De ziel?

Wat is een ziel? Waaruit bestaat een ziel? Ik heb daarop nog geen duidelijk antwoord gehad dus ik neem even wat definities die ik ooit heb gehoord.

* Een ziel is het geheel van herinneringen van een mens
Zoals al eerder gezegd zijn herinneringen een puur fysiologisch proces. Het werkt met synapsen in je hersenen en het creeeren, versterken van bruggen. Bij iemand die dement is, of korsakov heeft, vallen die bruggen weg of gaan de synapsen kapot. Herinneringen vallen in het niets. Als je sterft, sterven je hersenen volledig af. Je synapsen en bruggen gaan volledig naar de klote. Je dementie wordt dus algeheel: je herinnert je niets meer. Een ziel kan dus niet bestaan uit herinneringen.

* Een ziel is het geheel van gevoelens van een mens
Serotonine, dopamine, noradrenaline, epifrine, endorfines, etc. is het antwoord hier. Zo veroorzaken een bepaalde hoeveelheid epifrine in de hersenen angstgevoelens. Norepifrine (noradrenaline) veroorzaken geirriteerde, vijandige gevoelens. Serotonine is verantwoordelijk voor het al dan niet nerveus zijn. Een belangrijke is FEA, een stemmingsverbeteraar en veroorzaker van euforische gevoelens (verliefdheid bijv.). FEA zit ook in chocolade. Maar eet het niet teveel, want een teveel aan FEA zorgt voor parenoia. En er is veel wisselwerking tussen de verschillende stoffen die verschillende emoties teweeg brengen. Als je sterft, stopt je hormoonhuishouding, de klieren en andere delen van je lichaam die die stoffen aanmaken, sterven af. Je voelt helemaal niets meer. Geen angst, verliefdheid, boosheid, wat dan ook. Een ziel kan dus niet bestaan uit gevoelens.

Wat maakt een mens een mens? Een mens is het geheel van zijn herinneringen en gevoelens. Beide sterven af bij de dood. Wat blijft er over?

Je vergeet denk ik cognitief en inferentie vermogen. De een is natuurlijk slimmer dan de ander, dat ligt niet aan geheugen of emoties.

quote:

Op vrijdag 8 juli 2005 15:36 schreef speknek het volgende:
Je vergeet denk ik cognitief en inferentie vermogen. De een is natuurlijk slimmer dan de ander, dat ligt niet aan geheugen of emoties.

dat ligt aan de indeling van dat geheugen en hoe snel een stroompje van de ene kant van de hersenen naar de andere kant kan komen. De bouw van de hersenen spelen daar ook een rol in mee, daarom is intelligentie voor een deel erfelijk.

Een voorbeeld waarbij de ziel een rol / toegevoegde waarde levert is mijns inziens muziek. Je kan muziek heel mechanisch en technisch perfect spelen, waarbij de noten zuiver en het ritme exact zo gespeeld worden zoals het in een muziekstuk staat. Toch zit er geen diepgang en gevoel in. Ieder mens kan een bepaald muziekstuk anders spelen en een heel andere sfeer creeeren. Die diepgang komt voort uit een mens zijn innerlijk, de ziel. De ziel voert een extra dimensie aan de muziek toe.

Afgezien van dit voorbeeld vind ik het sowieso een frusterende gedachte dat een mens puur en alleen maar terug te voeren is op een lichamelijk proces, een wisselwerking van stoffen in je hersenen. Een ziel is wetenschappelijk misschien nog niet verklaarbaar, maar van binnen voel ik gewoon dat ik er een heb. En dat telt bij mij net zo zwaar.

quote:

Op vrijdag 8 juli 2005 18:39 schreef Jeet_Kune_Do het volgende:
Een voorbeeld waarbij de ziel een rol / toegevoegde waarde levert is mijns inziens muziek. Je kan muziek heel mechanisch en technisch perfect spelen, waarbij de noten zuiver en het ritme exact zo gespeeld worden zoals het in een muziekstuk staat. Toch zit er geen diepgang en gevoel in. Ieder mens kan een bepaald muziekstuk anders spelen en een heel andere sfeer creeeren. Die diepgang komt voort uit een mens zijn innerlijk, de ziel. De ziel voert een extra dimensie aan de muziek toe.

De meest gangbare theorie in dat segment is het volgende: het corticale muziekcentrum is gevestigd recht tegenover het taal/spraak-centrum. Het heeft er alle schijn van dat deze twee delen uit dezelfde bron stammen: het zijn evolutionaire kopieen van elkaar. Alleen waar de enige taal is gaan doen, is de ander overige klanken gaan doen.

Nu is waargenomen dat dat deel van hersenen bij verwante apensoorten met name wordt gebruikt voor -zeg maar- de categorie 'lokroepen'. Voorbeeld: als moederaap het kleine aapje niet kan vinden, dan raakt ze opgewonden en nerveus. Neemt nu echter dát hersengebied het geluid waar van de kleine, dan worden er chemicaliën losgegooid die die nervositeit en opwinding onderdrukken: ze komt tot een soort weldadige rust, in de wetenschap dat alles goed is. Of juist niet, natuurlijk, en dan wordt ze opgewonden als ze vijandige klanken hoort. Of... etc.

Welnu, onze gevoel voor muziek is waarschijnlijk een overblijfsel van datzelfde principe. Bepaalde klanken kunnen bij ons nog steeds allerlei soorten emoties losmaken. Of liever: chemicaliën produceren. Of noem het: genieten van muziek.

quote:

Afgezien van dit voorbeeld vind ik het sowieso een frusterende gedachte dat een mens puur en alleen maar terug te voeren is op een lichamelijk proces, een wisselwerking van stoffen in je hersenen. Een ziel is wetenschappelijk misschien nog niet verklaarbaar, maar van binnen voel ik gewoon dat ik er een heb. En dat telt bij mij net zo zwaar.

Just 'cause you feel it
Doesn't mean it's there

Daar is verder niets mis mee, maar noem het dan wat het is: religie.

quote:

Op vrijdag 8 juli 2005 18:39 schreef Jeet_Kune_Do het volgende:
Afgezien van dit voorbeeld vind ik het sowieso een frusterende gedachte dat een mens puur en alleen maar terug te voeren is op een lichamelijk proces, een wisselwerking van stoffen in je hersenen.

Dat je het geen fijne gedachte vind wil nog niet zeggen dat het niet zo is.

Als ik door een museum loop, en ik zie daar een heel mooi schilderij. Dan weet ik dat dat niet meer is dan verf op een stuk doek.
Maar wordt het schilderij minder mooi doordat ik dat weet ?