Gisteravond heb ik een documentaire gekeken over een meisje dat op een zeemeermin zou lijken.
Dat het mij zo intresseerde hoe het met dat kleine meisje zou aflopen was de enige reden dat ik het heb afgekeken..
Gadverdamme wat was die arts een mediageiler
Continue met zijn kop in beeld willen zijn, pers te woord staan voordat hij met de ouders besproken was wat ze het volgende van plan waren met hun kind.
Tijdens de operatie waarin haar benen gescheiden zouden worden stond ie van tevoren nog de pers te woord mét het kleine meisje in zijn armen..
Ze was doodsbang en was helemaal in één gekrompen...
Dat voor een operatie die levensbedreigend kon zijn was ze zo verschrikkelijk blootgesteld aan stress
Tijdens het opereren werd alles door tientallen camera's gevolgd en de arts was grotendeels bezig met hoe het uit zou gaan zien op tv.
Dat dit mag bij zo'n verschrikkelijk zware operatie begreep ik niet
Het stukje waarin hij tijdens zijn eerste incisie zei " wat ik op het beeld zie bevalt bij niet " Dat ging niet over de operatie maar over het beeldscherm tegenover hem waar hij voortdurend tegen zijn eigen kop aan zat te kijken
Of ze van een andere hoek wilde gaan filmen aub...