Hoofdklasse B zaterdagamateurs 2005/06 deel 2

quote:

Heerjansdam weet nog wel wat strijd is


19 maart
Strijden tegen degradatie vereist extra inzet en wie die niet levert komt absoluut in grote problemen. Heerjansdam gooide er een helft zwaar met de pet naar, maar schrok nog net op tijd wakker om vervolgens concurrent DOVO een gevoelige draai (3-1) om de oren te geven.

Bij het opwarmende kopje koffie in de pauze gaf niemand (vriend en vijand) nog een cent voor Heerjansdam. De thuisclub was al snel op achterstand gekomen. Dat was hevig schrikken, maar die schrik duurde en duurde maar. De ploeg van trainer Hans Maus deed een serieuze gooi naar het kampioenschap terugspelen op een ploeggenoot. Met vier verdedigers tegenover twee spitsen van DOVO was er bij de thuisclub niet het besef dat de balans in het team op die manier nooit gevonden zou worden. Nicky van der Ent, de spelbepalende middenvelder, deelde compleet in de malaise, want ook hij handelde in de eerste helft voornamelijk in achterwaartse richting. Aan de zijkanten was het van hetzelfde laken een pak. Op links in de zone etaleerde Bryan Pereira vooral zijn balverliefdheid, die telkens weer zorgde voor een hopeloze vertraging. En op rechts liep Melvin Boer alleen maar achter tegenstanders aan. Boer was na een klein kwartier Remco Roos komen vervangen, die naar later bleek met een gebroken enkel van het veld was gedragen en in het ziekenhuis meteen een spoedoperatie moest ondergaan.

Boosdoener was Noureddine Ouald el Hadj, die knalhard van achteren een aanslag had gepleegd. De overtreding was direct rood waard geweest, maar scheidsrechter Geuze trok in eerste instantie niet eens een gele kaart. Na protesten van Heerjansdam over de ernst van de charge, smeet Geuze de DOVO-speler alsnog op de bon. In het vervolg bleef de scheidsrechter opvallend mild voor Ouald el Hadj, die nog een paar keer nadrukkelijk solliciteerde naar een tweede gele kaart. De kaartenoogst aan het eind bedroeg uiteindelijk toch nog zes keer geel, twee voor de thuisclub en vier voor de bezoekers. Het was met name DOVO dat er af en toe stevig inkleunde. Ook invaller Roy Stinissen had zo maar voortijdig van het veld kunnen worden gestuurd. Het tekende de onmacht van de Veenendalers, die zich in de tweede helft volkomen lieten wegdrukken. Terwijl de middag voor DOVO zo prachtig begonnen was, toen na drie minuten al Albert Elsenaar zijn hoofd doeltreffend tegen een hoekschop aan slingerde. Het experiment met verdediger Elsenaar voorin wierp derhalve al meteen vrucht af.

Trainer Henne Oostermeijer moest improviseren als gevolg van de waslijst aan blessures en schorsingen. Op het appel ontbraken Jermaine Holwijn, Jean Pascal Biezen, Erik van Eikeren, Ilco van der Hel en Michel van der Broek. En Martin van der Meijden zat dan nog wel op de reservebank, maar dat was meer voor de vorm en vulling. Elsenaar deed het in de fantasie-opstelling opvallend goed door de ploeg letterlijk op sleeptouw te nemen. Op het middenveld fungeerden Ouald el Hadj en Roberto van Tier als aanjagers. Van Tier had de wedstrijd al na zes minuten op slot kunnen schieten, maar het schot vloog vanuit een kansrijke positie voorlangs. Halverwege de eerste helft schoot Ouald el Hadj via de lat over. En in de slotminuut had Elzenaar veel meer moeten doen met de ruimte en tijd die hij kreeg voor een splijtende voorzet. Heerjansdam had niet meer dan de functie van decor voor de vlotte Veenendaalse combinaties. Een klein kansje slechts kregen de Dammers toen Boer de bal voor het doel langs plaatste en achtereenvolgens Giovanni Klaverweide en Arie Lock een paar decimeters tekort kwamen om de assist te verzilveren. Even daarvoor hing er ook een Heerjansdam-doelpunt in de lucht, maar dat kwam op conto van doelman Stefan Toonen die een simpel te verwerken voorzet bijna in eigen doel sloeg.

Heerjansdam moet in de rust bordjes gevonden hebben om die daarna meteen te verhangen. Was dit de ploeg die in deel één zo verschrikkelijk had lopen knoeien? "Het was erger dan een trainingspartijtje", gruwde trainer Maus nog na over die periode. "We werden aan alle kanten voorbijgelopen, maar ik ben blij dat we het zo opgepakt hebben." De eerste winst pakte Heerjansdam in voorwaarts denken en doen. Boer gaf het goede voorbeeld. Maar ook Ivan Dirkovic en Lock bleken in het hart van defensie veel meer te kunnen dan dat lamlendige aanlummelen in de eerste helft. Ineens werd er wel strak gedekt, maar bij Divkovic en Lock begonnen ook vaak aanvallende acties. Bovendien stookte Divkovic het vuurtje van de wedstrijdbeleving op door Elsenaar een gemene schop te verkopen. De Heerjansdam verdediger nam de gele kaart met een glimlach in ontvangst.

Het duurde nog even voordat Heerjansdam echt definitief doorkreeg dat er veel te halen viel. Het eerste signaal kwam van linksback Jeroen Koppelaar die zijn voorzet zag veranderen in een zeer gevaarlijk schot. Doelman Stefan Toonen moest zich tot het uiterste strekken om de gelijkmaker te voorkomen. Die kwam toch, doordat heel DOVO stond toe te kijken hoe Heerjansdam een trefzeker vervolg breide aan een hoekschop. Na de tussenstations Boer en Remco Koremans drukte Divkovic knalhard af (1-1). Over hard gesproken. Op een kwartier van het eind testte Pereira de degelijkheid van de doelnetten. De rechtspoot op links kreeg redelijk veel bedenktijd hoe hij de afgeslagen hoekschop zou opvangen en liet Stefan Toonen volstrekt kansloos. De keeper moet de bal pas gezien hebben toen die achter hem in het doel lag. Heerjansdam speelde voor de 2-1 psychologisch al een gewonnen wedstrijd, maar toen de voorsprong in cijfers een feit was alle twijfel de wereld uit wie als winnaar uit de bus zou komen. Het derde doelpunt (Klaverweide) was een magere afspiegeling van de overmacht die Heerjansdam in die fase uitoefende. En dan staken de gebroeders Remco en Christiaan Koremans allesbehalve in de vorm van de dag. Klaverweide en invaller Melvin Richard (voor Christiaan Koremans) waren echter een regelrechte plaag voor de DOVO-defensie die niet meer was dan een emmer met veel gaten.

Uit de laatste zeven wedstrijden haalde DOVO welgeteld één punt. Het is duidelijk dat er iets moet gebeuren in Veenendaal om rampzalige ontwikkelingen voor te zijn. De positie van Oostermeijer komt daarbij ongetwijfeld ter discussie. "We hadden er een tweede bij moeten maken", sprak de DOVO-trainer na afloop op een gelaten toon. "Ons veldspel was niet gretig genoeg en bij dode spelmomenten vergaten we de boel vast te zetten. Daarom zagen die doelpunten er een beetje vreemd uit, maar ze tellen wel gewoon." DOVO heeft de pech dat juist nu het erop aankomt routine ontbreekt in het team. De jonkies in de ploeg (Vito Wormgoor bijvoorbeeld) mogen dan overlopen van het talent, de kar trekken in deze zware tijden is andere koek.

Heerjansdam heeft wel de wind mee waar het gaat om de personele bezetting. Maus kan in de beslissende fase van de competitie het in zijn ogen sterkste team opstellen, met op de achtergrond natuurlijk altijd de hand van voorzitter Janus van Peenen. Al 32 jaar bestiert Van Peenen zijn Heerjansdam en het is een publiek geheim dat Van Peenen zich ook nadrukkelijk bemoeit met de opstelling. Heerjansdam wordt om die reden ook wel gekscherend Heerjanusdam genoemd. "Trainers gaan vaak uit van de zwakheden van spelers, maar ik kijk vooral naar de sterke kanten", geeft Van Peenen zijn visie. "Pereira bijvoorbeeld is een lastige jongen voor de trainer, maar hij staat wel altijd op het bord bij de wedstrijdbespreking van de tegenstander." Pereira's inbreng was na rust een wereld van verschil met wat de geblokte middenvelder voor de pauze had laten zien. Samen met Boer en Van der Ent stond Pereira model voor de nooit meer verwachte wederopstanding van Heerjansdam. In de vorm van de tweede helft gaan de Dammers het vege lijf wel redden en knopen er op die manier weer een jaartje hoofdklasse aan vast.


Tekst: Aad van der Graaf