Eindelijk is de zinderende climax van weer een seizoen van Temptation Island aangebroken, en ditmaal mogen we ons allemaal opmaken voor wat lijkt op een van de meer levendigere kampvuren.
We beginnen met wat dom geneuzel over zaken die er in de voorgaande afleveringen zijn voorgevallen, we zien Sally en Sven weer terug en we zien ze dezelfde miserabele schepsels zijn die ze altijd al waren. We nemen weer een kort kijkje in de slaapkamer van Terence die eindelijk de schijn lijkt te hebben opgegeven na twee weken lang de ballen van z'n lijf te hebben gelogen. Kenny maakt een hoop lawaai over heel weinig, en hangt de bedrogen vriend uit, een rol die hem niet bepaald past.
We zien dat Dennis nog altijd roomser is dan de paus, en ik betwijfel of iemand het echt iets uitmaakt. We identificeren ons allemaal met Dennis, want tot dusver lijkt hij de enige figuur te zijn die nog ergens in de buurt van wat kan worden omschreven als normaal komt. Aan het begin van het seizoen baarde die gedachte me zorgen, ergens voelde ik me toch niet zo op m'n gemak, wetende dat ik mezelf identificeren kon met de meest media-geile banaan op het eiland, maar nu heb ik er vrede mee, vooral vanwege het gebrek aan een realistisch alternatief onder de heren.
Het is dan eindelijk tijd voor het eerste kampvuur.
Sven, onze grote mongoloide vriend, en Sally, niet de scherpste spijker in de schuur, eindelijk weer herenigd. Jammer alleen dat hun kampvuur meer een formaliteit was dan een confrontatie tussen de twee na veertien dagen apart te hebben doorgebracht. Het feit dat ze hun situatie al hebben besproken voor het kampvuur neemt voor mijn gevoel toch een behoorlijk groot stuk van de authenticiteit weg.
Sven doet zijn armzalige verhaal, een kinderlijke poging die heel wat tenen krom zal hebben gezet. De jongen is nu eenmaal niet de slimste en meest welbespraakte van het gezelschap. Met iedere onzinnig verwrongen zin die er over zijn tong rolt en klungelig naar buiten valt, blijkt maar weer eens dat onze labiele Belg echt geen benul heeft van de wereld om hem heen. Hij is als een autistisch jongetje dat de hele dag met zichzelf zit te spelen, zijn belevingswereld begint en eindigt bij zijn jongeheer, en als hij gedwongen word om zich erbuiten te zetten, dan heb ik zo'n donkerbruin vermoeden dat hij de vorm volgt in plaats van oprecht zijn mening geeft. Hij weet dat hij over de schreef is gegaan, hij weet dat hij een mongool is die in de baarmoeder aan een heftig zuurstofgebrek heeft geleden, en hij weet hoe hji moet zeggen dat het hem spijt. Maar het licht achter z'n ogen is gedoofd en hij zegt het alleen maar omdat het moet. Het besef dat zijn nieuwe vlam Lieke hem al lang en breed heeft uitgekotst is nog niet tot hem doorgedrongen. Arme Sven, arme gedesillusioneerde wereldvreemde Sven.
Dan is er Sally, dat die er een punt achter heeft gezet wisten we ook al, en niemand neemt het haar kwalijk. Het arme meisje heeft voor zover ik kan zien maar een grote fout gemaakt, en dat is dat ze verwachtingen had van Sven, dat ze Sven uberhaupt ooit gekozen heeft eigenlijk. Sally mag dan niet de hemelse potpouri van de Orient zijn, maar ze is onheroepelijker slimmer dan Sven, helaas niet slim genoeg om in te zien wat Sven werkelijk is.
Dat deze twee elkaar zouden verlaten was al een feit na de eerste avond.
Dennis en Johanneke, erg snel erg makkelijk. Ze blijven bij elkaar, ze houden van elkaar, ze hebben elkaar gemist. De wereld is mooi, als een plaatje uit het boekje dat de hordes Jehova Getuigen altijd achterlaten als ze me weer eens ruw hebben verstoord uit een dutje om mijn ziel te redden van de ondergang.
Na vijf minuten van ydillisch geluk begin ik al iets van last te krijgen van mijn maag, dat de hartstocht van de buis afspettert kan ik niet bepaald zeggen, na tien minuten neemt het ziekelijke toneelstukje enge vormen aan. Dat de ijzige koningin voor de zevende keer vertelt dat ze helemaal overtuigd is van haar relatie, is op dat moment iets te veel van het goede.
Tegen het einde van het misselijkmakende stukje emo-tv lijkt het alsof ik spontaan last van aambeien heb gekregen, want mijn ingewanden kunnen zo'n godsongenadig geproduceerd en gedirigeerd stuk relationeel geluk simpelweg niet aan.
Terence en Carlijn dan. Mijn maag kalmeert bij het besef dat de leugenachtige pad straks met een muil van tanden komt te staan. Ergens ben ik nog bang dat onze Carlijn, die eindelijk na een eeuwigheid het concept van emancipatie lijkt te hebben gevonden, instort en het de gladde aal zal vergeven, maar mijn angst is al snel weg.
Terwijl de mismaakte slang zich een weg door de afgelopen twee weken probeert te lullen, weet het hele publiek, en Carlijn, al lang en breed dat er niets is dat hij kan zeggen dat hem nog kan redden. Terence is al lang en breed vol overgaven in zijn zelfgemaakte kist gaan liggen en wacht vol spanning tot hij eindelijk een eeuwigheid kan rusten in zijn zelfgegraven graf.
Carlijn, het bedeesde meisje, goedgelovig, een beetje dom, maar ergens wel aandoenelijk, lijkt eindelijk een stel kloten te hebben ontwikkelt en weet Terence met dodelijk gemak buiten spel te zetten. En terwijl de leugenachtige huichelaar zich in probeert te dekken en zijn zonden heeft gerationaliseerd voor zichzelf, ziet hij in dat Carlijn met ieder punt van kritiek gelijk heeft. Terence heeft verloren, en we smullen van het idee dat hij het weet.
Terence, je leverde heel wat goede beelden op, ik geloof niet dat we ooit zo'n grote leugenachtige rat hebben mogen meemaken op Temptation Island zoals jij. De verbale diaree die er uit je huichelachtige bek vloeit is als een eeuwig goud, iedere keer als jij jezelf volledig voor lul zet op mijn scherm drink ik het moment als zoete eeuwige nectar. Jouw leed is mijn ultieme genot, jouw pijn mijn levensdoel, de wetenschap dat jij minder mens bent dan wie dan ook is de meest exotische droom die een persoon kan hebben. Terence, jouw smerige bedrog heeft je meer schade berokkend dan je ooit had durven dromen, en ik smul van ieder moment, ik teer nog maanden lang op jouw smerige bek die de grond in geramd word door het wispelturige wicht Carlijn. Het idee dat jij ten val bent gebracht door een persoon als Carlijn is als een koor engelen die mij toezingt, dat Ruben de persoon was die Carlijn het licht liet zien is als een lichtbundel van hemels plezier die neerkomt over mij. Terence, jouw smerige misvormde kop is eindelijk van het beeldscherm geslagen, je hebt verloren, je hebt niets meer, al je leugens, al je hypocrisie, zijn je fataal geworden.
Heerlijk.
Kenny en Kelly als slot, en wat een heerlijk slot is het.
Kelly verbaasde me zowaar, door zich donders goed te beseffen wat het armzalige wezen Sint Kenny heeft gedaan. Ze is recht door zee en maakt al heel snel duidelijk dat Kenny, vrind van het klootjevolk, redder van de onderdrukten, bevrijder van het volk van Tibet, een ongelofelijke eikel is.
Nog geen vierentwintig uur na afscheid genomen te hebben van zijn vriendin heeft Kenny met zijn lolly in de honingpot van Rowena geroerd. En toen hij erachter kwam dat hij betrapt was heeft hij zich schuil gehouden en zich als de geslagen hond opgesteld, een man vol spijt.
Helaas weet Kelly niet dat Kenny zijn ballen heeft teruggevonden en een pagina uit het werk dat Terence heet, heeft geleend, want de goede herder heeft zich in de afgelopen vierentwintig uur goed weten voor te liegen. Hij gelooft bijna zelf wat hij zichzelf heeft wijsgemaakt. En je weet dat er iets flink mis is met een mens als hij zijn eigen leugens begint te geloven.
Kenny denkt de bovenhand te krijgen in zijn verbale duel met Kelly, maar zijn tong is geen zwaard, en net als Terence drijft er niets meer dan klonterige drab uit zijn primitieve smoelwerk. Het bruine stinkende goedje word hem nog eens goed ingewreven door een venijnige Kelly, die heel goed weet dat wat Kenny gedaan heeft in nog geen honderd jaar vergelijkbaar is met wat Kelly gedaan heeft.
Ook Kenny heeft verloren, en er is geen goddelijke hoeveelheid van debiel in-triest gedraai dat hem kan redden. Hij probeert wanhopig de situatie nog te verzachten, maar ieder woord dat er voortkomt is als klonterige stront die uit een bodemloze beerput wordt gezogen door een flinterdun rietje.
Een goed slot.
Helaas is deze editie een beetje als een man met een probleem, het grootste gedeelte van het kruid was al verschoten in de eerste paar afleveringen, en wat overbleef was een vrouw die heel wat moeite moest doen om er nog een fatsoenlijk pleziertje uit te halen. Hij zat al aan een post-coitaal sigarette, terwijl zij probeerde om hem tot wat actie voor haar genot.
Wat hebben we geleerd dit jaar?
Dat je zelfs in de vierde editie van dit programma nog een mongolen bij elkaar kan rapen om ze op een eiland vol hoeren te dumpen.
Volgende week mag ook zij aan een post-coitaal sigaretje lurken.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis