quote:
Wat loopt iedereen nu meteen te zeiken over borderline? Wat heeft dat er nu in godsnaam weer mee te maken? Alsof alle vrouwen die chagerijnig, bazig, dramaqueenerig zijn allemaal borderline hebben
![]()
(kortom, alle vrouwen die niet voldoen aan het ideaalbeeld van een vrouw zoals een vriend dat wenst, alle vrouwen die wat irritanter en moeilijker zijn dan andere vrouwen).
Nee als een vrouw vaak zeurt/ dr eigen zin wil doordrijven, uitbarstingen heeft etc. dan is het natuurlijk meteen een van die typische ziektes voor dit soort zgn. 'hysterische' vrouwen: borderline, PMS, manisch depressief etc.
Ik herken mezelf (mijn relatie eerder gezegd want het is ook een wisselwerking, ik ben nl niet ALTIJD zo, tegen anderen kan ik heel anders zijn, tis een patroon waarin je verzeild raakt) erg in het verhaal van de topicstarter maar zou mezelf nou echt niet bestempelen als borderline ofzo. Ik snap echt niet wat die ziekte hier mee te maken heeft.
Tis vaak gewoon een patroon waar je in rolt (omdat je zelf bijv. al kut in je vel zit en je ergert).
Ik gedraag me alleen kinderachtig en dramaqueenerig tegen mijn vriend en soms mijn vader, moeder en broertje (deze laatste 3 alleen als ik vind dat me onrecht wordt aangedaan vaak, mn vriend is doorlopend de pineut).
Of als ik me van binnen vernederd voel of boos ben op mezelf (omdat ik maar in het zelfde kringetje blijf hangen en er niet uitkom). Bijv. op een training die ik heb gedaan als ik dan het gevoel krijg 'het werkt bij iedereen en bij mij werkt het weer niet, zie je nu wel. En omdat ik dan (stiekem) aandacht wil trekken zeg ik dan tegen mijn groepje 'ik doe niet meer mee, t helpt toch niet bij mij, ik ga naar huis denk ik'. En dan krijg je aandacht bla bla en beginnen ze op je in te praten en dan begint er een geniepig iets in je te zeggen 'ga echt naar huis, ga echt naar huis, kijken hoever ze achter je aankomen totdat ze je echt laten stikken en je weer lekker boos kunt zijn op jezelf'.
Dat soort dingen.
Maar ik ben dus vooral alleen bij mn vriend zo dat ik alleen mn eigen zin wil doordrijven, hem loop af te bekken etc.
Bij een andere jongen die ik ken trek ik mn bek niet/ nauwelijks open, ben ik heel stil en gedwee. Ik denk dat ik bij uitstek zo iemand zal zijn die in een relatie blijft zitten waarin ze mishandeld wordt door dr vriend (nog nooit meegemaakt hoor, die andere jongen was wel een agressief type maar gelukkig nog nooit echt tegen mij). En anderzijds ben ik dus (als ik merk dat ik macht kan krijgen over mn vriend) ook iemand die zelf mensen 'mishandelt' al is het dan niet lichamelijk maar wel geestelijk.
T zijn gewoon patronen die zich ontwikkelen in wisselwerking met andere mensen.
Als ik alleen ben ben ik geen hysterisch wijf of zo.