vieze oma in de bus

Zit ik vandaag in stadsbus 6 naar Zuilen: komt er vlak voordat de bus vertrekt een ietwat krom lopende en tengere oma naar mij toe met de vraag "Ma'k hier zitte!?", onderwijl wijzend naar de plek naast mij waar op dat moment nog mijn rugzak stond.

"Maar natuurlijk", zei ik. Meer uit gewoonte dan dat ik het echt meende, want de vrouw had twee lange witte en stugge varkensharen prominent uit d'r kin steken. Naast dit buitengewoon onsmakelijke aangezicht kwam ze sowieso niet echt fris over. Zo waren d'r lange vingers op de uiteinden bruingeel van kleur en had ze vieze gekartelde en afgescheurde nagels.

Ze verpestte mijn busrit nog iets meer door haar tic: ze kon haar rechterbeen niet stilhouden en bewoog hier continu mee tegen mijn linkerbeen. Mijn benen zover mogelijk tegen de buswand aandrukken hielp niet, want de stoelen waren erg krap. Het was dus te hopen dat ze er snel weer uit moest. Dit was helaas niet het geval.

Na me een tijdje ongemakkelijk te hebben gevoeld door hoor fysieke aanwezigheid (haar been schurkte nog steeds als een krolse kat tegen het mijne), begon ik langzamerhand te relaxen. Ik keek wat naar buiten en liet het treurige weer op me afkomen.

Net toen ik de oma vergeten was en mijn gedachten bij iets anders waren, gebeurde het: ze nieste. Zonder mijn blik van buiten af te wenden concludeerde ik dat er niks aan de hand was. Ik keek weer naar de lingerie-reclame op een billboard langs de weg en droomde verder.

Ik weet niet waarom - waarschijnlijk kwam het ongemakkelijke gevoel weer terug - maar ik draaide m'n hoofd toch om naar de oma naast me om me ervan te verzekeren dat alles daadwerkelijk oke was. Wat ik toen zag was écht goor: d'r sigaretbruine rechterwijsvinger zat deels in d'r neus en kwam net weer naar buiten op het moment dat ik keek. Op het puntje van d'r vinger kleefde een dik groenbruin vliesje. Een oma-snotje.

Onhandig probeerde ze het snotje van haar vinger af te frummelen. Dit deed ze boven mijn schone broek. Het Pakistaanse jongetje schuin tegenover mij keek met z'n grote kamelen-ogen gebiologeerd toe. Ik probeerde uit alle macht m'n linkerbeen weg te manouvreren. Het kwam niet in me op om haar te vragen ermee op te houden. Het zou waarschijnlijk toch niks uithalen. Nu kon ik het niet meer aanzien en keek met een vertrokken gezicht weg. Naar buiten. Ik voelde me misselijk en beroerd.

Even later - er leken wel uren verstreken - inspecteerde ik vanuit m'n ooghoek mijn broek. Ik zag niks, gelukkig. Het Pakistaanse jongetje keek me aan. Een mix van medelijden en afgrijzen sprak uit z'n ogen. De oma zat naast me alsof er niks gebeurd was, alsof ze gewoon een seniele oude oma was die er ook niks aan kon doen. En ik, ik voelde me nog steeds een beetje misselijk...