Het verandert je leven...

Ik denk dat ik te nuchter ben voor het meeste in dit stukje? Een aantal dingen zijn wel treffend, maar bij veel denk ik... nou nou... maar misschien is het nog te vroeg

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 08:00 schreef Belana het volgende:
Ik denk dat ik te nuchter ben voor het meeste in dit stukje? Een aantal dingen zijn wel treffend, maar bij veel denk ik... nou nou... maar misschien is het nog te vroeg

Dat heb ik dus ook een beetje. Vooral van die laatste zin over die meest heilige roeping. Daar krijg ik een beetje kromme tenen van. Misschien is het voor mij al te laat

Hier nog een nuchtere die hier niets mee heeft. Ik denk dat het voor mij precies op tijd is misschien.

dacht al dat ik de enige was, ik word dus een beetje kriegel van dit soort stukjes...
Ik vind het geweldig om mama te zijn hoor en Liam is de liefde van mijn leven, maar ik vind dit een beetje ver gaan, idd, kromme tenen werk... No offence naar anderen die het wel zo voelen trouwens.

Haha, hier nog een nuchtere moeder Durfde het niet te posten, dacht ook dat ik de enige was

quote:

Op maandag 6 februari 2006 19:43 schreef Leah het volgende:


De relatie tussen haar en haar echtgenoot zal veranderen. Maar niet zoals zij denkt. Ik wou dat ze kon begrijpen hoeveel inniger je van je man kunt gaan houden als hij voorzichtig bezig is de baby te verschonen, of nooit zal aarzelen met zijn zoon of dochter te spelen. Ik vind dat ze moet weten dat ze helemaal opnieuw verliefd op haar man zal worden, maar om redenen die zij nu absoluut onromantisch zou vinden.

Helaas gaat dit niet in alle gevallen op... en dat is dan ook een van de redenen waarom ik gescheiden ben.

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 08:53 schreef Leah het volgende:
Ieder het zijne hč? . Overigens heb ik mezelf altijd als nuchtere moeder beschouwd, ik vond het treffend geschreven, maar had niet de illusie dat het een heel forum aan zou spreken hoor .

_{* Brighteyes vond het zelfs een beetje arrogant/pedant overkomen.
Maar dat had ik weer weggehaald omdat ik idd ook niet anderen wilde kwetsen en heb er toen maar iets anders van gemaakt...
Ik vraag me af waarom mensen denken anderen te moeten waarschuwen voor het ouderschap. (Ondanks dat de ander in dit verhaaltje haar mening vraagt.)}

BE, ik dacht er vanmorgen nog over om een topic te openen met iets in de trant van 'ja maar dat vertellen ze er niet bij' een soort kleine lettertjes bij het moeder zijn.
Een niet-negatief maar zeker niet stralend positief verhaal.Hoewel ik mij in veel van dit verhaal kan vinden vindt ik het overduidelijk amerikaans-zoetsappig.

Ik ben blij dat Emma er is en ik zou zeker niet meer zonder haar willen. En toch valt het moederschap mij bij vlagen heel zwaar. Het kost mij bakken met energie, die ik soms gewoon niet heb. Hoewel ik haar met een gerust hart achterlaat bij mijn moeder en het kdv vindt ik naar mijn werk gaan zwaar. Ik wil niet weg van mijn meisje en toch wil ik ook tijd voor mijzelf. Mijn relatie met Mike AIr is anders en hoezeer ik het waardeer dat hij veel met Emma doet verlang ik soms ook terug naar dat zorgeloze met zijn 2-en zijn.

Ja het verandert je leven op een manier die je pas echt begrijpt als het je gebeurt. Dit verhaal komt in de buurt van hoe het voelt maar eigenlijk is het niet uit te leggen.

Ik lees het niet als een waarschuwing, maar als een heel treffende omschrijving van hķezeer je leven in alle aspecten op zijn kop gaat staan. Dat kan volgens mij niemand zich van te voren realiseren, je wordt echt een compleet ander mens, met andere prioriteiten en ík ben daar in ieder geval heel dankbaar voor. De kleine dingen zijn zoveel intenser, andere dingen die ooit nog heel belangrijk waren vallen in het niet. Zo heb ik dat tenminste ervaren. En ja, op een bepaalde manier voelt dat bijna heilig.

Het is naar mijn smaak ook wat zijīg gesteld, maar dat hangt natuurlijk ook van je bui af (toen ik zwanger was had ik het vast prachtig gevonden)

_{. suger, wat bedoel je nou met dat het voor jou precies op tijd is? Die opmerking intrigeert me...}

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 12:38 schreef Jelief het volgende:
BE, ik dacht er vanmorgen nog over om een topic te openen met iets in de trant van 'ja maar dat vertellen ze er niet bij' een soort kleine lettertjes bij het moeder zijn.
Een niet-negatief maar zeker niet stralend positief verhaal.Hoewel ik mij in veel van dit verhaal kan vinden vindt ik het overduidelijk amerikaans-zoetsappig.

Ik ben blij dat Emma er is en ik zou zeker niet meer zonder haar willen. En toch valt het moederschap mij bij vlagen heel zwaar. Het kost mij bakken met energie, die ik soms gewoon niet heb. Hoewel ik haar met een gerust hart achterlaat bij mijn moeder en het kdv vindt ik naar mijn werk gaan zwaar. Ik wil niet weg van mijn meisje en toch wil ik ook tijd voor mijzelf. Mijn relatie met Mike AIr is anders en hoezeer ik het waardeer dat hij veel met Emma doet verlang ik soms ook terug naar dat zorgeloze met zijn 2-en zijn.

Ja het verandert je leven op een manier die je pas echt begrijpt als het je gebeurt. Dit verhaal komt in de buurt van hoe het voelt maar eigenlijk is het niet uit te leggen.

Ja, maar dan nog... voor de echt eigenwijzen onder ons ( )... ik denk dan toch 'dat zullen we nog wel eens zien...'

Natuurlijk is het niet allemaal rozegeur en maneschijn.
Maar ik krijg een beetje het gevoel wat ik vroeger altijd kreeg. Weet je wel, als je 17 bent en je vader en moeder (of ooms en tantes) aan kwamen met goedbedoeld advies zo van 'Maar je weet niet waar je over praat, wacht maar tot je later groot bent'.
Daar werd ik altijd heel opstandig van. Ik wil graag mijn eigen fouten maken en mijn eigen ervaringen opdoen voordat anderen me gaan vertellen welke beren in tegen kom op de weg.
En uit de verhalen hier en om me heen haal je toch wel dat het niet allemaal alleen maar leuk is.

Btw... ik ben wel benieuwd naar dat topic hoor!

Maar goed, dit is hardstikke off topic.

grappig dat heel veel moeders hier duidelijk amper binding mee hadden..maar uit "angst" voor de WRATH van andere moeders toch maar ja-knikkend dit beamen...zo hou je die moeder maffia wel in stand ja

Wat Amerikaans.

Het veranderd je leven compleet. Punt.

_{ja ook voor mannen}

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 12:56 schreef Laton het volgende:
moeder maffia

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 12:54 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Ja, maar dan nog... voor de echt eigenwijzen onder ons ( )... ik denk dan toch 'dat zullen we nog wel eens zien...'

Natuurlijk is het niet allemaal rozegeur en maneschijn.
Maar ik krijg een beetje het gevoel wat ik vroeger altijd kreeg. Weet je wel, als je 17 bent en je vader en moeder (of ooms en tantes) aan kwamen met goedbedoeld advies zo van 'Maar je weet niet waar je over praat, wacht maar tot je later groot bent'.
Daar werd ik altijd heel opstandig van. Ik wil graag mijn eigen fouten maken en mijn eigen ervaringen opdoen voordat anderen me gaan vertellen welke beren in tegen kom op de weg.
En uit de verhalen hier en om me heen haal je toch wel dat het niet allemaal alleen maar leuk is.

Btw... ik ben wel benieuwd naar dat topic hoor!

Maar goed, dit is hardstikke off topic.

uhm, dat dacht ik ook, ach dat zal wel meevallen, ik weet toch hoe het is om mijn nichtje in huis te hebben? En op mijn werk heb ik de verantwoordelijkheid voor heel veelkindjes tegelijk. Hoe erg kan het zijn?
Weet je wat het is BE, die tantes en vaders en moeders blijken gewoon gelijk te hebben . Ik hoor mijzelf ook al van die opmerkingen maken naar mijn (schoon)zusje. Heel fout overigens.

_{tekst voor de op. denk ik nog even over na}

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 13:01 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

ik weet, het slaat nergens op..

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 13:17 schreef Laton het volgende:

[..]

ik weet, het slaat nergens op..

Post het dan niet .

Maar het is toch helemaal niet zo'n negatief verhaal? Of interpreteer ik het gewoon heel anders dan de anderen? Imho gebruikt ze het woord "waarschuwing" als stijlfiguur, wat ze eigenlijk wil zeggen is "het maakt je leven zo waardevol, dat kun je je niet voorstellen". Vandaar toch die "je zult er nooit spijt van krijgen" aan het eind...

quote:

Op dinsdag 7 februari 2006 14:32 schreef phileine het volgende:
Maar het is toch helemaal niet zo'n negatief verhaal? Of interpreteer ik het gewoon heel anders dan de anderen? Imho gebruikt ze het woord "waarschuwing" als stijlfiguur, wat ze eigenlijk wil zeggen is "het maakt je leven zo waardevol, dat kun je je niet voorstellen". Vandaar toch die "je zult er nooit spijt van krijgen" aan het eind...

Zo begreep ik het ook hoor.

ik zie het echt absoluut niet als een waarschuwing. Gewoon een mooie omschrijving over hoe je leven verandert, en ik vind dat het toch zeker een goede kern van waarheid in zit. De meeste dingen komen erg bekend voor (dingen als de heilige roeping dan weer niet )

Mijn opmerking was een grap, Phileine. Voor Belana kwam het verhaal te vroeg, voor M@x te laat. En zo verder.

Ik vind het stom dat de strekking is: daar kun je je niets bij voorstellen. En ik vind het verder ook wel meevallen, die impact op álles. Sommige dingen zijn godzijdank nog gewoon hetzelfde en zoals jullie weten maak ik me nog steeds druk om kleine dingen die er nog steeds niet toe doen. Heerlijk.

Ik heb ook nooit zo dat "mijn hele leven is veranderd" gevoel gehad. (gelukkig niet zeg!) Tuurlijk, ik vind mijn kind een rijkdom, maar ik vind hem regelmatig strontvervelend. Wat ik bedoel is dat ik het allemaal nogal lyrisch vind, en hemels en daar werd/word ik kriegel van.

nou ja, misschien komt het omdat ik zelf zo'n roze-wolkerig type ben geworden na mijn bevalling, en dat had ik juist helemaal niet zien aankomen. ik was er best op voorbereid dat ik het zwaar zou kunnen vinden, maar dat valt eigenlijk enorm mee. Mijn hele leven is (godzijdank) enorm veranderd, al is het alleen maar omdat die jarenlange depressie als sneeuw voor de zon is verdwenen op het moment van de bevalling. En ja, alles staat heerlijk op zijn kop. Ik maak me vrij weinig meer druk om dingen die er niet toe doen, en dat vind ik persoonlijk een verrijking van mijn leven . De arrogantie in het stukje zie ik al helemaal niet...