quote:
Op donderdag 9 juni 2005 00:28 schreef Killer_Mom het volgende:je noemt haar madam, en mevrouwtje? en je verhouding naar haar toe is ook zo, jij kleineert haar, je ziet haar als een kind, en zo gaat ze zich ook gedragen, dat blijkt...
ze wil geen slaaf , maar een man. hoe minder man je bent, hoe meer afzeik, tegenover jouw.
dit verdien je niet, en dit is ook geen gezonde relatie, dit houd ook geen stand.
maak duidelijk dat je die fratsen moe bent.
Klopt, dit heb ik ook een beetje met mijn vriend/ ex. Hij is sowieso stukken ouder dan ik en dus toch vaak een beetje vaderachtig met zn adviezen ed (van hem kan ik dat betuttelende niet goed hebben).
Bovendien heeft ie nogal een frele bouw en is ie superlief en aardig en vaak emotioneel (tegenover mij dan, tegenover de buitenwereld ook wel koppig en bot/direct komt ie soms over -bedoeld ie dan niet zo-). Niet het prototype 'sterke man' ofzo. Hij is meer het vrouwtje in onze relatie gna gna.
Dat ik hem meer afzeik heeft ook daar mee te maken (en nee dat verdient ie niet). Ik heb macht over hem.
Op een gegeven moment sluipt zo'n patroon erin en sja ziet dat er nog maar es uit te krijgen. Ik support hem dan van 'ja je moet ook voor jezelf opkomen' en 'zeg dan gewoon als ik wat moet doen ofzo'.
Maar als hij dan es boos wordt of 'nee' zegt als ik iets wil of zegt 'de afwas is voor jou he' dan ga ik lopen huilen, dreinen, mokken, agressief doen en einde van t liedje is dat ik dan toch weer mn zin heb vaak.
Ik weet dat hij mij niet snel zal laten vallen. Dat is ook 1 van de redenen dat mn gedrag maar door blijft gaan: ik kan toch alles maken.
Hij dreigt regelmatig met 'ik trek dit niet langer meer' en 'als jij zo doorgaat hou je gewoon niemand over, zo ga je niet met mensen om'. Maar dat roept ie nu al een aantal jaar.
Bij andere mensen ben ik trouwens altijd heel stil en verlegen. (wel beetje koppig soms dat wel). Ik ben vaak heel volgzaam omdat ik maar aardig gevonden wil worden.
Ik zie ook regelmatig een andere jongen, bij hem doe ik dus altijd wat hij wil en ben ik heel stil. Ik durf niet tegen hem in te gaan (niet dat ik dingen tegen mn zin doe hoor, dan zeg ik wel nee) omdat ik bang ben dat hij dan boos wordt (tis al agressief typje) of me niet meer aardig vind en blabla.
Ik denk dat hij zich echt geen voorstelling kan maken van hoe ik tegenover mn ex/ vriend ben.
echt raar, die verschillende kanten van mij.
Maar tot mijn schrik merk ik af en toe wel dat ik het gemene gedrag tegenover mijn vriend soms mee ga nemen naar mijn vriendinnen (zeker als ik ze lang niet zie en hem wel veel). Dan denk ik echt 'hooow, kappen, zij zijn je vriend niet. Zij pikken het niet als je wispelturig en mokkig gaat zitten doen, uitkijken'.
Heb nu niet veel tijd voor uitgebreide posts, miss later meer hierover. Ben tenslotte wel inside kenner haha. Zal ff mijn verhaal dan uitleggen. Je mag me ook op msn toevoegen om erover te praten.