Phoenixx mept een hele schep water over Atrimar heen.
"Vervelia!", giechelt ze, "Help me hier eens even uit!"
Omdat Atrimar niet van plan lijkt een handje toe te steken, klautert ze zelf maar weer op de kant. Opgefrist en wel - iets tè fris eigenlijk - gaan ze weer naar binnen.
[Dit bericht is gewijzigd door Phoenixx op 21-01-2002 14:51]
Nog steeds in een plagerige bui kietelt Atrimar Phoenixx nog een keer.
If you shake my hand better count your fingers ...
"Hmmmm... rond blijven scharrelen in dit huisje-zonder-zorgen... Da's leuk voor even, maar dat gaat ongetwijfeld vervelen. We kunnen wel eens gaan rondkijken en eens zien hoe het met de rest van het Eiland gaat natuurlijk!"
Ze schudt het bed weer eens lekker op, vindt allerlei rondslingerende kledingstukken en veegt de blaadjes en het zand naar buiten. In de hoek, half tegen de muur ligt haar zwaard. Ze schaamt zich diep - dat is geen manier om een prachtig handgesmeed wapen te behandelen! Terwijl ze dit overdenkt, schiet haar ook het bestaan van de dolk te binnen. Ze rent naar buiten en doorzoekt het gras bij de bron, maar helaas. Als ze terug naar binnen loopt, ziet ze de dolk op een steen bij de ingang liggen. "Die heeft Atrimar natuurlijk al binnen gelegd - wat een schat!", denkt ze. Snel maakt ze de wapens schoon, slijpen komt later wel.
Druk als ze was, had ze al drie keer een stapel papieren verplaatst. Nu staat ze er voor de vierde keer mee in haar handen. Ze kan zich er niet van weerhouden alles even door te kijken. Het zijn de fotos van Craziest en Callista, en haar aantekeningen over de speer Sleá Bua. Steeds aandachtiger kijkt ze alles door en ze droomt weer helemaal weg.
Als hij de grot binnenloopt is hij zowat de weg kwijt, zo hard is de schoonmaak en verplaatswoede van Phoenixx gegaan. Als hij haar ziet lezen gaat hij nieuwsgierig achter haar staan.
"Wat lees je chairin?"
If you shake my hand better count your fingers ...
"Ik zat alle informatie door te snuffelen die ik had verzameld over de Speer der Overwinning, daar had ik je over verteld. Er zitten een paar tegenstrijdige dingen in, maar volgens mij is er wel een duidelijke lijn in te ontdekken.", beantwoord ze zijn vraag.
Nieuwsgierig als ze is begint ze in de tassen te snuffelen om te zien wat de smid allemaal heeft meegenomen.
If you shake my hand better count your fingers ...
"Ik weet het niet meer, Atrimar. De Speer is onoverwinnelijk. De Speer kan niet missen als ze wordt geworpen. Degene die de Speer in zijn of haar bezit heeft zal alle macht in handen hebben. Ik wil er niet aan denken wat er zou gebeuren als zij in verkeerde handen zou vallen. En zelfs als dat niet zou gebeuren - wie zou zoveel macht kunnen beheersen?"
Ze haalt haar schouders op. Dan geeft ze hem een vel papier aan.
"Kijk liefste, dit gedicht. Stel dat de Speer ook daadwerkelijk bestaat, dan denk ik niet dat het de bedoeling is dat zij gevonden wordt."
* - --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- In de met fakkels verlichte stad Finias Arias de houder van het witte vuur Hoge koningen hebben het gezocht, grote Koninkrijken hebben gerommeld en koninginnen Geduld, O Arias, geduld
Finias
vlamt zij
in het uiterste Zuiden
De Speer die het hart verdeeldt
wordt gehouden
in een koperen mond
wiens
gelach wordt gehoord
Waar geen man ooit voet heeft gezet,
waar
geen god zich heeft geroerd
vorstinnen hebben
het gezocht, dichters hebben ervan gedroomd
En luider, alsmaar luider
klonk het
Witgevlamde gelach van Arias
hebben verlaten en
het diepe geloof stierf in de droogte
Dit zijn de gloeiende toortsen op
de muren van
Finias dat het Zuiden verlicht
heb geduld neem niet
de vreselijke speer ter hand
Ik heb maar van u gedroomd, Finias
Finias
nu ben ik getroffen... nu ben ik
Hier!
- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"Ashanadrei. Dat is het. Een Ashandrei. Maar dan een bijzonder speciale."
Atrimar merkt de vragende blik van Phoenixx op en geeft haar wat uitleg.
"Waar ik vandaan kom zijn er verschillende volken, waaronder de Aiel. Dit zijn een soort indianen die in een grote woestenij wonen. Een helse plaats, overdag bloedheet en droog, snachts ijskoud en guur. De Aiel zijn verdeeld in twaalf stammen. Dit zijn de Aethan Dor, de roodschilden, de Cor Darei, de nachtschilden, de Duadhe mahdi'in, de waterzoekers, de Far Aldazar din, de Broeders van de Adelaar, de Far Dareis mai, de speermaagden, de Hama n'dore, de bergdansers, de Rahien sorei, de ochtendrenners, de Seia Doon, de zwartogen, de Sha'mad conde, de donderlopers, de Shae'en m'taal, de steenhonden, de Sovin nai, de meshanden, en de Jenn Aiel, de ware Aiel.
Zoals je aan de namen al kan zien zijn dit stammen van krijgers. Ik zal je ooit nog wel eens uitleggen hoe en wat precies, maar de Far Dareis mai en de Sovin mai spreken beiden over een Ashandarei. Een speer die nooit bot wordt, en onbreekbaar is.
Nu vermoedt ik dat de Speer waar het gedicht over gaat een sterkere Ashandarei is, een speer met meer krachten dan deze heeft.
Maar ik hoop dat deze nooit gevonden zal worden."
If you shake my hand better count your fingers ...
Maar misschien was het ook de manier waaròp Atrimar de woorden had gesproken. Een enorm respect had eruit geklonken. Maar ook iets anders. Phoenixx kijkt de smid aan en ziet iets in de gele ogen dat zij nog niet eerder heeft gezien.
"Atrimar, jij weet hier meer over dan je me wilt vertellen, geloof ik. Het lijkt wel of je - bang bent? De kracht van de Speer zou te groot voor ons zijn, niet?"
Ze zucht. Maar ze weet dat dit het beste is dat ze kan doen. Ze pakt alle papieren bij elkaar, maakt er een stevige prop van en gooit die met een fraaie boog in het vuur.
"Zo - daar hoeven we ons ook niet meer druk om te maken!", roept ze gemaakt vrolijk. Nou ja - het ruimt wel lekker op zo...
Ofwel, einde werkdag 
If you shake my hand better count your fingers ...
Enthousiast duikt ze nogmaals met haar hoofd in de tassen. Tevreden met wat ze daar allemaal vindt gaat ze aan de slag en al snel vult de grot zich met de heerlijke geuren van gestoofd vlees. Atrimar was even weggedommeld, maar het geluid van het gerommel met de potten en pannen doet hem toch weer de ogen openen.
"Hé - niet zo nieuwsgierig!", lacht Phoenixx, als ze Atrimar in de pan ziet gluren, "Wacht nou maar even tot het gaar is..." Met die woorden trekt ze hem op bed en daar liggen ze samen te keuvelen over van alles en nog wat.
Maar inmiddels is het nu zover dat de wanden van de grot op hem af lijken te komen, en het warme water van de bron is nu ook niet zo ontspannend meer.
Phoenixx is inmiddels wel al een heel stuk beter geworden met haar wapenstok, al zijn haar welgevormde billen vaak in aanraking met het gras gekomen als Atrimar haar weer eens onderuit kreeg.
"Phoenixx? Heb je zin in een boswandeling, of even uitwaaien op het strand? De omgeving hier begint me inmiddels ook wel de keel uit te hangen."
Atrimar ligt languit achterover tegen een boomstammetje aan met een grasspriet in zijn mondhoek. Zijn shirt hangt half open, en zijn amulet van de wolfskop glanst dof in het zonlicht. Phoenixx ligt loom met haar hoofd op zijn schoot, en de smid streelt zachtjes door haar zachte haren.
If you shake my hand better count your fingers ...
"sstt ... er is iemand in de buurt." fluistert Atrimar.
If you shake my hand better count your fingers ...
Atrimar zit met halfgesloten ogen te luisteren naar het kleinste geluidje dat niet op zijn plaats is in deze omgeving. Phoenixx vertrouwt liever op haar ogen dan op haar gehoor en speurt de omgeving af. Op vrijwel hetzelfde moment stoten ze elkaar aan.
"Kijk - dáár!", fluisteren ze tegen elkaar, wijzend naar de top van de heuvel. Daar zien ze een vorm die daar niet thuis hoort.
Is het een mens? Heeft die persoon hen gezien? Wat wil dat figuur? Atrimar en Phoenixx kijken elkaar vragend aan. Dan besluiten ze het aan de nieuwkomer over te laten. Zittend in het gras, met hun ruggen tegen een rotsblok aan blijven ze de figuur op de heuvel in de gaten houden.
Langzaam staat ze op, en loopt ze richting de grot...
Temidden van dit serene plaatje ligt Atrimar op zijn rug naar de wolkenloze hemel te staren. Uit zijn mondhoek steekt een grassprietje dat loom beweegt in de wind. Zijn vale shirt hangt half open om zijn torso heen, en hier en daar begint de tand des tijds toch wat hapjes uit het materiaal te nemen. Zijn laarzen, grauw en versleten, staan vlakbij, samen met zijn zwaard en wapenstok. De smid lijkt in gedachten verzonken en een diepe frons ontsiert zijn voorhoofd.
Ik moet het weten, waar heb ik in godsnaam al die herinneringen vandaan? Ik weet dat het niet de mijne kunnen zijn, zo oud ben ik niet, en zoveel oorlogen kan een mens in zijn leven niet hebben meegemaakt. En mijn zintuigen en ogen? Het zou toch niet moeten kunnen dat ik kan rúiken hoe Phoenixx zich voelt?
Bij de gedachte aan Phoenixx klaart Atrimars humeur al een heel stuk op. Zijn mooie vriendin maakte de afgelopen weken tot een voortdurende ontdekking van plezier, en verbazing. Ook nu hoort hij in de verte dat ze ergens mee bezig is, zoals het lijkt dat ze nooit lang stil kan zitten. Als een kind dat voor de eerste keer het leven ontdekt, zo lijkt Phoenixx ook alles nieuw te vinden.
Atrimar draait zich op zijn zij en speelt gedachteloos wat met het wolfsamulet dat om zijn nek hangt.
Die wolven, op een of andere manier ligt de link naar de antwoorden bij hen. Misschien moest ik daar maar eens achteraan gaan.
If you shake my hand better count your fingers ...
Het zonnestraaltje wordt door het zwaardblad gereflecteerd op een klein plantje aan Phoenixx' voeten. Getroffen door de schoonheid van de kleine bloemblaadjes zakt ze door haar knieën. Voorzichtig plukt ze een klein bloempje. Het ruikt heerlijk en ze steekt het in haar haar. Alles is zo mooi hier op de berg waar ze is neergestreken, er is zo vreselijk veel te ontdekken. Maar is dit nu echt alles?
Bij de bron ziet ze haar geliefde in het gras liggen. Als ze haar ogen tot spleetjes knijpt kan ze met haar scherpe blik net de uitdrukking op zijn gezicht zien, zijn vingers spelend met zijn amulet. Hij ligt daar zo heerlijk loom te zijn, en toch kan Phoenixx de onrust zien die hij met zich meedraagt. Ze voelt haar borst samenknijpen als ze zich bedenkt dat Atrimar waarschijnlijk niet lang hier zal blijven. Die onrust... Waarheen zal het hem gaan drijven? Zal hij er alleen op uit trekken? De eenzame jager, de eenling? Of zal hij haar meenemen? Kan zij hem sterker maken, hem aanvullen?
Phoenixx schudt de vertwijfeling van zich af. De tijd zal het immers leren. Ze heft het zwaard om met een fraaie slag twee takken uit een dode boom te slaan. De ene tak wordt soepel doorgekliefd, de andere tak mist ze volkomen. De concentratie is weg. Phoenixx gaat rustig op de grond zitten en maakt het zwaard schoon. Als het blad weer naar tevredenheid glimt schuift ze het zwaard in de schede die op haar rug hangt. Ze draait zich om om weer naar de grot terug te lopen.
Aan de rand van de open vlakte gekomen blijft ze staan. Een wolf loopt behoedzaam over het veld, om zich heen loerend naar gevaar. De wolf lijkt alleen te zijn. Phoenixx ziet de wolf en begrijpt waarom de wolf hier is. Het dier lijkt onzeker te zijn in zijn eentje en ze wil hem niet storen. Rustig gaat ze in het gras zitten en volgt de bewegingen van de wolf.
Dan ziet hij dat ze afgeleid raakt, en hij volgt haar blik naar de vlakte. Wat zijn gevoel hem al vertelde bevestigen zijn ogen hem nu. Daar staat een wolf. Het is nog een jongeling, en Atrimar kent zijn naam.
Wolven geven geen namen als mensen dat doen, maar geven beelden door, en namen worden meestal geassocieerd met gebeurtenissen rondom de geboorte of het karakter van de welpen. De wolf die nu onderzoekend naar Phoenixx kijkt heet Traan. Op zijn kop, tussen zijn ogen, loopt een felgrijze vlek die hard afsteekt tegen de verder bijna zwarte vacht. Als Atrimar de naam van de wolf in zijn hoofd vormt kijkt het beest op, en lijkt recht in de ogen van de jonge man te kijken ...
If you shake my hand better count your fingers ...
Behoedzaam sluipt de wolf dichter naar Atrimar toe. De smid zit nu gehurkt te wachten op wat de wolf hem gaat vertellen.
Dan begint er een vreemde, woordeloze conversatie.
Jonge Stier, er is een tweevoeter in je leger. Hij ruikt vreemd, naar het zoutwater.
Broeders houden hem in de gaten
De wolf kijkt en wacht de reactie van Atrimar af.
Ja mijn vriend, Vuurvogel is mijn vriendin zoals wij dat noemen. Bescherm haar als je eigen welpen, ook als ik het niet kan. Ik moet gaan reizen, jagen op verleden.
De wolf lijkt voor een buitenstaander aandachtig te luisteren naar het plan van Atrimar. Af en toe draait hij zijn ruwe kop iets bij. Jonge Stier, wat je wilt is nog nooit vertoond. De matriarch zal haar twijfels hebben. En ze is al zo humeurig de laatste tijd
Atrimar grinnikt. Hoeveel tweevoeters ken je die je taal spreken Traan?
Somber kijkt de wolf op en hij lijkt te knikken. Dan draait hij zich om en loopt naar Phoenixx. Zachtjes drukt hij zijn snuit tegen haar handpalm aan, maar nog voor Phoenixx kan reageren zet de wolf het op een lopen en verdwijnt in het bos.
Atrimar staat op en loopt naar Phoenixx.
"Ik ga chairin. Eerst naar huis, dan weg, mijn verleden achterna." Even is er vertwijfeling. "Ik zou het op prijs stellen als je me wilt vergezellen op mijn reis chairin."
If you shake my hand better count your fingers ...
Ze schrok dus wel een beetje toen de wolf haar neus tegen haar hand had geduwt. De snelle beweging die ze daardoor had gemaakt had de wolf laten schrikken en op de vlucht doen slaan. Spijtig kijkt ze het dier na.
Dan pas beginnen Atrimar's woorden tot haar door te dringen. " Hoe kan je nou op zoek naar zijn naar je verleden?", bedenkt ze. Ze kan het zich zo moeilijk voorstellen, maar ja, zij kent haar eigen verleden natuurlijk.
"Lieveling, natuurlijk ga ik met je mee. Waarheen de reis ook zal gaan. Geef me even de tijd om hier alles netjes achter te laten, en vertel me dan onderweg maar waarnaar we precies op zoek zijn.", zegt ze. Ze pakt zijn hand en drukt hem een stevige kus op zijn lippen. "Ik ben zo klaar hoor!", roept ze terwijl ze naar de grot toe rent.
"Ik heb even iets makkelijkers aangetrokken en..." Ze stopt abrupt met praten als ze ziet dat Atrimar vrijwel onbeweeglijk in de verte staat te staren. Het lijkt erop alsof hij zich nauwelijks had bewogen sinds ze naar de grot was gegaan. Nieuwsgierig geworden volgt ze zijn blik. En jawel - zoals ze eigenlijk al had verwacht staat daar in de verte een wolf op een rots.
"Zou dat de wolf zijn die we moeten gaan volgen, of moeten we nu juist afscheid van haar gaan nemen?", vraagt ze zich af. Omdat alleen Atrimar een antwoord weet op deze vragen leunt ze tegen een rots aan en wacht af.
|
|
