terug in bed leggen toch slapen. Hij wilde er nog een spelletje van maken om zijn dekens van zich af te trappen zodat ik hem weer ging instoppen. Maar ik ben gewoon weg gegaan (heb wel alles op zijn kop gezet waar hij op kon klimmen, nachtlampje eruit) en heb gewacht tot hij sliep, en hem toen ingestopt. Als het zo blijft gaan mogen we toch in onze handjes knijpen denk ik zo
_{Maar goed morgen is hij thuis en is dan wat meer uitgeslapen. Dus ik juich nog niet al te vroeg!}

Daantje wat zul je je rot geschrokken zijn! Ik hoop dat alles mooi weg zal trekken in zijn gezichtje.
Voor mij zou t wel duidelijk zijn. Eruit met dat beest De liefde zou bij mij snel over zijn (nu ben ik zelf geen hondenfan, maar als bv toen mijn katten zoiets gedaan hadden. Sorry maar mijn kind boven alles)

Daan, ik ben benieuwd hoe het met Dylan is.
Is het al minder rood en gezwollen en heeft hij er veel pijn aan?....

En hoe is het met jou, een beetje kunnen slapen?

Ik heb ook mijn hond weg moeten doen toen mijn oudste zoontje geboren werd.

De hond kwam bij mijn zus vandaan, die had twee kleine kinderen waar ze mee opgroeide, ik had dus nooit verwacht dat er een probleem zou komen.
Toen wij naar een kinderrijke buurt verhuisden omdat we graag kinderen wilde begon ze ineens raar gedrag te vertonen, ze heeft toen een keer een kindje achter in het been gepakt, zomaar uit het niets, een kindje van een collega die langs kwam.
Het kindje had geen verwondingen maar dat ze dat zomaar uit het niets deed en van achteren vond ik erg raar.
Ik heb toen tijdens mijn zwangerschap een hoop advies ingewonnen, ook een hondenpsycholoog over de vloer gehad om haar gedrag te observeren, hij zij dat ze erg tegenstrijdig gedrag vertoonde en onvoorspelbaar was, op een hondenmanier vertoonde ze gestoord gedrag.

Toen joey eenmaal geboren was begon ik echt de onhoudbaarheid van de situatie in te zien, ik zag het al voor me dat joey net zijn handje uit de box stak op het moment dat de hond langs kwam lopen of hoe moest het straks als joey ging kruipen?
Uiteindelijk heb ik toch besloten haar weg te doen, ze is naar een ouder echtpaar gegaan zonder kinderen die vlak bij het strand woonden, zij wisten ook overal vanaf en hadden ervaring met honden.

Ik heb daar echt heel veel verdriet van gehad maar ik weet wel dat het de juiste keuze is geweest, het was een gewone huishond, ik kon haar toch niet in de tuin op gaan sluiten?
En ze continue uit elkaar moeten houden in één huis lijkt me uiteindelijk ook geen doen, ik denk dat dit ook tegenover haar het eerlijkste was.

Ik wens je in ieder geval veel sterkte met jullie besluiten.

wat veel en wat een lieve reacties allemaal

Het gaat wel goed met Dylan. Gisteren zat ie continu aan zn rechterwang waardoor het echt bleef bloeden en er overal sporen liepen. Hij is gisteravond gewoon lekker op tijd in bad gegaan en daarna lekker naar bed (19.00) Hij is vannacht een paar keer echt gillend en krijsend wakker geworden, maar dat had ik ook wel verwacht. Dylan is echt iemand die alles tijdens zn slaap herleeft en verwerkt. Dus het was een druk nachtje! maar totaal niet erg natuurlijk.

Toen ie vanmorgen wakker werd leek de plek me eerst wel mee te vallen maar toen ik m in het daglicht zag toen moest ik toch wel weer huilen. Ik hoop echt dat het mooi geneest want het is een grote lelijke plek Ik vind het zo onwijs zonde.

Boy gaat zaterdag terug naar het asiel waar ie vandaan komt met de informatie over wat er is gebeurt. Ik vind inslapen een te resoluut besluit en ik weet zeker dat het niet expres is gegaan. Het was wel echt een waarschuwingsbeet, als je foto's ziet op internet of informatie leest over kinderen die echt zijn aangevallen door hun eigen hond dan schrik je je rot. Dus ik denk echt dat het heel goed is afgelopen.

Boy en Dylan komen niet meer in dezelfde ruimte. Boy merkt heel goed dat er iets mis is want hij komt continu piepend naar me toe. Toch hebben we echt de knoop doorgehakt en besloten dat ie echt weggaat. Voor hetzelfde geld is het de volgende keer geen waarschuwing meer en dat kan ik mezef echt nooit vergeven. Het is toch wel heel erg moeilijk om m weg te doen. We hadden Boy al zo'n 4 jaar en je gaat echt enorm veel van dat beest houden, maarja.. zoals al gezegt is.. Dylan gaat boven alles.

Ik voel me heel erg schuldig tegenover Dylan.. net alsof ik gefaald heb hem de veiligheid te bieden/geven die ik hoor te geven.. maargoed.. dat gaat vanzelf wel weg hoop ik.

Dank jullie wel voor de lieve reacties

niet schuldig voelen hoor Daan, je hebt je best gedaan tegenover Dylan. en daarbij geef je hem nu nog meer veiligheid door Boy weg te doen. meer kan je niet doen toch.
zn gezichtje word vast beter, het is nu de eerste dag erna, is te verwachten dat het er dan erg(er) uitziet. dikke knuf en voor jou en Dylan

Goed besluit Daan

Ik zou het ook niet over mijn hart kunnen verkrijgen om mijn hond in te laten slapen, maar houden is idd ook niet echt een optie.

Nogmaals heel veel sterkte. Een dier weg moeten doen is ook echt niet leuk!

Daan niet schuldig gaan voelen. Je hebt je best gedaan en dat Boy Dyan zou aanvallen had je nooit verwacht. En je kunt je kind niet beschermen voor iets dat je zelf niet verwacht.

Daan, je verhaal laat me niet onbewogen. Vooral dat Boy het weer goed probeert te maken is zo ontzettend zielig. Ik vind het heel moedig dat jullie deze beslissing genomen hebben, wat zul je nog een verdriet krijgen. Maar het is echt beter. Hij vindt vast wel een huis waar hij gelukkig kan zijn. Ookal doet het je zo zeer.

quote:

Op donderdag 2 maart 2006 08:44 schreef senesta het volgende:
Uiteindelijk heb ik toch besloten haar weg te doen, ze is naar een ouder echtpaar gegaan zonder kinderen die vlak bij het strand woonden, zij wisten ook overal vanaf en hadden ervaring met honden.

Ik heb daar echt heel veel verdriet van gehad maar ik weet wel dat het de juiste keuze is geweest, het was een gewone huishond, ik kon haar toch niet in de tuin op gaan sluiten?
En ze continue uit elkaar moeten houden in één huis lijkt me uiteindelijk ook geen doen, ik denk dat dit ook tegenover haar het eerlijkste was.

Ik wens je in ieder geval veel sterkte met jullie besluiten.

Maar dit is wel het beste en het leukste voor je hond en voor alle partijen.
Ik zou het precies zo doen denk ik.